กลัวตัวก้อไม่ได้ ให้เดินต่อไปก้อไม่ถึง

คือเรามีเรื่องจะมาระบายอะคะ

เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมา 7 ปีแล้วละ 

เรากับแฟน เลิกกันมานานแล้ว จริงๆเลิกกันแล้วเราก้อรู้ตัวว่าท้อง 

เลยจัดงานแต่งเพื่อเป็นพิธี หลังแต่ง เราก้อยังอยู่ที่บ้านเขานะคะ ยังไม่ได้ย้ายออกเพราะพ่อกับแม่เขาขอไว้ เราพอเข้าใจตัวเขานะ คือเขาก้อไม่ได้รักเราแล้วอะ เขาก็อย่อมอยากคบใครได้เหมือนเดิม เหมือนเราหน้าด้านอยุ่เลย แต่เพราะเราทำงานที่ จ.นั้นด้วย เราเลยยังต้องอยู่ อยู่ที่บ้านจนคลอดเลยคะ 

ช่วงนั้นเข้าใจถึงความทรมานใจเลยละคะ อยู่กับคนทีคนที่เขาไม่รักเราเป็นยังไง ร้องไห้ทุกคืน ฟังเพลง ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บนี่โดนเลย

อยู่มาได้จนลูกประมาน 1 ปี ถึงจุดพีค คือเขาอยากให้เราออกจากบ้าน เราพอเข้าใจเขานะ เลยลาออกจากงานแล้วกลับบ้านพร้อมลูก 

กลับมาอยู่บ้าน ทุกๆอย่างลงตัวมาก คิดว่าตัวเองมีความสุขขึ้น ทำงาน ดูแลครอบครัว ได้ทำทุกๆอย่างที่อยากทำ แต่ก้อยังติดต่อกับบ้านเขาอยู่คะ เพราะปู่ย่าคิดถึงหลาน 

ผ่านมาจนเข้าปีที่ 8 คิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น ไม่เคยมีน้ำตาอีก แต่ดันฝันถึง ฝันถึงเรื่อยๆ แต่ช่วงนี้หนักขึ้น บางทีก้อเหมือนคนโง่ แต่ลบออกไปไม่ได้ซักที ทุกวันนี้เวลากอดลูก น้ำตาก็ไหล รักลูกเพราะเหตุผลที่ลูกมีเลือดเราครึ่งนึง มันไม่เท่าเหตุผลที่รักเพราะมีเลือเขาอยุ่ครึ่งนึง คงต้องรักแบบนีแบบนี้ไปเรื่อยๆ เพราะยิ่งลบก้อยิ่งแพ้ รักเขาแม้เขาไม่รัก มีความสุขกับแค่นี้ก้อพอ