ทุกวันนี้เหมือนมีเพียงร่างกายที่หายใจ

เป็นไรไม่รู้ ช่วงนี้ เหนื่อยๆ นอยๆ ไปหมด เหมือนใจมันไม่เอาอะไรเเล้วอ้ะ ไม่อยากทำอะไร อยากนอนเฉื่อยๆ เวลาไปเรียนก็ภาวนาก็หมดๆวันนี้ไป อยากกลับเเต่หอ โทรหาที่บ้านทีไรก็อดร้องไห้ใส่ไม่ได้ โตเเค่ไหนก็ยังร้องไห้เป็นเด็กขี้เเงเหมือนเดิม ประโยคสั้นๆที่ ยายถาม กินข้าวยังลูก สบายดีไหม คือใจมันกลับบ้านไปเเล้วอ้ะ  บางทีเราก็ไม่ได้เหนื่อยกับการโตเป็นผู้ใหญ่นะ เเต่เราเหนื่อยกับสังคมที่เจอในเเต่ล่ะวัน คิดถึงบ้านคิดถึงยายสุดเเล้ว โทรกลับไปร้องไห้กับที่บ้านบ่อยสุดในรอบปีที่มาอยู่ที่นี้ เห้อ.