เรื่องมันเกิดในช่วงเดือนธันวาคม เป็นช่วงที่เค้าได้เข้ามาทำงานที่บริษัทเดียวกับผม ผมทำงานเป็นช่างไฟ เค้าทำงานเป็น QC ช่วงนั้นแอร์ในห้องเค้าเสียผมจึงได้มีโอกาศพบเค้า เค้าน่ารัก ตัวเล็ก
ยิ้มเก่ง ตอนผมเจอเค้าก็มีคนมาจีบเยอะล้ะ ที่สำคัญผมเป็นผชที่จีบสาวไม่เป็น เลยทำได้แค่มองๆกัน จนวันหนึ่งท่อน้ำล้างมือในห้องน้ำ ญ แตกผมได้ไปซ่อม จู่ๆเค้าก็เดินเข้ามาเป็นครั้งแรกที่เราได้คุยกันแบบ2ต่อ2 ถึงสถานที่จะแปลกๆหน่อย เค้าเข้ามาคุยล้ะขอเฟสผม ผมตอบกับไปว่าเดี๋ยวเราแอดไปเอง เค้าก็งง หลังจากนั้นเราก็คุยกันไปเรื่อยๆ จนได้รู้ว่าเค้ามีลูกแล้ว เค้าพึ่งเลิกกับแฟนมา ผมก็ไม่ได้สนใจอดีตจะเป็นไง เราก็คุยกันมาจนถึงปีใหม่ผมตัดสินใจขอเค้าเป็นแฟน หลังจากนั้นเราก็ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นไปดูหนัง กินข้าวด้วยกัน วันหยุดเรา2คนก็มีแค่วันอาทิ บางทีก็ต้องทำงาน ถึงเราจะทำงานที่เดียวกันในแต่ล้ะวันเราเจอกันน้อยมาก เพราะเรามีช่วงว่างที่ไม่ตรงกัน และผมก็ไม่ได้มีฐานะที่อะไรมากนัก แต่เราก็ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นอีกเพราะผมได้เข้าไปรู้จักครอบครัวเค้า ทำให้รู้ว่าเค้ามีฐานะที่ดี เค้าก็พยายามพาผมไปเที่ยวกับครอบครัวเค้าลูกเค้า กินข้าวเย็นด้วยกัน เราอยู่ด้วยกันเราไม่คิดจะทะเลาะกันพยายามทำให้มีแต่ความสุขไม่ค่อยเอาปัญหามาใส่หัวกันเพราะเวลาเราอยู่กันมันน้อยจริงๆ แต่ก็เคยทะเลาะกันหนักแต่พอได้มาคุยกันปรับความเข้าใจกัน ส่วนเรื่องที่ทะเลาะคงเป็นเพราะเรายังวัยรุ่นกันอยู่เค้าชอบเที่ยว ข้อเสียหลักๆขอเค้าคงเป็นทำไรไม่ชอบบอก บอกตอนที่ทำไปแล้ว บอกตอนที่กำลังทำ เค้าเป็นผญที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ง่ายเค้าเป็นผญเก่ง เราทะเลาะกันเป็นครั้งที่2 แต่ครั้งนี้เค้าไม่ยอมคุยด้วยหลบหน้าผมเดินหนีโทรก็ไม่รับแชทอ่านก็ไม่ตอบ ผมง้อเค้านะ ผมบอกเค้าไปพอได้อยู่ด้วยกันเราก็ต่างหาความสุขมากกว่าเอาปัญหามาคุยเพราะเราเข้าใจกัน พอหมดเวลาเราก็ต่างทำหน้าที่ตัวเอง เราขาดเวลาที่เราจะคุยปัญหาทำความเข้าใจกัน เราไม่สามารถนอนจับมือแล้วคุยกันได้ เธอมีลูกแล้วเราเลยโอกาศได้อยู่ด้วยกันน้อยกว่าคู่อื่นๆ เราต้องรอเวลาตลอด ถ้าเราพร้อมมากกว่านี้เราคงมีความสุขกันไปแล้ว เราเคยนอนกอดกันแล้วตื่นมาด้วยกันแค่2ครั้ง (สำหรับแฟนกันภายใน 2 เดือนมันคงน้อยมากๆ) เค้าตอบเราไม่ได้โกรธกันเกลียดกันแต่เรารู้สึกไม่เหมือนเดิม ผมก็เคารพการตัดสินใจของเค้า ซึ่งเอาจริงผมยังรักเค้าอยู่ยังเป็นห่วงอยู่แต่ลดสถานะตัวเองมาเป็นแค่คนรู้จักเพราะเค้าบล็อกผมไปแล้ว แต่มันทรมานมากเลยนะครับที่ผมยังเจอเค้าแต่เค้าหลบหน้าผม ผมจึงตัดสินใจเลือกที่ไม่อยู่โดยการหางานใหม่ ด้วยหน้าที่การงานแล้วผมไปน่าจะง่ายกว่าทำให้เค้าสบายใจมากกว่านี้ ตอนนี้ผมได้งานใหม่แล้ว เราไม่คุยกันมาจะ1เดือนล้ะผมควร ไปบอกลาคนที่รักดีไหมหรือหายไปเลยครับเพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกครั้งตอนไหน😊
