ควรตัดใจเลิกจริงๆ ใช่ไหม ?

สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นะคะ ถ้าอ่านๆดู บางคนอาจจะคิดว่าเป็นความรักเด็กๆ ทะเลาะกันไร้สาระ แต่ถ้าใครไม่ได้มาเป็นเราคงไม่เข้าใจ ปีนี้เราอายุ 23 คบกับแฟนมา 3 ปี แรกๆอะไรมันก็ดีเนอะ พอช่วงหลังๆ เราพูดอะไรนิดๆหน่อยๆ เขาก็รำคาญ เขาจะพูดบ่อยมากคำว่า เบื่อ กับ รำคาญ เราแก่กว่าเขาปีนึง เราเป็นคนเซนซิทิฟ เป็นคนคิดมาก ขี้น้อยใจ ร้องไห้ง่ายมากถ้ามีเรื่องอะไรมากระทบจิตใจน้ำตาจะไหลง่ายมาก แฟนเป็นคนที่ชอบพูดประชด พูดเหน็บแนม เหมือนผญ พูดง่ายๆเลยคือ นิสัยเหมือนผญ นิสัยเด็กไม่รู้จักโตสักที หน้าตาเขาดูออกเหมือนเกย์ด้วยซ้ำ แต่เขาเป็นผช ที่คบกันมาข้อดีเขาก็มี เขาก็จะขับรถไปรับส่งเราตลอด ไม่ว่าจะไปไหนจะถือกระเป๋าให้ ถือของให้เราตลอด อยู่กับเราตลอด วันสำคัญก็จะมีของขวัญให้เรา พาเราไปกินข้าวตลอด ไม่เคยนอกใจเรา เขาเคยมีก็แค่คุยๆบ้าง แต่ไม่ถึงขั้นนอกใจแอบไปมีคนอื่นหรือไปกับคนอื่น พอเราจับได้เขาก็จะเลิกคุย อันนี้เป็นช่วงแรกๆที่คบกัน เขามีแอบคุยบ้าง แต่หลังๆ ไม่คุยกับใครเลย ไม่มีคนอื่นเลย ตอนดีก็ดีใจหาย ตอนทะเลาะกันมานี่เราร้องไห้ไม่รู้จะร้องยังไงเลย เวลาทะเลาะกัน เขาชอบพูดให้เรารู้สึกแย่ ทำให้เราเสียความรู้สึกตลอด แล้วเรื่องที่ทะเลาะก็เป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ เขาชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ชอบโกรธ ขี้โมโห หงุดหงิดง่าย อารมณ์ร้อน ชอบพูดจาแรงๆทำร้ายจิตใจเรา เขาไม่เคยทำร้ายร่างกาย แต่เขาทำลายข้าวของตลอด เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างในห้องพังไปหลายอย่าง เพราะความโมโหของเขา เหมือนเรายิ่งพูดเขาจะยิ่งบ้า จะยิ่งโมโหรุนแรงมากขึ้นไปอีก ที่เราพูดเราก็อยากเคลียร์ อยากปรับความเข้าใจ แต่เขาไม่ยอมคุยด้วย จะเงียบตลอด บางทีโกรธจนออกไปข้างนอก กลับมาก็ไม่คุยด้วย เราถามก็ไม่ตอบ นิ่งเงียบใส่เหมือนเล่นสงครามประสาทกับเรา ไม่เข้าใจว่าเมื่อไหร่เขาจะคิดได้ เมื่อไหร่เขาจะมีวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่เป็นผู้ใหญ่บ้าง เวลาทะเลาะกันก็ชอบหนีปัญหา แทนที่จะช่วยกันแก้ปัญหา ว่าเป็นแบบนี้เพราะอะไร ช่วยกันปรับช่วยกันแก้ แต่แค่เราพูดเขาก็รำคาญแล้ว ไม่ปรับความเข้าใจกันเลย เวลาทะเลาะ เหมือนไม่มีใครยอมใคร เถียงกันเหมือนอยากเอาชนะ จากคนรักเหมือนกลายเป็นศัตรู แต่สุดท้ายแล้วเราก็เป็นฝ่ายร้องไห้ตลอด เสียใจกับคำพูดของเขา คำพูดที่คนรักกันไม่ควรพูดแบบนี้ ฐานะทางบ้านเราจะดีกว่าเขา เงินเขาจะไม่ค่อยพอใช้ แต่เขาไม่เคยขอเรา แต่ถ้าเราเห็นเขาไม่มีเงินกินข้าว เราก็เลี้ยงข้าวเขาบ้าง สงสารเขาถ้าไม่ได้กินข้าว ไม่รู้ว่าที่เขาอยู่กับเราเพราะความสุขสบายส่วนตัวเขา หรือยังอยู่เพราะยังรักเรา เพราะค่าห้องเขาก็ไม่ได้ช่วยออก เพราะเขาไม่มี เงินจะใช้จะกินส่วนตัวเขายังไม่พอเลย แล้วที่บอกว่าเขาหงุดหงิด คือเวลาขับมอไซค์ยิ่งอากาศร้อนๆ แล้วพูดไม่เข้าหูกันตอนขับมอไซค์คือเขายิ่งจะบิดรถเร็ว