สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา อาจจะเรียบเรียงไม่ค่อยถูก ดูวกไปวนมาบ้าง ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วยนะคะ
คือมีเรื่องอยากจะขอคำแนะนำจากทุกคนหน่อยน่ะค่ะ คือช่วงนี้เรารู้สึกเหมือนself-esteemของตัวเองจะต่ำลงไปมากกว่าปกติ จากเดิมที่คิดว่าต่ำอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนช่วงนี้จะยิ่งต่ำลงไปอีก คือมันเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หลาย ๆ เรื่องมารวมกันค่ะ รายละเอียดของแต่ละเรื่องที่ว่าขออนุญาตไม่เล่านะคะ แต่พักนี้เราว่าเราเริ่มมีปัญหาในการในชีวิตจากการที่low self-esteemแล้วค่ะ
บางทีเราก็ดาวน์ได้ง่าย ๆ ค่ะ คิดว่าตัวเองมันไร้ค่า ไร้ความสามารถ ไร้ประโยชน์ เห็นแก่ตัว คิดว่าคนแบบเรายังมีหน้ามีชีวิตอยู่บนโลกนี้แบบนี้จะดีแล้วจริง ๆ หรอ บางทีก็ร้องไห้ขึ้นมาทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องเล็กน้อย จนบางทีคิดวิธีจะฆ่าตัวตายหลาย ๆ อย่างแบบจริงจังเลยล่ะค่ะ555 แต่ว่าก็รู้ตัวเองดีค่ะว่าไม่ทำหรอก เพราะว่าลึก ๆ แล้วที่ไหนสักแห่งในใจยังเชื่ออยู่ค่ะ ว่าอาจจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นมาในชีวิตบ้าง
จริง ๆ ชีวิตเราก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นค่ะ ในแง่ปัจจัย4เรามีครบถ้วนไม่มีปัญหาอะไร เราแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอิสระ โดนคนที่บ้านป้อนข้อมูลที่เค้าคิดว่าดีมาให้ เราขัดขืน ต่อต้านซะจนดูเหมือนจะโดนคนที่นั่นเกลียดแล้วล่ะค่ะ แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะคะ เพราะว่าเราก็เกลียดพวกเค้าเหมือนกัน เรารักบ้านที่เป็นสิ่งก่อสร้างค่ะ เรารักหนังสือ เรารักของสะสม รักคอมพิวเตอร์ รักเตียงนอน รักห้องของตัวเองค่ะ เรามันก็แค่มนุษย์ขี้เกียจคนหนึ่งที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับสังคมเลยค่ะ
เราเป็นมองโลกในแง่ดีนะคะ แต่ว่ามองตัวเองกับมุมมองของคนอื่นที่มีต่อตัวเองในแง่ร้ายค่ะ ประมาณว่า เค้าจะต้องไม่ชอบเราแน่เลย เค้าจะรู้สึกไม่ดีกับคำพูดหรือการกระทำของเรารึเปล่านะ น่าแปลกนะคะ ที่เราแคร์เรื่องพวกนี้มาก ๆ กับคนอื่น แต่กับคนที่บ้านเราไม่สนใจเลยสักนิดค่ะ
เรากลัวการถูกเกลียดค่ะ เราจะพูด จะตอบ จะทำอะไรในแบบที่คิดว่าอีกฝ่ายพอใจ จนรู้สึกตัวอีกที เราก็ไม่รู้ความต้องการของตัวเองแล้วค่ะ เราเคยโดนคนบอกว่าเป็นคนโลเลค่ะ กระทั่งเรื่องเล็กน้อยว่าอยากกินข้าวไหมเราก็ตอบไม่ได้ค่ะ พอถามกลับว่าแล้วเราต้องกินหรือไม่กิน คุณถึงจะโอเคหรอ ก็โดนดุกลับมาค่ะ เพราะมันไม่ใช่คำตอบของคำถาม มันไม่ใช่ความรู้สึกของเรา ---เราตอบไม่ได้ เพราะว่าเราไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงดี เราใช้ชีวิตโดยที่เอาความต้องการของคนอื่นเป็นที่ตั้งมาตลอด เพราะเคยเลือกแบบที่ตัวเองต้องการแล้วมันก็พังค่ะ พอตอนนี้ พอโดนถามว่ากำลังรู้สึกอะไร คิดอะไรอยู่ ต้องการอะไร เราก็ตอบไม่ได้ค่ะ
