เพิ่งบรรลุนิติภาวะไปหมาดๆ แต่รู้สึกว่าไม่ได้ใกล้ความเป็นผู้ใหญ่อย่างที่ควรจะเป็นเลยค่ะ รู้สึกว่ายังมีอีกหลายอย่างมากๆที่จขกท.ไม่รู้ ทั้งๆที่จริงอายุเท่านี้ควรจะรู้
เท้าความค่ะ เราเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่มักทำอะไรให้เสมอๆ จัดการให้ทุกอย่าง จนเราแทบจะทำอะไรไม่เป็นเลยก็ว่าได้ อาจจะไม่หนักขนาดนั้น แต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำด้วยส่วนหนึ่ง ทั้งงานบ้านหรืองานครัว ก็คือพ่อแม่ซัพพอร์ตเต็มที่ เรียนอย่างเดียว
แต่พอขึ้นมหาลัยมาเรารู้สึกว่า ทำไมเรามีความรู้รอบตัวน้อยจังเลย รู้แต่ตำราที่เรียน วันๆก็เรียน ก้มหน้าอ่านหนังสือ แค่เรียนก็เหนื่อยแล้ว ถ้ามีเวลาว่างก็อยากจะเอาไปพักผ่อน ไปเที่ยวเล่น ถ้าเป็นเรื่องวิทย์ๆ เราพอจะรู้ค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน อย่างเช่นเรื่องเศรษฐกิจ เราก็วิเคราะห์ไม่เป็น การเมืองก็ไม่ค่อยแน่ใจ กฎหมายก็ไม่ค่อยรู้ เรื่องเครื่องยนต์กลไก อะไรพังซ่อมยังไง ลืมไปได้เลยค่ะ
อย่างเรื่องที่คนอื่นเขารู้วิธีจัดการ เราไม่รู้ค่ะ ถ้ารถชนต้องทำยังไง รู้ว่าต้องเรียกประกัน แต่ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นต้องทำอะไรต่อ หรือเรื่องภาษีเราไม่รู้ค่ะว่าต้องทำอะไรบ้าง อาจเป็นเพราะยังไม่ได้ทำงานด้วยมั้ง หรือเรื่องธุรกรรมธนาคาร มีอะไรบ้าง บัตรเครดิตเดบิตใช้ยังไงมีกี่ประเภท เงินกู้เงินฝาก ประกันชีวิต หรือเรื่องอื่นๆ ไม่รู้จะยกตัวอย่างแบบไหนเหมือนกันค่ะ เพราะเราก็ไม่รู้ว่าเราไม่รู้อะไรเหมือนกัน (เศร้าจัง)
ด้วยความที่พ่อแม่ทำให้ทุกอย่าง เวลาต้องทำอะไรเองครั้งแรกเราก็มักจะกังวลค่ะ เช่น ขึ้นรถโดยสาร(เช่น รถสายใหม่) ติดต่อหน่วยงานราชการ หรือแม้กระทั่งอะไรเล็กๆน้อยๆในชีวิตประจำวันที่คนอื่นไม่น่าจะมีปัญหากัน มันจะเป็นความรู้สึก nervous จางๆแต่รู้สึกขึ้นมาทันทีเลยค่ะ
เราเองเป็นคนซุ่มซ่ามตั้งแต่เด็ก บางทีก็ reflex ช้า ถ้าไม่ได้ตั้งสติอยู่ก็จะตัดสินใจไม่ทัน ไม่ค่อยมีไหวพริบในบางที ขี้ลืม แล้วก็จำทางไม่เก่งด้วย ขนาดดู google map ง่ายๆยังพลาด
