ยอมทรยสความรู้สึกตัวเองมันเรียกความรักหรือป่าวครับ

ผมได้เจอผู้หญิงคนนึงเขามีแฟนอยู่แล้วแฟนเขาติดสถานพินิจเรื่องยาตัดสินหลายปี แล้วผมเเอบเป็นกิ๊กกันหรือชู้ก็ได้ผมไม่แคร์หรอกฝ่ายหญิงเหมือนจะรักผมแต่ก็รักแฟนอยู่เหมือนกันถ้าถามว่าทำไมถึงไปยุ่งกับคนที่มีแฟนแล้วผมตอบเลยว่าผมแบบตรงๆเลยตอนแรกนัดเจอกันก็หวังหลอกฟันเฉยๆซึ่งฝายหญิงก็รู้แต่สปาคกันอยู่ด้วยกันเป็นเวลา3เดือนเกือบเข้าเดือนที่4แล้ว ไม่เคยทะเลาะกันเรื่องอื่นนอกจากเรื่องแฟนของเขา ผมรู้สึกว่าผมโง่มากที่ไปหลงรักเขาเราเคยตัดสินใจหันหลังให้กันหลายรอบแต่ทนความคิดถึงของกันและกันไม่ไหวกลับมาคุยกันเหมือนเดิมและพอเกิดเซ้นซีทีพเรื่องเดิมขึ้นมาเราก็จะมานั่งเถียงกันเรื่องการตัดสินใจของฝ่ายหญิงว่าทำไมไม่เลือกตัดสินใจไปเลยว่าตอนนี้ต้องการใคร เขาเอาแต่บอกว่าเลือกไม่ได้เขารักผมและแฟน ผมจึงไม่มีจุดหมายไร้ซึ่งเหตุผลมาหักล้างว่าที่ตัวเองทำอยู่เพื่ออะไร ผลดีกับชีวิตไหมก็เปล่า ผมไม่มีทางออกให้เขาและตัวเอง ผมทรมานมากตอนรู้สึกตัวว่าขาดเขาไม่ได้มันก็ฟิวแบบเลิกกันเพราะจำเป็นต้องเลิกแต่ไม่ได้เลิกกันผมฝ่ายหญึงมีคนอื่นแต่กลับเป็นฝ่ายหญิงมีคนอื่นยุแล้วและต้องมาเลิกกัน ซึ่งมันไม่ยุติธรรมกับผมสักเท่าไหร่แต่ผมก็ต้องยอมแกล้งทำตัวเป็นคนโง่ผมรู้นะว่าผมโง่ที่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร มันยากนะครับที่จะตัดคนๆนึงที่รักกันมากในระดับหนึ่งออกจากชีวิตคือเข้าใจครับว่ามันผิดผิดตั้งแต่เริ่มคุยกันแล้วแต่ผมไม่ต้องการให้มาตัดสินผิดถูกครับสิ่งที่ผมอยากรู้ว่าผมควรทำไงต่อไปผมหาทางออกที่แฟร์กับตัวเองไม่เจอ ก็ประมาณนี้ครับอาจจะพิมงงบ้างรบกวนตีความกันเองนะครับขอบคุณล่วงหน้าสำหรับความคิดเห็น