เรารู้สึกว่าตัวเองว่างเปล่า ไม่มีเป้าหมายในชีวิตค่ะ เราไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร กำลังรู้สึกอะไร และต้องทำอะไรที่ทั้งตัวเองและคนรอบข้างพอใจ เรารู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ที่กว้างมาก ๆ ระหว่างที่เรากำลังวิ่งเล่นสนุกสนานกับความกว้างของมัน เราก็ชนเข้ากับกำแพง แล้วก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าทุ่งลาเวนเดอร์นี่ถูกล้อมด้วยกำแพงค่ะ มีอิสระในกรอบนี่เรียกว่าอิสระได้ไหมคะ
เรามีผู้คนที่เรารักค่ะ เราไม่อยากให้เค้าต้องเศร้าต้องเสียใจ ไม่อยากให้เจอเรื่องแย่ ๆ ไม่อยากให้ลำบาก ไม่อยากให้เหนื่อย อยากจะเห็นพวกเค้ายิ้ม อยากเห็นพวกเค้าหัวเราะ มีความสุข อยากให้เค้าได้กินของดี ๆ อยากให้พักผ่อนเยอะ ๆ เราค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองเป็นพวกให้กำลังใจคนเก่งค่ะ เพราะเรารู้ว่ามันรู้สึกยังไง ถ้าเป็นตัวเองในตอนนั้นจะอยากได้คำพูดแบบไหน เราไม่อยากให้เค้าเป็นแบบเราค่ะ มีหลายคนที่บอกว่ารู้สึกดีขึ้นกับการให้กำลังใจของเรา เรารู้สึกดีใจมากค่ะ ทั้ง ๆ ที่เป็นแบบนั้น แต่เรากลับไม่รู้วิธีให้กำลังใจตัวเองเลย เรารักคนอื่นมากแต่ไม่ได้รักตัวเองเลยค่ะ
เราเคยทะเลาะกับเพื่อนเพราะเราทำสิ่งที่เค้ารับไม่ได้ค่ะ เรารู้ค่ะ ว่าทำแล้วจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ถ้าทำแล้วเค้าจะต้องเสียใจ แต่เราก็ยังทำค่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดีแต่มันเป็นสิ่งที่เค้ารับไม่ได้ค่ะ (ขออนุญาตไม่บอกนะคะว่าเรื่องอะไร) ในระหว่างที่กำลังคุยเคลียร์ปัญหากันอยู่ เค้าก็ถามเราค่ะ ว่าทำแล้วรู้สึกมีความสุขไหม รู้สึกว่าโลกช่างสดใส ไม่ว่าอะไร ๆ ก็ดีไปหมดรึเปล่า รู้สึกไหม ว่าชีวิตมีคุณค่ามาก ---คำถามสุดท้ายทำเราอึ้งไปเลยค่ะ เพราะคำตอบที่อยู่ในหัวเราคือ ไม่ จนตอนนี้ เรื่องนั้นก็ผ่านมาพักใหญ่ ๆ แล้ว คำถามนั้นก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวเราอยู่ ซึ่งคำตอบก็ยังเป็นแบบเดิม เรามีความสุขค่ะ
แต่ไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่าเลย
เราเคยสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า พอไปทำพวกแบบทดสอบเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าก็ได้คำตอบอยู่ในเกณฑ์เสี่ยง ควรไปพบแพทย์ตลอดค่ะ คนที่จะให้คำตอบว่าเป็นหรือไม่ก็คือแพทย์ใช่ไหมล่ะคะ แต่เราว่าตัวเองก็ไม่น่าจะถึงขั้นนั้นค่ะ น่าจะแค่self-esteemต่ำเฉย ๆ เรายังมีช่วงที่ดาวน์บ้าง มีช่วงที่มีความสุขบ้างแบบคนทั่วไปอยู่ค่ะ
อาจจะฟังดูไม่ค่อยรู้เรื่องไปบ้าง ย้อนแย้งไปบ้าง หรือเหมือนแค่มาบ่นเฉย ๆ ไปหน่อย ยังไงก็ขอโทษนะคะ เราลองไปหาข้อมูลเกี่ยวกับการเพิ่มself-esteemดูแล้วแต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิดค่ะ เลยขออนุญาตมาสอบถามกับทางนี้นะคะ คนเราจะสามารถเพิ่ม Self-esteem ได้อย่างไรบ้างคะ? หรือคิดเห็นยังไงก็ลองได้นะคะ ถ้ามันเป็นเรื่องที่ดีเราก็ยินดีรับฟังค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
คนเราจะสามารถเพิ่ม Self-esteem ได้อย่างไรบ้าง?
คือมีเรื่องอยากจะขอคำแนะนำจากทุกคนหน่อยน่ะค่ะ คือช่วงนี้เรารู้สึกเหมือนself-esteemของตัวเองจะต่ำลงไปมากกว่าปกติ จากเดิมที่คิดว่าต่ำอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนช่วงนี้จะยิ่งต่ำลงไปอีก คือมันเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หลาย ๆ เรื่องมารวมกันค่ะ รายละเอียดของแต่ละเรื่องที่ว่าขออนุญาตไม่เล่านะคะ แต่พักนี้เราว่าเราเริ่มมีปัญหาในการในชีวิตจากการที่low self-esteemแล้วค่ะ
บางทีเราก็ดาวน์ได้ง่าย ๆ ค่ะ คิดว่าตัวเองมันไร้ค่า ไร้ความสามารถ ไร้ประโยชน์ เห็นแก่ตัว คิดว่าคนแบบเรายังมีหน้ามีชีวิตอยู่บนโลกนี้แบบนี้จะดีแล้วจริง ๆ หรอ บางทีก็ร้องไห้ขึ้นมาทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องเล็กน้อย จนบางทีคิดวิธีจะฆ่าตัวตายหลาย ๆ อย่างแบบจริงจังเลยล่ะค่ะ555 แต่ว่าก็รู้ตัวเองดีค่ะว่าไม่ทำหรอก เพราะว่าลึก ๆ แล้วที่ไหนสักแห่งในใจยังเชื่ออยู่ค่ะ ว่าอาจจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นมาในชีวิตบ้าง
จริง ๆ ชีวิตเราก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นค่ะ ในแง่ปัจจัย4เรามีครบถ้วนไม่มีปัญหาอะไร เราแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอิสระ โดนคนที่บ้านป้อนข้อมูลที่เค้าคิดว่าดีมาให้ เราขัดขืน ต่อต้านซะจนดูเหมือนจะโดนคนที่นั่นเกลียดแล้วล่ะค่ะ แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะคะ เพราะว่าเราก็เกลียดพวกเค้าเหมือนกัน เรารักบ้านที่เป็นสิ่งก่อสร้างค่ะ เรารักหนังสือ เรารักของสะสม รักคอมพิวเตอร์ รักเตียงนอน รักห้องของตัวเองค่ะ เรามันก็แค่มนุษย์ขี้เกียจคนหนึ่งที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับสังคมเลยค่ะ
เราเป็นมองโลกในแง่ดีนะคะ แต่ว่ามองตัวเองกับมุมมองของคนอื่นที่มีต่อตัวเองในแง่ร้ายค่ะ ประมาณว่า เค้าจะต้องไม่ชอบเราแน่เลย เค้าจะรู้สึกไม่ดีกับคำพูดหรือการกระทำของเรารึเปล่านะ น่าแปลกนะคะ ที่เราแคร์เรื่องพวกนี้มาก ๆ กับคนอื่น แต่กับคนที่บ้านเราไม่สนใจเลยสักนิดค่ะ
เรากลัวการถูกเกลียดค่ะ เราจะพูด จะตอบ จะทำอะไรในแบบที่คิดว่าอีกฝ่ายพอใจ จนรู้สึกตัวอีกที เราก็ไม่รู้ความต้องการของตัวเองแล้วค่ะ เราเคยโดนคนบอกว่าเป็นคนโลเลค่ะ กระทั่งเรื่องเล็กน้อยว่าอยากกินข้าวไหมเราก็ตอบไม่ได้ค่ะ พอถามกลับว่าแล้วเราต้องกินหรือไม่กิน คุณถึงจะโอเคหรอ ก็โดนดุกลับมาค่ะ เพราะมันไม่ใช่คำตอบของคำถาม มันไม่ใช่ความรู้สึกของเรา ---เราตอบไม่ได้ เพราะว่าเราไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงดี เราใช้ชีวิตโดยที่เอาความต้องการของคนอื่นเป็นที่ตั้งมาตลอด เพราะเคยเลือกแบบที่ตัวเองต้องการแล้วมันก็พังค่ะ พอตอนนี้ พอโดนถามว่ากำลังรู้สึกอะไร คิดอะไรอยู่ ต้องการอะไร เราก็ตอบไม่ได้ค่ะ
เรารู้สึกว่าตัวเองว่างเปล่า ไม่มีเป้าหมายในชีวิตค่ะ เราไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร กำลังรู้สึกอะไร และต้องทำอะไรที่ทั้งตัวเองและคนรอบข้างพอใจ เรารู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ที่กว้างมาก ๆ ระหว่างที่เรากำลังวิ่งเล่นสนุกสนานกับความกว้างของมัน เราก็ชนเข้ากับกำแพง แล้วก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าทุ่งลาเวนเดอร์นี่ถูกล้อมด้วยกำแพงค่ะ มีอิสระในกรอบนี่เรียกว่าอิสระได้ไหมคะ
เรามีผู้คนที่เรารักค่ะ เราไม่อยากให้เค้าต้องเศร้าต้องเสียใจ ไม่อยากให้เจอเรื่องแย่ ๆ ไม่อยากให้ลำบาก ไม่อยากให้เหนื่อย อยากจะเห็นพวกเค้ายิ้ม อยากเห็นพวกเค้าหัวเราะ มีความสุข อยากให้เค้าได้กินของดี ๆ อยากให้พักผ่อนเยอะ ๆ เราค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองเป็นพวกให้กำลังใจคนเก่งค่ะ เพราะเรารู้ว่ามันรู้สึกยังไง ถ้าเป็นตัวเองในตอนนั้นจะอยากได้คำพูดแบบไหน เราไม่อยากให้เค้าเป็นแบบเราค่ะ มีหลายคนที่บอกว่ารู้สึกดีขึ้นกับการให้กำลังใจของเรา เรารู้สึกดีใจมากค่ะ ทั้ง ๆ ที่เป็นแบบนั้น แต่เรากลับไม่รู้วิธีให้กำลังใจตัวเองเลย เรารักคนอื่นมากแต่ไม่ได้รักตัวเองเลยค่ะ
เราเคยทะเลาะกับเพื่อนเพราะเราทำสิ่งที่เค้ารับไม่ได้ค่ะ เรารู้ค่ะ ว่าทำแล้วจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ถ้าทำแล้วเค้าจะต้องเสียใจ แต่เราก็ยังทำค่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดีแต่มันเป็นสิ่งที่เค้ารับไม่ได้ค่ะ (ขออนุญาตไม่บอกนะคะว่าเรื่องอะไร) ในระหว่างที่กำลังคุยเคลียร์ปัญหากันอยู่ เค้าก็ถามเราค่ะ ว่าทำแล้วรู้สึกมีความสุขไหม รู้สึกว่าโลกช่างสดใส ไม่ว่าอะไร ๆ ก็ดีไปหมดรึเปล่า รู้สึกไหม ว่าชีวิตมีคุณค่ามาก ---คำถามสุดท้ายทำเราอึ้งไปเลยค่ะ เพราะคำตอบที่อยู่ในหัวเราคือ ไม่ จนตอนนี้ เรื่องนั้นก็ผ่านมาพักใหญ่ ๆ แล้ว คำถามนั้นก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวเราอยู่ ซึ่งคำตอบก็ยังเป็นแบบเดิม เรามีความสุขค่ะ
แต่ไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่าเลย
เราเคยสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า พอไปทำพวกแบบทดสอบเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าก็ได้คำตอบอยู่ในเกณฑ์เสี่ยง ควรไปพบแพทย์ตลอดค่ะ คนที่จะให้คำตอบว่าเป็นหรือไม่ก็คือแพทย์ใช่ไหมล่ะคะ แต่เราว่าตัวเองก็ไม่น่าจะถึงขั้นนั้นค่ะ น่าจะแค่self-esteemต่ำเฉย ๆ เรายังมีช่วงที่ดาวน์บ้าง มีช่วงที่มีความสุขบ้างแบบคนทั่วไปอยู่ค่ะ
อาจจะฟังดูไม่ค่อยรู้เรื่องไปบ้าง ย้อนแย้งไปบ้าง หรือเหมือนแค่มาบ่นเฉย ๆ ไปหน่อย ยังไงก็ขอโทษนะคะ เราลองไปหาข้อมูลเกี่ยวกับการเพิ่มself-esteemดูแล้วแต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิดค่ะ เลยขออนุญาตมาสอบถามกับทางนี้นะคะ คนเราจะสามารถเพิ่ม Self-esteem ได้อย่างไรบ้างคะ? หรือคิดเห็นยังไงก็ลองได้นะคะ ถ้ามันเป็นเรื่องที่ดีเราก็ยินดีรับฟังค่ะ