คือหนูเป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุ16-17ปี ที่ไม่เหมือนผู้หญิงรุ่นเดียวกัน หนูแค่ชอบดูอนิเมะญี่ปุ่น ชอบการวาดรูป ชอบการอยู่ในโลกแห่งจิตนาการที่หนูมีความสุข ก็ผิดหรอ
ทำไมแม่ต้องให้ลูกเลิกทุกสิ่งทุกอย่างที่หนูรักทั้งเพื่อนรักที่ร่วมเป็นร่วมตายมาตลอดกับแฟนที่คอยอยู่ให้กำลังและความใส่ใจหนูเสมอ พอย้ายมาอยู่ด้วยแม่ แม่ก็เอาแต่ดุด่าในโลกแห่งความเป็นจริงที่แสนทรมาน
หนูไม่อยากอยู่โลกแห่งความเป็นจริงที่แสนแย่แบบนี้ทั้งถูกกดดัน ทั้งผู้คนที่อยากให้หนูไปตามทางที่พวกเค้าอยากให้หนูเป็น โดยที่ไม่ถามถึงความรู้สึกหนูสักคำ
ท่านบอกว่าหนูสมองช้าสมองเบลอมาก เพราะหนูเล่นแต่โทรศัพท์จนไม่สนใจใครเลย แต่สำหรับหนูหนูว่าหนูไม่นะ เพราะตอนที่หนูอยู่ใรห้องเรียนหนูเรียนได้ดีเยี่ยมเป็นอันดับต้นๆของห้องเลยด้วยซ้ำ และเวลาอยู่ทำงานด้วยตัวคนเดียวหนูก็ทำออกมาได้ดี แต่ทำไมหนูอยู่กับครอบครัวหนูกลับทำอะไรออกมาได้แย่มากแบ้วจะโดนพวกท่านดุด่า
และเมื่อหนูโดนดุด่าปกติหนูจะมีเพื่อนๆกับแฟนคอยให้กำลังใจเสมอจนหนูโอเค แต่พอแม่รู้ว่าตัวการที่ทำให้หนูติดโทรศัพท์คือเพื่อน แฟน และอนิเมะที่หนูรัก ท่านบอกว่านั้นแหละคือโลกแห่งจิตนาการที่หนูสร้างขึ้นแล้วทำให้หนูเสียคน แต่สำหรับหนูนั้นแหละคือสิ่งที่ทำให้หนูรู้สึกเหมือนบ้าน เพราะเมื่อหนูกับแฟนและเพื่อนๆสิ่งที่หนูรักหนูอบอุ่นมากๆ
แต่พอหันกลับมาก็เจอกับโลกแห่งความเป็นจริงหนูโดดเดี่ยว หนูทรมาน หนูเหงามาก หนูทั้งโดนแม่ดุโดนครอบครัวกดดัน โดนป้าคาดหวังให้เรียนสูงๆจะได้สบายแล้วมีหน้ามีตาทางสังคม เลยบังคับให้หนูไปเรียนสาขาบัญชีที่หนูไม่ชอบเลย
แล้วมันก็ไม่ใช่แค่นั้นหนูก็โดนแม่ต่อว่าเรื่อง ทำไมหนูถึงไม่ทันคนเหมือนผู้หญิงคนอื่นล่ะ คนอื่นๆเค้าออกไปเที่ยวกันเอาตัวรอดได้ แล้วหนูเอาตัวไม่รอดที่ไหนกันหนูไปอยู่หอ หนูก็อยู่รอดได้หนิไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลย
หนูไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยว ไม่แต่งตัวตามสมัย ไม่ไปเที่ยวมีอะไรกับแฟน ถึงหนูจะมีแฟนแต่หนูก็ไม่ได้ทำให้อะไรเสียหายพวกหนูไม่มีเพศสัมพันธ์กันพากันเรียนด้วยซ้ำ
หนูใช้ชีวิตแบบในโลกของหนูอย่างมีความสุขในโลกที่แม่บอกว่ามันคือโลกแห่งจิตนาการ
กับโลกที่แม่สร้างให้หนูโดยที่หนูต้องทำตามคำสั่งแม่แล้วหนูกับเป็นทุกข์มันก็คือโลกแห่งความเป็นจริง