จุดเปลี่ยนคือเราเริ่มสังเกตตัวเองว่าหลังๆเราดูเหมือนไม่ค่อยมี potential ชอบมีคนมาบอกบทว่าเราต้องทำอะไร เธอทำแบบนี้สิ ทำแบบนั้นสิ เล่นเกมกับเพื่อน เพื่อนก็บอกตลอดว่าต้องทำอะไรบ้าง (ถึงแม้จะเป็นเพราะว่าเพื่อนเล่นเก่งกว่าก็ตาม) จนเรารู้สึกแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ในสายตาคนอื่นเราเป็นคนที่ต้องคอยให้คนอื่นมาบอกมาสอน คิดเองไม่เป็นขนาดนั้นเลยหรอ แล้ววันก่อนเรามีปัญหาเล็กน้อย กับเรื่องที่มันไม่ควรจะเป็นปัญหาเลย จนแฟนต้องมาช่วยแก้ให้ จัดการให้ วันนั้นเรารู้สึกเซ็งตัวเองมากๆ แฟนจะต่างจากเราพอควร เขาจะคิดเร็วทำเร็ว หัวไวค่ะ จนบางทีเรารู้สึกโง่ไปเลย
ทั้งหมดนี่ทำให้เรากังวลว่าถ้าโตขึ้นไปโดยไม่พัฒนาตัวเองจะต้องกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ทันคนอื่น รู้สึกว่าคนวัยเดียวกันมักจะคล่องแคล่วกว่า พูดตามตรงตอนนี้เราไม่ได้ด้อยกว่าเพื่อนมากนัก แต่มีคนที่น่าชื่นชมมากกว่าเราอยู่เยอะทีเดียว
กลัวว่าถ้าวันๆเอาแต่เรียน หลายปีผ่านไปเงยหน้าขึ้นมาจากกองหนังสืออีกทีกลายเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย พอถึงตอนนั้นก็อาจจะไม่ทันซะแล้ว
วันนี้ก็เลยอยากจะมาขอคำแนะนำค่ะว่าจะมีวิธีพัฒนาตัวเองยังไงบ้าง แล้วในวัยประมาณนี้ควรมีความรู้เรื่องอะไร หรือควรจะรู้เรื่องไหนเชิงลึกเป็นพิเศษบ้าง หรือว่ามาแชร์ประสบการณ์กันก็ได้นะคะ อยากโตเป็นคนที่มีคุณภาพค่ะ5555 ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำตอบนะคะ
ปล.หรือว่าจะแนะนำเรื่องอื่นก็ได้เต็มที่เลยนะคะ การเรียน การใช้ชีวิต ความรัก หรืออื่นๆ
วัย 20 ควรรู้อะไรบ้าง
เท้าความค่ะ เราเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่มักทำอะไรให้เสมอๆ จัดการให้ทุกอย่าง จนเราแทบจะทำอะไรไม่เป็นเลยก็ว่าได้ อาจจะไม่หนักขนาดนั้น แต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำด้วยส่วนหนึ่ง ทั้งงานบ้านหรืองานครัว ก็คือพ่อแม่ซัพพอร์ตเต็มที่ เรียนอย่างเดียว
แต่พอขึ้นมหาลัยมาเรารู้สึกว่า ทำไมเรามีความรู้รอบตัวน้อยจังเลย รู้แต่ตำราที่เรียน วันๆก็เรียน ก้มหน้าอ่านหนังสือ แค่เรียนก็เหนื่อยแล้ว ถ้ามีเวลาว่างก็อยากจะเอาไปพักผ่อน ไปเที่ยวเล่น ถ้าเป็นเรื่องวิทย์ๆ เราพอจะรู้ค่ะ แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน อย่างเช่นเรื่องเศรษฐกิจ เราก็วิเคราะห์ไม่เป็น การเมืองก็ไม่ค่อยแน่ใจ กฎหมายก็ไม่ค่อยรู้ เรื่องเครื่องยนต์กลไก อะไรพังซ่อมยังไง ลืมไปได้เลยค่ะ
