ท้อใจ

ทุกสิ่งในโลกที่ไม่เท่าเทียมกัน บางครั้งก็ต้องอดทน 

เพื่อความสุขของคนอื่น  เจ็บแค่ไหนเสียใจแค่ไหน กับคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเรา  เจ็บจนเจียนตายสุดท้ายก็ได้แต่เก็บไว้  ไม่เคยพูดไม่เคยระบายให้ใครฟังเพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าคนรอบกายเราไม่ดี ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยโหยหาเพราะรู้ว่าเราไม่มีค่ามากพอที่เขาจะให้ ต่อให้ทำงานดีแค่ไหน ทำงานหนักเท่าไหร่ รับหน้าที่มากมายจนตัวเรารู้สึกว่าเราทำงานเยอะกว่าคนอื่น บ้างครั้งก็น้อยใจ แต่สุดท้ายมันก็แค่น้อยใจ  ได้เงินน้อยก็ไม่เคยบ่นสักคำ แต่มองคนที่ได้เงินเยอะกว่ากับทำน้อยกว่าเรา  

ก็คนมันด้อย คนมันมีกรรม จะทำอะไรได้ กว่าจะผ่านแต่ละวันแบกคำดูถูกคนเป็นตันเพื่อข้ามแต่ละวันมันเหนื่อยและทรมานมาก  เกิดมากก็แทบจะไม่เคยเรียกร้องอะไร