ผ่านมาประมาณจะสองปีกว่าได้ครับ ตั้งแต่ผมได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเขตใจกลางกรุงเทพปริมณฑล
มีอะไรหลายอย่างที่แตกต่างจากเขตเมืองในต่างจังหวัดหรือชนบทในกระทู้นี้น่าจะเหมาะสำหรับคนที่กำลังคิดจะเข้ามาทำงานในกรุงเทพ
ซึ่งเป็นประสบการณ์มุมหนึ่งที่มาจากตัวผมเอง
เริ่ม..
โดยส่วนใหญ่ผู้คนจะต่างคนต่างอยู่เดินผ่านกันไปเว้นแต่จะชนกันถึงจะเดินเหมือนหลบเสาไฟ เป็นเรื่องปกติ
ไม่มีใครจดจำใครได้เว้นแต่จะเจอซ้ำ ๆ ถ้าหลุดอะไรแปลก ๆ น่าอายออกไปก็ไม่ต้องใส่ใจ
แต่สิ่งที่แย่คือสภาพการจราจรที่หนาแน่นในทุก ๆ ทางตั้งแต่ขนส่งสาธาราณะไปจนถึง BTS
โดยเฉพาะแถบใจกลางจะติดเป็นพิเศษ
ซึ่งในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เมื่อเราเกิดหงุดหงิดอารมณ์เสียขึ้นมา มันค่อยข้างเป็นเรื่องยากที่สงบสติอารมณ์ได้ในช่วงแรก ๆ
เพราะเมื่ออารมณ์พลุ่นพล่านเราจะสงบง่ายขึ้นถ้าสภาพแวดล้อมเงียบสงบ แต่สำหรับที่นี้ไม่ใช่
แต่เมื่อชินชาไปกับมันแล้วจะเริ่มเฉย ๆ แล้วก็จะควบคุมได้ดีขึ้นเอง
เงินเดือนและค่าครองชีพ สูงกว่าต่างจังหวัดแน่นอนแต่ที่จะเสียมากกว่าต่างจังหวัดคือ "เวลา" เวลาพักผ่อนที่เราจะสามารถ
เอาไปใช้ทำกิจกรรมเพื่อผ่อนคลายความเคลียด มักจะหมดไปกับการเดินทางไปกลับจากที่ทำงาน ยิ่งอยู่ไกลมากยิ่งเสียเวลามาก
ซึ่งเมื่อในแต่ละวันที่เราไม่เหลือเวลาเอาไว้ใช้จ่ายกับกิจกรรมเหล่านั่น ที่เหลือไม่กี่อย่างที่พอจะสามารถใช้จ่ายได้ก็มักจะเป็น "เงิน" ที่หามาได้
ถ้ามาอยู่กรุงเทพแล้ว บางคนอาจจะเริ่มใช้ของแบรนเนมกินบุเฟ่ตามห้างบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เพราะเมืองกรุงไม่ได้มีถนน/ที่จอดรถมากพอที่เราจะซื้อรถมาใช้
แล้วชีวิตการเดินทางไปทำงานจะดีขึ้นได้ทุกคน ดังนั้นการกินของอร่อย ๆ
หรือใช้ของที่มีคุณภาพขึ้นมาหน่อยจึงเป็นอีกช่องทางหนึ่งที่สามารถทำได้
ถ้าจะให้ดีอาชีพที่น่าจะเหมาะกับการเข้ามาทำงานในเขตกรุงเทพปริมณฑลคือ
"อาชีพที่สามารถหารายได้มากกว่าอยู่ต่างจังหวัด" หรือ "งานที่มีความก้าวหน้าทางการเงินสูง"
เพราะเรื่องของค่าครองชีพ ความเครียด ความไม่สะดวกสบาย แต่เมื่อเราสามารถหาเงินได้มากพอ
เราก็จะสามารถเอาเงินนั้นไปแลกสิ่งที่เสียไปกลับคืนได้ เช่น ช็อปปิ้ง ย้ายที่พักไปอยู่ใกล้ ๆ ที่ทำงาน
เข้าคอสทำกิจกรรม ถ้าชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ และหาความสุขได้เราก็จะสามารถอยู่ต่อไปได้ในระยะยาว
การกดดันตัวเองเรื่องการเก็บเงินที่มากเกินไปอาจทำให้เราเคลียดไม่มีความสุข หลาย ๆ อย่างควรอยู่ในระดับมีความพอดี
เรื่องเป้าหมายในชีวิต เป็นเรื่องของแต่ละคนที่จะต้องตั้งเป้าในบั้นปลายชีวิต แต่จะมีตัวแปลสำคัญตัวหนึ่งคือคนรัก/ครอบครัววที่จะมีผล