ขับแบบไม่ห่วงเราเลย เราซ้อนท้ายอยู่ บางทีเราใส่กระโปรง ก็ยังขับรถแย่ๆอีก ทำไมเขาไม่คิดบ้าง ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะเป็นยังไง รถก็รถเรา ถ้ารถชนแล้วเราเป็นอะไรขึ้นมา จะทำยังไง เขาก็รับผิดชอบชีวิตเราไม่ได้อยู่ดี เขาไม่ห่วงตัวเองหรือห่วงเราบ้างเลยเหรอ ถ้าเกิดอุบัติเหตุเขาเป็นอะไรขึ้นมา แล้วพ่อแม่เขาล่ะ เขาไม่คิดถึงคนข้างหลังบ้างเลยเหรอ เราเคยบอกนะว่า ช่วยขับรถให้มันดีๆหน่อยได้ไหม เรายังไม่อยากตายตอนนี้ พ่อแม่เรายังไม่สบาย เรายังอยากเรียนจบทำงานหาเงินตอบแทนพ่อแม่อยู่ บางคนอาจจะคิดว่าเอาเวลาเครียดเรื่องความรักไปเรียนหนังสือดีกว่าไหม เราบอกเลยว่าเราไม่เคยทิ้งเรื่องเรียน เราแยกแยะ อีกไม่นานเราก็จะเรียนจบแล้ว  แต่ตอนนี้เรายังใจแข็งไม่พอ ไม่รู้จะทำยังไง ให้เขาเปลี่ยนให้เขาปรับ เพราะเราพยายามอยู่ฝ่ายเดียวมันก็ไม่ไหว เราพยายามประคับประคองเราเหนื่อย เขาชอบพูดไม่คิด ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล เวลาทะเลาะก็จะบอกไม่พอใจก็เลิกไปดิ เขาบอกว่าเขายังไงก็ได้ เขาได้หมด เขาพูดง่ายมาก ทำไมไม่คิดถึงช่วงเวลาที่เคยมีความสุขด้วยกัน ทุกข์สุขที่เคยผ่านด้วยกันมา สิ่งดีๆที่เราทำให้เขา ไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ ทำไมพูดแบบนี้ แล้วเวลาคุยกันไว้ว่าจะไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ด้วยกัน แต่ถ้ามาทะเลาะกันก่อน เขาก็จะบอกกูไม่ไปละ อยากไปก็ไปคนเดียวเลย (เวลาทะเลาะจะพูดกูตลอด) เขาจะเป็นแบบนี้ตลอด จากที่คุยกันไว้ว่าจะไปด้วยกัน ก็จะมาพูดให้เราเสียความรู้สึกว่าไม่ไปตลอด เขาไม่ทำร้ายร่างกายเราก็จริงแต่ทำลายข้าวของ เขาคงไม่กล้าทำเรา เพราะคงกลัวพ่อเรา เราก็แอบคิดถ้าเราไม่มีพ่อ เขาอาจจะทำร้ายร่างกายเราไปแล้วก็ได้ ที่เป็นอยู่แบบนี้เหมือนเขาไม่เห็นค่าเราเลย พูดให้เรารู้สึกแย่ได้ตลอด คบกันมานานแทนที่เขาจะเป็นคนที่เข้าใจเรามากที่สุด แต่ก็ไม่ รู้ทั้งรู้ว่าเราเป็นคนเก็บคำพูดของคนมาคิด ยิ่งเป็นคนที่แคร์ มาพูดหรือทำแย่ๆใส่ เราก็ยิ่งเสียใจ เขาไม่เอาใจเขามาใส่เราบ้างเลย ไม่คิดถึงความรู้สึกเราบ้างเลย เขาจะพูดว่า แล้วแต่จะคิด ตลอด เราเคยถามว่ารักเราบ้างไหม เขาก็บอกว่าถ้าไม่รักก็คงไม่อยู่ด้วยถึงทุกวันนี้ แต่การกระทำของเขา บางทีก็ทำให้เรารู้สึกว่าไม่ใช่ความรักเลย เราจะทำยังไงต่อไปดี รอเวลามา 3 ปี รอวันที่เขาจะคิดได้ เขาจะเปลี่ยน เขาจะโตขึ้น มีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าขึ้นกว่านี้ แต่ยิ่งนานเหมือนมันจะยิ่งแย่ลง หรือเราต้องตัดใจเลิกกับเขาจริงๆ ถ้าเลิกเราก็เป็นห่วงเขาหลายๆอย่าง ปัญหาทางบ้านเรื่องในใจของเขาเราก็คงไม่ได้รับฟังเขาแล้ว ไม่ได้แบ่งเบาความทุกข์ภายในใจเขามาที่เราได้อีกแล้ว ชีวิตเขาจะเป็นยังไง จะลำบากไหมถ้าไม่มีเรา การเรียนเขาจะเป็นยังไง เราก็เป็นห่วงเขาหลายๆอย่าง ไม่รู้ว่าเขาจะห่วงเราแบบที่เราห่วงเขาบ้างไหม เราไม่รู้จะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี..