เบื่อสิ่งรอบๆตัว

ผมรู้สึกเหมือนสิ่งรอบตัวมันไร้ค่าสำหรับผมไปแล้ว เพื่อนที่เหมือนเฟคใส่กัน เพื่อนสนิทใจ ตอนนี้ทุกคนก็ต่างมีชีวิตไม่ได้สนุกเหมือนเด็กๆแล้ว คนรัก ก็นอกใจ ถึงแม้เราจะเป็นเพื่อนกัน แต่มันก็พังอยู่ดี เค้าทำให้ผมดูโง่ลง หรือผมอาจจะโง่ ฟังแต่ความรู้สึก ครอบครัว คนจีนก็พี่สำคัญกว่า ผมเป็นคนเก่ง ยิ่งทำให้ครอบครัวสนใจแต่พี่มากขึ้น ไม่ได้น้อยใจนะครับ แต่แค่เหมือนยืนอยู่คนเดียว มันเหงาก็แค่นั้นเอง กระทู้นี้ผมตั้งแต่อยากระบายความรู้สึก เพราะมารู้สึกอีกที่ ก็เหมือนยืนอยู่คนเดียว เหงาแบบบอกไม่ถูกทั้งๆที่มีอะไรทำเยอะแยะ งานก็มีสิ่งที่ต้องทำมีเยอะไป แต่ลึกๆผมไม่ค่อยได้คุยกันใคร ทั้งๆที่เป็นคนคุยเก่ง เพราะผมชอบผชด้วยมั้งครับ ยากเลยที่จะหาคนคุย มีคนคุยกลับไม่ถูกใจ ผมอาจจะเหมาะกับอยู่คนเดียวรึเปล่า ผมเริ่มไม่แคร์ใครเหมือนแต่ก่อน ไปไหนมาไหนคนเดียวมากขึ้น รู้สึกหดหู่ เบื่ออาหาร ผมลองคุยกับแฟนเก่าดู แต่เค้าก็ไม่ค่อยตอบหรอกครับ การที่ผมแบบนี้ผมแค่อยากที่จะรู้สึกอะไรบ้าง อยากมีคนที่คุยแบบเข้าใจเรา ผมไม่ชอบการที่บอกผมว่า สู้ๆ แล้วจบไป ผมแค่อยากได้คนที่รับฟังผม บางที่ผมก็คิดว่ามันจริงเหรอ คนที่มันเพอเฟค หน้าตา การเรียน ฐานะปานกลาง ผมเป็นคนไม่งี่เง่า ไม่ขี้งอล ผมคงชอบคนที่รูปร่างหน้าตาด้วยเลยทำให้ ไม่ค่อยมีใคร ผมคงโทษใครไม่ได้ กับอีกที่ยังเจ็บมานานกับเรื่องเดิมๆ  
ผมไม่ได้จะหาคนรักอะไรจากการทั้งกระทู้นี้นะครับ ผมแค่อยากระบายความรู้สึกแค่นั้น ขอบคุณคนที่อ่านนะครับ