ต่อแผลการใช้ชีวิต ถ้ามีแบบที่ลงตัวอยู่แล้วก็ไม่ลำบาก แต่ถ้ายังไม่มีและอยากจะมีนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ควรคิดให้มาก
เรื่องการปฏิสัมพันธ์ ถ้าเราเป็นมนุษย์สัมพันธ์ดีชอบการมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบ ๆ ก็ไม่ได้แปลกอะไร
แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดต่างคนต่างอยู่ครับ ถ้าไม่ได้มีธุระ เพราะถ้าเราหันไปยิ้มให้คนแปลกหน้าซักคนแล้วเค้ายิ้มให้คือดีไป
แต่ถ้าเค้าเมินเฉยหรืออารมณ์เสียแล้วเหวี่ยงใส่วันนั้นอาจจะกลายเป็น Badday ทันที
กรุงเทพถือเป็นจุดศูษย์รวมของผู้คนมากหน้าหลายตา ดังนั้นคนที่เราพบเจอย่อมมีความเป็นไปได้หลายทาง
ซึ่งแต่ละคนอาจจะไม่ได้เป็นไปตามที่คาดไว้แต่แรก ถ้าคิดจะหาแฟนกลางเมืองใหญ่ควรเผื่อใจไว้ เพราะคนโสดในวัยทำงานเป็นคนกลุ่มน้อย
กลางเมืองใหญ่ไม่ได้ช่วยให้หาแฟนง่าย แต่มันขึ้นอยู่กับว่าอยู่ที่ไหนทำอะไร มีโอกาสได้เจอกับใครบ้าง ไม่ต่างจากที่อื่น ๆ
เรื่องสภาพอากาศ PM 2.5 ก็ควรเตรียมรายจ่ายไว้สำหรับหน้ากากอนามัย/เครื่องฟอกอากาศเพราะ PM 2.5 มักจะมาเป็นช่วง ๆ
ซึ่งในวันที่สภาพอากาศแย่มาก ๆ ภายในห้องพักกับนอกห้องแทบไม่ได้ต่างกันมาก ถ้ามีเครื่องฟอกอากาศซักตัวจะช่วยได้เยอะ
อย่าปล่อยให้ปลอดเราเป็นเครื่องฟอกอากาศเสีย ติดตั้งแอพ AirVisual ไว้เช็คตอนว่าง ๆ จะช่วยได้เยอะ
ถ้าเดินทางโดยรถเมย์ Viabus ก็เป็นอีกแอพหนึ่งที่ใช้ได้ไม่ยากนักและช่วยเราค้นหารถสายที่วิ่งผ่านได้
ไม่ต้องเสียเวลายืนรออย่างยาวนานในวันที่รถติดสุด ๆ
เรื่องสถานที่ผ่อนคลาย ในวันหยุดส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็น ห้างสรรพสินค้า ร้านอาหาร ตลาด ถนนคนเดิน สวนสาธาราณะ Etc.
ธรรมชาติไม่ค่อยมีแต่สถานที่ Shopping อันดับหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีเพื่อนไปด้วยก็อาจจะไม่ค่อยสนุก
ถ้าได้เพื่อนร่วมงานที่แย่ ก็ไม่ต้องใส่ใจมากลองมองหาที่ทำงานใหม่ ๆ จนกว่าจะเจอที่ที่อยู่แล้วสบายใจได้
เพราะยังมีบริษัทอีกหลายที่และงานอีกมากมายที่เราจะสามารถทำได้ในเมืองนี้ซึ่งถ้าหา Comfort zone ไม่ได้เราจะลำบาก
ที่สำคัญควรมีเงินเก็บสำรองไว้ที่พอจะอยู่ได้โดยไม่ทำงานอย่างน้อย ๆ 2 เดือนไว้เผื่อใช้จ่ายตอนฉุกเฉินในกรณีต่าง ๆ ที่ไม่ได้มาจากการตกงาน
สุดท้ายก็หวังว่ากระทู้นี้จะเป็นประโชยน์บ้าง ขอบคุณครับ
แชร์สำหรับคนที่คิดจะเข้ามาทำงานกรุงเทพแต่ยังไม่มีประสบการณ์มาก่อน
มีอะไรหลายอย่างที่แตกต่างจากเขตเมืองในต่างจังหวัดหรือชนบทในกระทู้นี้น่าจะเหมาะสำหรับคนที่กำลังคิดจะเข้ามาทำงานในกรุงเทพ
ซึ่งเป็นประสบการณ์มุมหนึ่งที่มาจากตัวผมเอง
เริ่ม..