อย่างเรื่องที่คนอื่นเขารู้วิธีจัดการ เราไม่รู้ค่ะ ถ้ารถชนต้องทำยังไง รู้ว่าต้องเรียกประกัน แต่ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นต้องทำอะไรต่อ หรือเรื่องภาษีเราไม่รู้ค่ะว่าต้องทำอะไรบ้าง อาจเป็นเพราะยังไม่ได้ทำงานด้วยมั้ง หรือเรื่องธุรกรรมธนาคาร มีอะไรบ้าง บัตรเครดิตเดบิตใช้ยังไงมีกี่ประเภท เงินกู้เงินฝาก ประกันชีวิต หรือเรื่องอื่นๆ ไม่รู้จะยกตัวอย่างแบบไหนเหมือนกันค่ะ เพราะเราก็ไม่รู้ว่าเราไม่รู้อะไรเหมือนกัน (เศร้าจัง)
ด้วยความที่พ่อแม่ทำให้ทุกอย่าง เวลาต้องทำอะไรเองครั้งแรกเราก็มักจะกังวลค่ะ เช่น ขึ้นรถโดยสาร(เช่น รถสายใหม่) ติดต่อหน่วยงานราชการ หรือแม้กระทั่งอะไรเล็กๆน้อยๆในชีวิตประจำวันที่คนอื่นไม่น่าจะมีปัญหากัน มันจะเป็นความรู้สึก nervous จางๆแต่รู้สึกขึ้นมาทันทีเลยค่ะ
เราเองเป็นคนซุ่มซ่ามตั้งแต่เด็ก บางทีก็ reflex ช้า ถ้าไม่ได้ตั้งสติอยู่ก็จะตัดสินใจไม่ทัน ไม่ค่อยมีไหวพริบในบางที ขี้ลืม แล้วก็จำทางไม่เก่งด้วย ขนาดดู google map ง่ายๆยังพลาด
จุดเปลี่ยนคือเราเริ่มสังเกตตัวเองว่าหลังๆเราดูเหมือนไม่ค่อยมี potential ชอบมีคนมาบอกบทว่าเราต้องทำอะไร เธอทำแบบนี้สิ ทำแบบนั้นสิ เล่นเกมกับเพื่อน เพื่อนก็บอกตลอดว่าต้องทำอะไรบ้าง (ถึงแม้จะเป็นเพราะว่าเพื่อนเล่นเก่งกว่าก็ตาม) จนเรารู้สึกแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ในสายตาคนอื่นเราเป็นคนที่ต้องคอยให้คนอื่นมาบอกมาสอน คิดเองไม่เป็นขนาดนั้นเลยหรอ แล้ววันก่อนเรามีปัญหาเล็กน้อย กับเรื่องที่มันไม่ควรจะเป็นปัญหาเลย จนแฟนต้องมาช่วยแก้ให้ จัดการให้ วันนั้นเรารู้สึกเซ็งตัวเองมากๆ แฟนจะต่างจากเราพอควร เขาจะคิดเร็วทำเร็ว หัวไวค่ะ จนบางทีเรารู้สึกโง่ไปเลย
ทั้งหมดนี่ทำให้เรากังวลว่าถ้าโตขึ้นไปโดยไม่พัฒนาตัวเองจะต้องกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ทันคนอื่น รู้สึกว่าคนวัยเดียวกันมักจะคล่องแคล่วกว่า พูดตามตรงตอนนี้เราไม่ได้ด้อยกว่าเพื่อนมากนัก แต่มีคนที่น่าชื่นชมมากกว่าเราอยู่เยอะทีเดียว
กลัวว่าถ้าวันๆเอาแต่เรียน หลายปีผ่านไปเงยหน้าขึ้นมาจากกองหนังสืออีกทีกลายเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย พอถึงตอนนั้นก็อาจจะไม่ทันซะแล้ว
วันนี้ก็เลยอยากจะมาขอคำแนะนำค่ะว่าจะมีวิธีพัฒนาตัวเองยังไงบ้าง แล้วในวัยประมาณนี้ควรมีความรู้เรื่องอะไร หรือควรจะรู้เรื่องไหนเชิงลึกเป็นพิเศษบ้าง หรือว่ามาแชร์ประสบการณ์กันก็ได้นะคะ อยากโตเป็นคนที่มีคุณภาพค่ะ5555 ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำตอบนะคะ
ปล.หรือว่าจะแนะนำเรื่องอื่นก็ได้เต็มที่เลยนะคะ การเรียน การใช้ชีวิต ความรัก หรืออื่นๆ