หนูสูญเสียความสุขเพื่อนแฟนและสิ่งที่รักไปเพราะบุคคลที่หนูเรียกว่า "แม่"
แค่ไม่เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปก็ผิดหรอ
ทำไมแม่ต้องให้ลูกเลิกทุกสิ่งทุกอย่างที่หนูรักทั้งเพื่อนรักที่ร่วมเป็นร่วมตายมาตลอดกับแฟนที่คอยอยู่ให้กำลังและความใส่ใจหนูเสมอ พอย้ายมาอยู่ด้วยแม่ แม่ก็เอาแต่ดุด่าในโลกแห่งความเป็นจริงที่แสนทรมาน
หนูไม่อยากอยู่โลกแห่งความเป็นจริงที่แสนแย่แบบนี้ทั้งถูกกดดัน ทั้งผู้คนที่อยากให้หนูไปตามทางที่พวกเค้าอยากให้หนูเป็น โดยที่ไม่ถามถึงความรู้สึกหนูสักคำ
ท่านบอกว่าหนูสมองช้าสมองเบลอมาก เพราะหนูเล่นแต่โทรศัพท์จนไม่สนใจใครเลย แต่สำหรับหนูหนูว่าหนูไม่นะ เพราะตอนที่หนูอยู่ใรห้องเรียนหนูเรียนได้ดีเยี่ยมเป็นอันดับต้นๆของห้องเลยด้วยซ้ำ และเวลาอยู่ทำงานด้วยตัวคนเดียวหนูก็ทำออกมาได้ดี แต่ทำไมหนูอยู่กับครอบครัวหนูกลับทำอะไรออกมาได้แย่มากแบ้วจะโดนพวกท่านดุด่า
และเมื่อหนูโดนดุด่าปกติหนูจะมีเพื่อนๆกับแฟนคอยให้กำลังใจเสมอจนหนูโอเค แต่พอแม่รู้ว่าตัวการที่ทำให้หนูติดโทรศัพท์คือเพื่อน แฟน และอนิเมะที่หนูรัก ท่านบอกว่านั้นแหละคือโลกแห่งจิตนาการที่หนูสร้างขึ้นแล้วทำให้หนูเสียคน แต่สำหรับหนูนั้นแหละคือสิ่งที่ทำให้หนูรู้สึกเหมือนบ้าน เพราะเมื่อหนูกับแฟนและเพื่อนๆสิ่งที่หนูรักหนูอบอุ่นมากๆ
แต่พอหันกลับมาก็เจอกับโลกแห่งความเป็นจริงหนูโดดเดี่ยว หนูทรมาน หนูเหงามาก หนูทั้งโดนแม่ดุโดนครอบครัวกดดัน โดนป้าคาดหวังให้เรียนสูงๆจะได้สบายแล้วมีหน้ามีตาทางสังคม เลยบังคับให้หนูไปเรียนสาขาบัญชีที่หนูไม่ชอบเลย
แล้วมันก็ไม่ใช่แค่นั้นหนูก็โดนแม่ต่อว่าเรื่อง ทำไมหนูถึงไม่ทันคนเหมือนผู้หญิงคนอื่นล่ะ คนอื่นๆเค้าออกไปเที่ยวกันเอาตัวรอดได้ แล้วหนูเอาตัวไม่รอดที่ไหนกันหนูไปอยู่หอ หนูก็อยู่รอดได้หนิไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลย
หนูไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยว ไม่แต่งตัวตามสมัย ไม่ไปเที่ยวมีอะไรกับแฟน ถึงหนูจะมีแฟนแต่หนูก็ไม่ได้ทำให้อะไรเสียหายพวกหนูไม่มีเพศสัมพันธ์กันพากันเรียนด้วยซ้ำ
หนูใช้ชีวิตแบบในโลกของหนูอย่างมีความสุขในโลกที่แม่บอกว่ามันคือโลกแห่งจิตนาการ
กับโลกที่แม่สร้างให้หนูโดยที่หนูต้องทำตามคำสั่งแม่แล้วหนูกับเป็นทุกข์มันก็คือโลกแห่งความเป็นจริง
หนูสูญเสียความสุขเพื่อนแฟนและสิ่งที่รักไปเพราะบุคคลที่หนูเรียกว่า "แม่"