โดยส่วนใหญ่ผู้คนจะต่างคนต่างอยู่เดินผ่านกันไปเว้นแต่จะชนกันถึงจะเดินเหมือนหลบเสาไฟ เป็นเรื่องปกติ
ไม่มีใครจดจำใครได้เว้นแต่จะเจอซ้ำ ๆ ถ้าหลุดอะไรแปลก ๆ น่าอายออกไปก็ไม่ต้องใส่ใจ
แต่สิ่งที่แย่คือสภาพการจราจรที่หนาแน่นในทุก ๆ ทางตั้งแต่ขนส่งสาธาราณะไปจนถึง BTS
โดยเฉพาะแถบใจกลางจะติดเป็นพิเศษ
ซึ่งในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เมื่อเราเกิดหงุดหงิดอารมณ์เสียขึ้นมา มันค่อยข้างเป็นเรื่องยากที่สงบสติอารมณ์ได้ในช่วงแรก ๆ
เพราะเมื่ออารมณ์พลุ่นพล่านเราจะสงบง่ายขึ้นถ้าสภาพแวดล้อมเงียบสงบ แต่สำหรับที่นี้ไม่ใช่
แต่เมื่อชินชาไปกับมันแล้วจะเริ่มเฉย ๆ แล้วก็จะควบคุมได้ดีขึ้นเอง
เงินเดือนและค่าครองชีพ สูงกว่าต่างจังหวัดแน่นอนแต่ที่จะเสียมากกว่าต่างจังหวัดคือ "เวลา" เวลาพักผ่อนที่เราจะสามารถ
เอาไปใช้ทำกิจกรรมเพื่อผ่อนคลายความเคลียด มักจะหมดไปกับการเดินทางไปกลับจากที่ทำงาน ยิ่งอยู่ไกลมากยิ่งเสียเวลามาก
ซึ่งเมื่อในแต่ละวันที่เราไม่เหลือเวลาเอาไว้ใช้จ่ายกับกิจกรรมเหล่านั่น ที่เหลือไม่กี่อย่างที่พอจะสามารถใช้จ่ายได้ก็มักจะเป็น "เงิน" ที่หามาได้
ถ้ามาอยู่กรุงเทพแล้ว บางคนอาจจะเริ่มใช้ของแบรนเนมกินบุเฟ่ตามห้างบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
เพราะเมืองกรุงไม่ได้มีถนน/ที่จอดรถมากพอที่เราจะซื้อรถมาใช้
แล้วชีวิตการเดินทางไปทำงานจะดีขึ้นได้ทุกคน ดังนั้นการกินของอร่อย ๆ
หรือใช้ของที่มีคุณภาพขึ้นมาหน่อยจึงเป็นอีกช่องทางหนึ่งที่สามารถทำได้
ถ้าจะให้ดีอาชีพที่น่าจะเหมาะกับการเข้ามาทำงานในเขตกรุงเทพปริมณฑลคือ
"อาชีพที่สามารถหารายได้มากกว่าอยู่ต่างจังหวัด" หรือ "งานที่มีความก้าวหน้าทางการเงินสูง"
เพราะเรื่องของค่าครองชีพ ความเครียด ความไม่สะดวกสบาย แต่เมื่อเราสามารถหาเงินได้มากพอ
เราก็จะสามารถเอาเงินนั้นไปแลกสิ่งที่เสียไปกลับคืนได้ เช่น ช็อปปิ้ง ย้ายที่พักไปอยู่ใกล้ ๆ ที่ทำงาน
เข้าคอสทำกิจกรรม ถ้าชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ และหาความสุขได้เราก็จะสามารถอยู่ต่อไปได้ในระยะยาว
การกดดันตัวเองเรื่องการเก็บเงินที่มากเกินไปอาจทำให้เราเคลียดไม่มีความสุข หลาย ๆ อย่างควรอยู่ในระดับมีความพอดี
เรื่องเป้าหมายในชีวิต เป็นเรื่องของแต่ละคนที่จะต้องตั้งเป้าในบั้นปลายชีวิต แต่จะมีตัวแปลสำคัญตัวหนึ่งคือคนรัก/ครอบครัววที่จะมีผล