ควรบอกลาเป็นครั้งสุดท้ายหรือหายจากกันไปเลยดีครับ
ยิ้มเก่ง ตอนผมเจอเค้าก็มีคนมาจีบเยอะล้ะ ที่สำคัญผมเป็นผชที่จีบสาวไม่เป็น เลยทำได้แค่มองๆกัน จนวันหนึ่งท่อน้ำล้างมือในห้องน้ำ ญ แตกผมได้ไปซ่อม จู่ๆเค้าก็เดินเข้ามาเป็นครั้งแรกที่เราได้คุยกันแบบ2ต่อ2 ถึงสถานที่จะแปลกๆหน่อย เค้าเข้ามาคุยล้ะขอเฟสผม ผมตอบกับไปว่าเดี๋ยวเราแอดไปเอง เค้าก็งง หลังจากนั้นเราก็คุยกันไปเรื่อยๆ จนได้รู้ว่าเค้ามีลูกแล้ว เค้าพึ่งเลิกกับแฟนมา ผมก็ไม่ได้สนใจอดีตจะเป็นไง เราก็คุยกันมาจนถึงปีใหม่ผมตัดสินใจขอเค้าเป็นแฟน หลังจากนั้นเราก็ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นไปดูหนัง กินข้าวด้วยกัน วันหยุดเรา2คนก็มีแค่วันอาทิ บางทีก็ต้องทำงาน ถึงเราจะทำงานที่เดียวกันในแต่ล้ะวันเราเจอกันน้อยมาก เพราะเรามีช่วงว่างที่ไม่ตรงกัน และผมก็ไม่ได้มีฐานะที่อะไรมากนัก แต่เราก็ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นอีกเพราะผมได้เข้าไปรู้จักครอบครัวเค้า ทำให้รู้ว่าเค้ามีฐานะที่ดี เค้าก็พยายามพาผมไปเที่ยวกับครอบครัวเค้าลูกเค้า กินข้าวเย็นด้วยกัน เราอยู่ด้วยกันเราไม่คิดจะทะเลาะกันพยายามทำให้มีแต่ความสุขไม่ค่อยเอาปัญหามาใส่หัวกันเพราะเวลาเราอยู่กันมันน้อยจริงๆ แต่ก็เคยทะเลาะกันหนักแต่พอได้มาคุยกันปรับความเข้าใจกัน ส่วนเรื่องที่ทะเลาะคงเป็นเพราะเรายังวัยรุ่นกันอยู่เค้าชอบเที่ยว ข้อเสียหลักๆขอเค้าคงเป็นทำไรไม่ชอบบอก บอกตอนที่ทำไปแล้ว บอกตอนที่กำลังทำ เค้าเป็นผญที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ง่ายเค้าเป็นผญเก่ง เราทะเลาะกันเป็นครั้งที่2 แต่ครั้งนี้เค้าไม่ยอมคุยด้วยหลบหน้าผมเดินหนีโทรก็ไม่รับแชทอ่านก็ไม่ตอบ ผมง้อเค้านะ ผมบอกเค้าไปพอได้อยู่ด้วยกันเราก็ต่างหาความสุขมากกว่าเอาปัญหามาคุยเพราะเราเข้าใจกัน พอหมดเวลาเราก็ต่างทำหน้าที่ตัวเอง เราขาดเวลาที่เราจะคุยปัญหาทำความเข้าใจกัน เราไม่สามารถนอนจับมือแล้วคุยกันได้ เธอมีลูกแล้วเราเลยโอกาศได้อยู่ด้วยกันน้อยกว่าคู่อื่นๆ เราต้องรอเวลาตลอด ถ้าเราพร้อมมากกว่านี้เราคงมีความสุขกันไปแล้ว เราเคยนอนกอดกันแล้วตื่นมาด้วยกันแค่2ครั้ง (สำหรับแฟนกันภายใน 2 เดือนมันคงน้อยมากๆ) เค้าตอบเราไม่ได้โกรธกันเกลียดกันแต่เรารู้สึกไม่เหมือนเดิม ผมก็เคารพการตัดสินใจของเค้า ซึ่งเอาจริงผมยังรักเค้าอยู่ยังเป็นห่วงอยู่แต่ลดสถานะตัวเองมาเป็นแค่คนรู้จักเพราะเค้าบล็อกผมไปแล้ว แต่มันทรมานมากเลยนะครับที่ผมยังเจอเค้าแต่เค้าหลบหน้าผม ผมจึงตัดสินใจเลือกที่ไม่อยู่โดยการหางานใหม่ ด้วยหน้าที่การงานแล้วผมไปน่าจะง่ายกว่าทำให้เค้าสบายใจมากกว่านี้ ตอนนี้ผมได้งานใหม่แล้ว เราไม่คุยกันมาจะ1เดือนล้ะผมควร ไปบอกลาคนที่รักดีไหมหรือหายไปเลยครับเพราะไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกครั้งตอนไหน😊