เรื่องที่เกิดขึ้นค่อนข้างยาวนะค่ะ🙏ขอเล่าแบบคร่าวๆ
พ่อแม่เลิกกันตั้งแต่แม่กินยาเพื่อที่จะแท้งแต่ไม่แท้งเรา สุดท้ายก็คลอดเรามา แม่ทิ้งเราอยู่กับยายกับตาตั้งแต่คลอดจนตาเสียเหลือแต่ยายอยู่กับยายมาจนรักยายกว่าแม่ตัวเองด้วยซ้ำ พออายุได้15ปีแม่มารับให้ไปอยู่กับพี่และแม่ไปทำงาน มีครั้งหนึ่งทะเลาะกับพี่จนเรากินยาฆ่าตัวตายแต่ก็รอดมาได้ พอจบม.3ก็กลับมาอยู่กับยาย เเละพี่ไปทำงานแม่ยังไม่ไป
เรายอมรับว่าเราติดเพื่อนจนไม่ไปร.ร.เราเลยติดรติด0เราก็ตามไปแก้ที่ร.ร.
แม่ชอบด่าว่าเกิดมาทำมั้ยไม่รู้ทำมั้ยไม่ตายไปบ่อยมากๆหนักสุดก็ถึงขั้นตบตีใช้ไม้กวาดบ้างหรือไม้อะไรก็ตามที่เขาหยิบได้แต่ก่อนเรายอมรับว่าเราเป็นคนเก็บกดไม่ชอบพูดเวลาที่ด่ามากๆแต่ตอนนี้เรามีอารมณ์ที่รุนแรงเรารู้สึกว่าเขาจะตีเราไม่ได้อีกนะ เราไม่ยอมถ้าเขาตีเราก็คิดในใจว่ามันไม่อยากทนแล้วเราอยากสู้กลับแต่ไม่เคยสู้กลับเลย เราคิดฆ่าตัวตายตลอดเวลา คิดว่าไม่มีเราเขาอาจจะมีความสุขเพราะยังไงเขาก็ไม่รักเรา เขารักแต่ลูกของเขา เราเป็นลูกคนกลางทำอะไรก็ผิด เขารักลูกคนเล็กมาก จนเราไม่อยากอยู่แล้ว มันเหนื่อยมากๆเครียดเรื่องเรียนไม่พอมาเครียดเรื่องนี้ต่อ ในหัวมีแต่คำว่าอยากตายซ้ำไปซ้ำมา โพสต์ไม่ได้มาเพื่อถามอะไรเราแค่อยากระบายมันคิดจนปวดหัวไปหมดใจเราอยากอยู่แต่ในสมองมีแต่คำว่าอยากตายไปหมด
เรารู้ว่ามีคนเหนื่อยกว่าเรามากแต่รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
โดนตีโดนว่ามากมายตั้งแต่ยังเด็กจนตอนนี้รู้สึกไม่อยากอยู่แล้ว😢
พ่อแม่เลิกกันตั้งแต่แม่กินยาเพื่อที่จะแท้งแต่ไม่แท้งเรา สุดท้ายก็คลอดเรามา แม่ทิ้งเราอยู่กับยายกับตาตั้งแต่คลอดจนตาเสียเหลือแต่ยายอยู่กับยายมาจนรักยายกว่าแม่ตัวเองด้วยซ้ำ พออายุได้15ปีแม่มารับให้ไปอยู่กับพี่และแม่ไปทำงาน มีครั้งหนึ่งทะเลาะกับพี่จนเรากินยาฆ่าตัวตายแต่ก็รอดมาได้ พอจบม.3ก็กลับมาอยู่กับยาย เเละพี่ไปทำงานแม่ยังไม่ไป
เรายอมรับว่าเราติดเพื่อนจนไม่ไปร.ร.เราเลยติดรติด0เราก็ตามไปแก้ที่ร.ร.
แม่ชอบด่าว่าเกิดมาทำมั้ยไม่รู้ทำมั้ยไม่ตายไปบ่อยมากๆหนักสุดก็ถึงขั้นตบตีใช้ไม้กวาดบ้างหรือไม้อะไรก็ตามที่เขาหยิบได้แต่ก่อนเรายอมรับว่าเราเป็นคนเก็บกดไม่ชอบพูดเวลาที่ด่ามากๆแต่ตอนนี้เรามีอารมณ์ที่รุนแรงเรารู้สึกว่าเขาจะตีเราไม่ได้อีกนะ เราไม่ยอมถ้าเขาตีเราก็คิดในใจว่ามันไม่อยากทนแล้วเราอยากสู้กลับแต่ไม่เคยสู้กลับเลย เราคิดฆ่าตัวตายตลอดเวลา คิดว่าไม่มีเราเขาอาจจะมีความสุขเพราะยังไงเขาก็ไม่รักเรา เขารักแต่ลูกของเขา เราเป็นลูกคนกลางทำอะไรก็ผิด เขารักลูกคนเล็กมาก จนเราไม่อยากอยู่แล้ว มันเหนื่อยมากๆเครียดเรื่องเรียนไม่พอมาเครียดเรื่องนี้ต่อ ในหัวมีแต่คำว่าอยากตายซ้ำไปซ้ำมา โพสต์ไม่ได้มาเพื่อถามอะไรเราแค่อยากระบายมันคิดจนปวดหัวไปหมดใจเราอยากอยู่แต่ในสมองมีแต่คำว่าอยากตายไปหมด
เรารู้ว่ามีคนเหนื่อยกว่าเรามากแต่รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