สวัสดีครับผมมีอาชีพขับรถแท็กซี่ผมขับรถแท็กซี่ประมาณ 2 ปีแล้วผมเข้ามาเจอผู้หญิงคนนึงผู้หญิงคนนี้ก็เป็นผู้โดยสารที่ผมรับนะครับผมคุยกับเขาระหว่างที่ผมจะไปส่งเขาแล้วเกิดถูกชะตาผมเลยขอเฟซขอ line เขาเพื่อว่าเราจะได้คุยกันต่อ จนสุดท้ายเราได้ตกลงเป็นแฟนกันซึ่งทุกอย่างมันรวดเร็วมากเราคุยกันได้ไม่ถึงเดือนเราก็อย่าไปอยู่ด้วยกันทุกอย่างที่แรกมันเหมือนจะดีนะครับ แต่พออยู่ด้วยกัน เธอเริ่มมีข้อห้ามต่างๆมาให้ผมทำ อย่างเช่นผมจะต้องคุยกับเธอตลอด24ชั่วโมงแล้วมือถือที่ผมใช้ต้องเป็นมือถือธรรมดาไม่ใช่ smartphone เพื่อกันไม่ให้ผมเล่นไลน์เล่นเฟส ช่วงแรกๆผมก็ยอมนะครับเพราะผมรักเธอมากในสายตาผม ผมมองเธอเป็นผู้หญิงที่สูงค่ามากการที่ให้เธอเกียรติมาคบกับคนขับแท็กซี่อย่างผมทำให้ผมรู้สึกว่าเรื่องแค่นี้ทำไมผมจะทำให้ไม่ได้ผมก็ทำตามที่เธอขอทุกอย่าง แต่สุดท้ายเหมือนกับมันจะเริ่มหนักขึ้นเธอเริ่มมีข้อห้ามต่างๆอย่างเช่นไม่ให้ผมคุยกับผู้โดยสารที่เป็นผู้หญิงไม่ให้ผู้โดยสารที่เป็นผู้หญิงนั่งเบาะหน้าแล้วเวลาผู้หญิงขึ้นเขาจะถามว่าใส่ขาสั้นขายาวหรือเปล่าบางครั้งผมขับรถอยู่มีผู้โดยสารอยู่ผมก็ต้องรายงานทุกอย่างว่าเป็นอย่างโน้นเป็นอย่างนี้จนนานๆเข้าผมก็รู้สึกอึดอัด มันเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เราทะเลาะบ่อยขึ้นเพราะบางครั้งผมยอมรับนะครับผมขับรถแท็กซี่ผมก็มีความเครียดของผมอยู่แล้ว แล้วผมต้องมาเจอกับความอึดอัดแบบนี้ทำให้ผมมีอารมณ์โกรธจนทำให้เราทะเลาะกันบ่อยๆ แต่สิ่งที่ผมรับไม่ได้ก็คือเขาหึงกระทั่งญาติพี่น้องผมเคยมีบางกรณีที่พี่สะใภ้ผมเขาขอติดรถไปด้วยแต่เขานั่งหน้ามันก็เป็นธรรมดาเปล่าครับกับการที่ญาติเรามานั่งรถเราก็ต้องคุยกับเขา แล้วเนี่ยล่ะครับก็คือสาเหตุที่ทำให้ผมทนไม่ไหวจนสุดท้ายผมต้องเป็นฝ่ายบอกเลิกเขาไป แต่การบอกเลิกครั้งนี้ไม่ใช่ว่าผมไม่รักเขานะครับแต่ผมรู้สึกว่าเขาไม่ได้รักผมแล้วผมคงต้องกลับมารักตัวเองบ้างแล้วเพราะผมอยู่กับเขาเมื่อก่อนมันมีความสุขแต่ตอนนี้ความสุขมันหายไปหมดแล้วมันมีแต่ความอึดอัด ผมเคยถามเขาก่อนที่จะเลิกกันว่าเขารักผมไหมเขาก็บอกว่าเขารักผมแต่เขาไม่เชื่อใจผมผมก็เลยไม่เข้าใจว่าเขารักผมยังไงความรักคือการเชื่อใจกันไม่ใช่หรือไงจนสุดท้ายผมขอเดินจากไปเองแม้ว่ามันจะเจ็บก็ตาม...
แบบนี้เขาเรียกว่ารักเราหรือรักตัวเอง