ผมก็แค่คนที่ตามเชียร์ทีมชาติไทยคนหนึ่ง ที่นั่งใจจดใจจ่อทั้งวันเฝ้าคอยดูเวลาว่าตอนไหนจะถึง 2 ทุ่มเปิดทีวีรออย่างตื่นเต้น

เพื่อนชวนไปไหนก็ปฏิเสธเพราะเฝ้ารอที่จะเชียร์น้องๆทีมชาติไทยอัดเหงียนให้หงาย..แต่พอจบเกมความรู้สึกเหมือนถูกเหงียนข่มขืนปู้ยี่ปู้ยำอย่างไม่มีชิ้นดี..แพ้แล้วก็ลุกขึ้นสู้ใหม่แต่แผลในใจที่แพ่เหงียน 0-4 อีกกี่ปีน้อถึงจะลืมได้