ต่อแผลการใช้ชีวิต ถ้ามีแบบที่ลงตัวอยู่แล้วก็ไม่ลำบาก แต่ถ้ายังไม่มีและอยากจะมีนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ควรคิดให้มาก
เรื่องการปฏิสัมพันธ์ ถ้าเราเป็นมนุษย์สัมพันธ์ดีชอบการมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบ ๆ ก็ไม่ได้แปลกอะไร
แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดต่างคนต่างอยู่ครับ ถ้าไม่ได้มีธุระ เพราะถ้าเราหันไปยิ้มให้คนแปลกหน้าซักคนแล้วเค้ายิ้มให้คือดีไป
แต่ถ้าเค้าเมินเฉยหรืออารมณ์เสียแล้วเหวี่ยงใส่วันนั้นอาจจะกลายเป็น Badday ทันที
กรุงเทพถือเป็นจุดศูษย์รวมของผู้คนมากหน้าหลายตา ดังนั้นคนที่เราพบเจอย่อมมีความเป็นไปได้หลายทาง
ซึ่งแต่ละคนอาจจะไม่ได้เป็นไปตามที่คาดไว้แต่แรก ถ้าคิดจะหาแฟนกลางเมืองใหญ่ควรเผื่อใจไว้ เพราะคนโสดในวัยทำงานเป็นคนกลุ่มน้อย
กลางเมืองใหญ่ไม่ได้ช่วยให้หาแฟนง่าย แต่มันขึ้นอยู่กับว่าอยู่ที่ไหนทำอะไร มีโอกาสได้เจอกับใครบ้าง ไม่ต่างจากที่อื่น ๆ
เรื่องสภาพอากาศ PM 2.5 ก็ควรเตรียมรายจ่ายไว้สำหรับหน้ากากอนามัย/เครื่องฟอกอากาศเพราะ PM 2.5 มักจะมาเป็นช่วง ๆ
ซึ่งในวันที่สภาพอากาศแย่มาก ๆ ภายในห้องพักกับนอกห้องแทบไม่ได้ต่างกันมาก ถ้ามีเครื่องฟอกอากาศซักตัวจะช่วยได้เยอะ
อย่าปล่อยให้ปลอดเราเป็นเครื่องฟอกอากาศเสีย ติดตั้งแอพ AirVisual ไว้เช็คตอนว่าง ๆ จะช่วยได้เยอะ
ถ้าเดินทางโดยรถเมย์ Viabus ก็เป็นอีกแอพหนึ่งที่ใช้ได้ไม่ยากนักและช่วยเราค้นหารถสายที่วิ่งผ่านได้
ไม่ต้องเสียเวลายืนรออย่างยาวนานในวันที่รถติดสุด ๆ
เรื่องสถานที่ผ่อนคลาย ในวันหยุดส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็น ห้างสรรพสินค้า ร้านอาหาร ตลาด ถนนคนเดิน สวนสาธาราณะ Etc.
ธรรมชาติไม่ค่อยมีแต่สถานที่ Shopping อันดับหนึ่ง แต่ถ้าไม่มีเพื่อนไปด้วยก็อาจจะไม่ค่อยสนุก
ถ้าได้เพื่อนร่วมงานที่แย่ ก็ไม่ต้องใส่ใจมากลองมองหาที่ทำงานใหม่ ๆ จนกว่าจะเจอที่ที่อยู่แล้วสบายใจได้
เพราะยังมีบริษัทอีกหลายที่และงานอีกมากมายที่เราจะสามารถทำได้ในเมืองนี้ซึ่งถ้าหา Comfort zone ไม่ได้เราจะลำบาก
ที่สำคัญควรมีเงินเก็บสำรองไว้ที่พอจะอยู่ได้โดยไม่ทำงานอย่างน้อย ๆ 2 เดือนไว้เผื่อใช้จ่ายตอนฉุกเฉินในกรณีต่าง ๆ ที่ไม่ได้มาจากการตกงาน
สุดท้ายก็หวังว่ากระทู้นี้จะเป็นประโชยน์บ้าง ขอบคุณครับ