คือผมเพิ่งขึ้นมหาลัยมาครับ ตอนนี้อยู่ปี1 แต่งาน ภาระ หน้าที่ต่าง ๆ ถาโถมเข้ามาใส่ผมเต็มไปหมด ผมเป็นคนที่ชอบคิดมาก โดยเฉพาะเรื่องงานและเร่องเพื่อน เพราะผมเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว พอได้ขึ้นมหาลัยมา ผมเลยอยากจะรักษาเพื่อนสนิทในกลุ่มของผมเอาไว้
ด้วยความที่ผมได้มีหน้าที่ในคณะ เป็นคนทำกิจกรรมหลายอย่าง เลยทำให้ผมมีงานที่ต้องทำมากมาย แต่เพื่อนสนิทกลุ่มผมจะไม่ค่อยทำอะไรกันเลย ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของแต่ละคน ใครอยากทำก็ทำ ผมรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ผมเป็นเด็กที่ทำกิจกรรมแต่สามารถอยู่ในกลุ่มของเพื่อนที่ไม่ค่อยทำกิจกรรมได้โดยที่ไม่เคยคิดจะชวนหรือดึงเพื่อนมาทำด้วยเลย ซึ่งทั้งผมและเพื่อนต่างไม่ก้าวก่ายเรื่องนี้กัน แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่โอเคเลยมาตั้งกระทู้นี้คือ ช่วงนี้ผมรู้สึกเหนื่อยมาก ๆ งานต่าง ๆ ที่ผมต้องรับผิดชอบ ผมคิดว่าผมสามารถจัดการมันได้ แต่ด้วยความที่ว่าเหมือนผมทำอยู่คนเดียว เลยทำให้ค่อนข้างหนักพอสมควร เลยทำให้ผมค่อนข้างเครียด เพราะผมเป็นคนที่ต้องการทำทุกอย่างให้ออกมาดีให้เต็มที่ที่สุด เลยทำให้ผมไม่ค่อยมีเวลาให้กับเพื่อนเท่าไหร่ เลยทำให้ไม่ค่อยได้คุยกัน และช่วงนี้เอง พอไม่ค่อยได้คุยกัน บวกกับงานที่ถาโถมเข้ามาหาผม เลยทำให้ผมกลายเป็นคนเงียบ และหลาย ๆ ครั้งก็หงุดหงิดง่ายเพราะเรื่องงาน เพื่อนก็เลยไม่ยุ่ง ไม่สนใจ ไม่คุยอะไรกับผม แต่ตอนที่ผมหงุดหงิดคือผมแค่ไม่อยากตอบคำถามที่เพื่อนมาถามแบบไร้สาระ ผมเลยบอกว่า ขอโทษนะ ตอนนี้เราอารมณ์ไม่ดี เราเหนื่อย งานเราเยอะ ยังไม่อยากคุยอะไรด้วย ผมบอกไปแบบนี้ เพราะผมคิดว่ามันได้อธิบายกับเพื่อนว่าทำไมเราไม่อยากตอบหรือเล่นกับเขา เพราะว่าเราเหนื่อยและเครียดเรื่องงาน แต่สิ่งที่ผมได้กกลับมาคือเพื่อนไม่สนใจ ไม่ยุ่ง ไม่คุยด้วย ไปไหนกันในกลุ่มหมด แต่ไม่มีใครคิดจะชวนผม เจอกันแค่ในคาบ หมดคาบพวกเขาก็แยกออกไปกันหมด ทิ้งผมให้อยู่คนเดียว ผมเลยรู้สึกแย่ ตอนนี้ผมเหนื่อยมาก ผมเครียดหลาย ๆ เรื่องอยู่แล้ว แล้วยิ่งเพื่อนสนิททั้งกลุ่มทำกับผมแบบนี้ มันเลยยิ่งที่ทำให้มาบั่นทอนตัวเองมากขึ้น เหนื่อยกายจากงานยังพอโอเค แต่เหนื่อยใจเพราะเพื่อนสนิทมันทำให้ผมรู้สึกท้อไปหมด ไม่มีความรู้สึกที่อยากจะทำอะไรอีกเลย ทุกสิ่งอย่างที่เราตั้งใจไว้มันเหมือนหายไปเลย เพราะเรื่องเพื่อนมาทำให้เราคิดมาก ทำให้เรากังวลทั้งงานและเพื่อนไปพร้อมกัน งานก็เลยออกมาไม่ดี แถมเพื่อนก็ไม่คุยด้วย ผมพยายามที่จะเข้าไปคุยเข้าไปทักททาย แต่พวกเขากลับหนีผม ไม่ตอบไลน์ เพื่อนชื่อไลน์กลุ่มเป็นประโยคที่เหมือนด่าผม ผมเลยไม่รู้จะระบายกับใคร
ผมเหนื่อยมาก อยากได้กำลังใจจากเพื่อนสนิทตัวเองแต่ดันเป็นซะแบบนี้ จะไประบายอะไรกับใครก็ไม่ได้ ตอนนี้ผมก็ได้แต่ร้องไห้คนเดียวเพื่อให้มันได้ระบายความเครียดออกมาบ้างครับ
ผมควรจะทำยังไงต่อไปดีครับ???
