ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เรามีปัญหาครอบครัว การถูกเปรียบเที่ยบ บลาๆๆๆ เค้าอยากให้เราเป็นแบบคนอื่นๆ เรารู้สึกว่าไม่อยากมีชิวิตต่อแต่เรากลัวมากๆ อยากรู้คนที่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ฮีลตัวเองยังไงบ้างหรอคะ ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิตมาๆ 5555 มันเหมือนเราทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มและบ่นตัวเองอยู่ในใจ ครอบครัวทำให้เราไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา เหมือนเราทำอะไรก็ผิดไปสะทุกอย่างไม่ดีเหมือนคนที่เป็นพี่ เขาทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่า ทั้งๆที่เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อพัฒนาตัวเอง ผลการเรียนเราก็ระดับกลางๆเท่านั้นค่ะ แต่เทอมที่แล้วผลการเรียนเราดีมาก ดีกว่าที่ผ่านมาเยอะมากๆ แต่เขาพูดกับเราแค่ว่า “ก็ดีขึ้นหน่อยนึง” มันเหมื่อกำลังใจเราถูกทุบจนเป็นผุยผงเลยค่ะ ทั้งๆที่เราโครตจะพยายาม เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราชอบอะไรอยากเป็นอะไรอยากเรียนอะไร แต่เขาตัดสินเราทุกอย่างจากที่ตาเขาเห็น เคยมีครั้งนึง ที่อาจารย์ถามอายุเรากับแม่ เขายังหันมาถามเราอยู่เลย กระทั่งวันเกิดเราเขาก็เหมือนจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำ สงสัยคงจำได้แต่พี่สาวเรา บางทีเราก็คิดว่าทำไมเราไม่เกิดก่อน ป่านนี้เรียนจบมีงานทำส่งๆเงินให้แม่ใช้แต่ละเดือนก็จบ เรารักแม่มากๆค่ะ เพราะพ่อเราเสียไปตั้งแต่เรา 7 ขวบ นานๆถึงจะเจอหน้ากันทีด้วยซ้ำ แต่พ่อเราใจดีมากๆ ตอนเด็กๆเวลาเราทำอะไรได้ดัก็จะถูกชม รู้สึกคิดถึงมากๆเลยค่ะ แต่แม่เรา ถึงเราจะไปแข่งศิลปะหัถกรรมจนได้เหรียญทองระดับประเทศมาเขายังไม่คิดจะสนใจเราสักนิดเลยค่ะ พอแค่นี้ดีกว่าค่ะ ขี้เกียจพิมพ์แล้ว 555 เราไม่อยากร้องไห้ แต่มันมากเกินกว่าที่เด็กที่อายุ 16 จะ 17 จะรับไหวแล้วล่ะค่ะ แถมเราจะขึ้น ม.6 แล้ว ก็ยิ่งเครียดกับอนาคตของตัวเองอีก
มาหากำลังใจค่ะ