ขอขอบคุณทุกคนที่ยอมอ่านจนจบนะครับ ขอบคุณจริง ๆ ครับ
ป.ล. ไม่รู้ว่าแท็กถูกห้องด้วยหรือเปล่า ถ้าผิดต้องขอโทษด้วยนะครับ
เหนื่อยมากกับชีวิตทุกวันนี้ อยากจะระบายกับใครก็ไม่ได้ แม้แต่เพื่อนสนิทในกลุ่มก็ยังไม่สามารถที่จะเล่าได้เลย
ด้วยความที่ผมได้มีหน้าที่ในคณะ เป็นคนทำกิจกรรมหลายอย่าง เลยทำให้ผมมีงานที่ต้องทำมากมาย แต่เพื่อนสนิทกลุ่มผมจะไม่ค่อยทำอะไรกันเลย ซึ่งผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของแต่ละคน ใครอยากทำก็ทำ ผมรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ผมเป็นเด็กที่ทำกิจกรรมแต่สามารถอยู่ในกลุ่มของเพื่อนที่ไม่ค่อยทำกิจกรรมได้โดยที่ไม่เคยคิดจะชวนหรือดึงเพื่อนมาทำด้วยเลย ซึ่งทั้งผมและเพื่อนต่างไม่ก้าวก่ายเรื่องนี้กัน แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกไม่โอเคเลยมาตั้งกระทู้นี้คือ ช่วงนี้ผมรู้สึกเหนื่อยมาก ๆ งานต่าง ๆ ที่ผมต้องรับผิดชอบ ผมคิดว่าผมสามารถจัดการมันได้ แต่ด้วยความที่ว่าเหมือนผมทำอยู่คนเดียว เลยทำให้ค่อนข้างหนักพอสมควร เลยทำให้ผมค่อนข้างเครียด เพราะผมเป็นคนที่ต้องการทำทุกอย่างให้ออกมาดีให้เต็มที่ที่สุด เลยทำให้ผมไม่ค่อยมีเวลาให้กับเพื่อนเท่าไหร่ เลยทำให้ไม่ค่อยได้คุยกัน และช่วงนี้เอง พอไม่ค่อยได้คุยกัน บวกกับงานที่ถาโถมเข้ามาหาผม เลยทำให้ผมกลายเป็นคนเงียบ และหลาย ๆ ครั้งก็หงุดหงิดง่ายเพราะเรื่องงาน เพื่อนก็เลยไม่ยุ่ง ไม่สนใจ ไม่คุยอะไรกับผม แต่ตอนที่ผมหงุดหงิดคือผมแค่ไม่อยากตอบคำถามที่เพื่อนมาถามแบบไร้สาระ ผมเลยบอกว่า ขอโทษนะ ตอนนี้เราอารมณ์ไม่ดี เราเหนื่อย งานเราเยอะ ยังไม่อยากคุยอะไรด้วย ผมบอกไปแบบนี้ เพราะผมคิดว่ามันได้อธิบายกับเพื่อนว่าทำไมเราไม่อยากตอบหรือเล่นกับเขา เพราะว่าเราเหนื่อยและเครียดเรื่องงาน แต่สิ่งที่ผมได้กกลับมาคือเพื่อนไม่สนใจ ไม่ยุ่ง ไม่คุยด้วย ไปไหนกันในกลุ่มหมด แต่ไม่มีใครคิดจะชวนผม เจอกันแค่ในคาบ หมดคาบพวกเขาก็แยกออกไปกันหมด ทิ้งผมให้อยู่คนเดียว ผมเลยรู้สึกแย่ ตอนนี้ผมเหนื่อยมาก ผมเครียดหลาย ๆ เรื่องอยู่แล้ว แล้วยิ่งเพื่อนสนิททั้งกลุ่มทำกับผมแบบนี้ มันเลยยิ่งที่ทำให้มาบั่นทอนตัวเองมากขึ้น เหนื่อยกายจากงานยังพอโอเค แต่เหนื่อยใจเพราะเพื่อนสนิทมันทำให้ผมรู้สึกท้อไปหมด ไม่มีความรู้สึกที่อยากจะทำอะไรอีกเลย ทุกสิ่งอย่างที่เราตั้งใจไว้มันเหมือนหายไปเลย เพราะเรื่องเพื่อนมาทำให้เราคิดมาก ทำให้เรากังวลทั้งงานและเพื่อนไปพร้อมกัน งานก็เลยออกมาไม่ดี แถมเพื่อนก็ไม่คุยด้วย ผมพยายามที่จะเข้าไปคุยเข้าไปทักททาย แต่พวกเขากลับหนีผม ไม่ตอบไลน์ เพื่อนชื่อไลน์กลุ่มเป็นประโยคที่เหมือนด่าผม ผมเลยไม่รู้จะระบายกับใคร
ผมเหนื่อยมาก อยากได้กำลังใจจากเพื่อนสนิทตัวเองแต่ดันเป็นซะแบบนี้ จะไประบายอะไรกับใครก็ไม่ได้ ตอนนี้ผมก็ได้แต่ร้องไห้คนเดียวเพื่อให้มันได้ระบายความเครียดออกมาบ้างครับ
ผมควรจะทำยังไงต่อไปดีครับ???
ขอขอบคุณทุกคนที่ยอมอ่านจนจบนะครับ ขอบคุณจริง ๆ ครับ
ป.ล. ไม่รู้ว่าแท็กถูกห้องด้วยหรือเปล่า ถ้าผิดต้องขอโทษด้วยนะครับ