สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเจ้าของกระทู้ขอแนะนำตัวก่อนนะ เจ้าของกระทู้ชื่อแนนนี่ ตอนนี้อยู่ปี 1
เข้าเรื่องกันเลย ต้องย้อนกลับไป ตอนมัธยมปลาย ตอนนั้น จขกท อยู่ม.6 มีรุ่นน้องม.4 มาชอบ ( อันที่จริงก็แอบปลื้มรุ่นน้องคนนี้อยู่เหมือนกัน) จากนั้นก็คุยกันไปเรื่อยๆ ผ่านทางเฟสบุ๊ค ความรู้สึกที่จขกท ตกหลุมรักรุ่นน้องคนนี้ คือ เขามาช่วยปลูกดาวเรืองให้ ซึ่งมันคือวิชาการงานอะไรสักอย่าง ประกอบกับ จขกท เป็นคนผิวบอบบาง แค่ล้างจาน มือก็ลอกแล้ว >< ลองคิดภาพดูว่าให้ไปขุดหลุมปลูกต้นดาวเรือง ซึ่งก็ทำไปแล้ว มือแตกปอม แดง เป็นแผล แต่ก็ได้รุ่นน้องคนนี้มาช่วย เลยเริ่มคบกันแบบจริงจัง แรกๆทุกอย่างก็ดูดีไปหมด เราไปเที่ยวด้วย ดูหนังด้วยกัน ทำอาหารด้วยกัน ไปมาหาสู่กัน โดยพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรู้ จขกท คอยช่วยเหลือเรื่องการบ้านอยู่ตลอด เพราะเขาเป็นคนขี้เกียจ งานนี่ค้างมากมาย แต่จขกท ไม่เคยบ่น คอยช่วยตลอด พอผ่านมาสักพักต่างฝ่ายต่างแสดงนิสัยที่แท้จริงออกมา แฟนเก่าจขกท เป็นคนที่ชอบงอล( เพราะอยู่กับแม่มากเกินไป) เอาแต่ใจ ที่สำคัญชอบพูดคำหยาบ ใส่อารมณ์ แต่จขกท เป็นคนที่ร้อนกว่า ชอบคิดไปเอง เหมือนเรื่องเล็กน้อยก็ทำให้ทะเลาะกันได้ เพราะความคิดมากของเจ้าของกระทู้เอง และที่สำคัญจขกท เป็นคนนิสัยเสีย เวลาน้อยใจ หรือโกรธ จะไม่ยอมพูด แต่สีหน้านี่ไปแล้วจ้าา นี่ก็เป็นสาเหตุนึงที่ทำให้เราเลิกกัน จขกท ก็เข้าใจนะว่าเขารู้สึกยังไง มันเหมือนกับการไม่เชื่อใจเขา เป็นแฟนกัน ต้องบอกเขาสิว่าเป็นอะไร จะได้ปรับความเข้าใจกัน แต่จขกท ชอบน้อยใจแล้วจมดิ่ง คิดไปถึงดาวอังคารจ้า
สาเหตุที่ 2 เรื่องหึงหวง เป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นแฟน แต่พีคที่สุด คือ เขาห้ามเราคุยกับผู้ชายแม้จะเป็นเพื่อนสนิทก็ตาม เขาฮอตพอสมควร มีรุ่นน้องมาคุยตลอด เราก็ห้ามเขาบ้าง แต่เขากลับบอกเราว่า ไม่อยากให้รุ่นน้องมองว่าหยิ่ง อันนี้เข้าใจ แต่รุ่นน้องแต่ละคนนี้ก็ใช่ย่อย
พอเจ้าของกระทู้อยู่ ปี 1 ปัญหาเหล่านี้ก็เริ่มหนักขึ้น ประกอบกับจขกท ต้องย้ายไปเรียนที่ไกลๆ เราเริ่มทะเลาะกันทุกวัน จนจขกท เคยบอกเลิกไปหลายร้อยครั้ง แต่เขาก็ยังอยู่ ไมไปไหน( หน้าด้านจริงๆ 5555) แต่นิสัยเสียของจขกท ก็ยังแก้ไม่หาย เสียใจอะไรไม่ยอมบอก จนเขารำคาณ แล้วเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ สุดท้ายเขามาบอกจขกท ว่า เขาทนมามากพอแล้ว ขอเขารักตัวเองบ้าง แล้วก็ไม่สนใจใยดีจขกท เลย แม้จขกท จะพยายามง้อแล้วก็ตาม และที่พีคที่สุดคือ จขกท ตัดใจจากเขาไม่ได้ พูดจริงๆว่าคนนี้จริงจังที่สุด เวลาจะทำอะไรก็ไม่มีสมาธิ พอไม่มีอะไรทำก็คิดถึงเขาตลอด ร้องไห้ทุกคืน พยายามตัดใจหลายครั้งก็ทำไม่ได้ ความรู้สึกที่ดีๆ ที่มีให้กัน มันเหมือนจะหายไป จขกท ควรทำไงดี
#ปล. ความรู้สึกมันมีอีกมากมายไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้
ตัดใจจากแฟนเก่าไม่ได้ ควรจะทำไงดีคะ?
เข้าเรื่องกันเลย ต้องย้อนกลับไป ตอนมัธยมปลาย ตอนนั้น จขกท อยู่ม.6 มีรุ่นน้องม.4 มาชอบ ( อันที่จริงก็แอบปลื้มรุ่นน้องคนนี้อยู่เหมือนกัน) จากนั้นก็คุยกันไปเรื่อยๆ ผ่านทางเฟสบุ๊ค ความรู้สึกที่จขกท ตกหลุมรักรุ่นน้องคนนี้ คือ เขามาช่วยปลูกดาวเรืองให้ ซึ่งมันคือวิชาการงานอะไรสักอย่าง ประกอบกับ จขกท เป็นคนผิวบอบบาง แค่ล้างจาน มือก็ลอกแล้ว >< ลองคิดภาพดูว่าให้ไปขุดหลุมปลูกต้นดาวเรือง ซึ่งก็ทำไปแล้ว มือแตกปอม แดง เป็นแผล แต่ก็ได้รุ่นน้องคนนี้มาช่วย เลยเริ่มคบกันแบบจริงจัง แรกๆทุกอย่างก็ดูดีไปหมด เราไปเที่ยวด้วย ดูหนังด้วยกัน ทำอาหารด้วยกัน ไปมาหาสู่กัน โดยพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายรู้ จขกท คอยช่วยเหลือเรื่องการบ้านอยู่ตลอด เพราะเขาเป็นคนขี้เกียจ งานนี่ค้างมากมาย แต่จขกท ไม่เคยบ่น คอยช่วยตลอด พอผ่านมาสักพักต่างฝ่ายต่างแสดงนิสัยที่แท้จริงออกมา แฟนเก่าจขกท เป็นคนที่ชอบงอล( เพราะอยู่กับแม่มากเกินไป) เอาแต่ใจ ที่สำคัญชอบพูดคำหยาบ ใส่อารมณ์ แต่จขกท เป็นคนที่ร้อนกว่า ชอบคิดไปเอง เหมือนเรื่องเล็กน้อยก็ทำให้ทะเลาะกันได้ เพราะความคิดมากของเจ้าของกระทู้เอง และที่สำคัญจขกท เป็นคนนิสัยเสีย เวลาน้อยใจ หรือโกรธ จะไม่ยอมพูด แต่สีหน้านี่ไปแล้วจ้าา นี่ก็เป็นสาเหตุนึงที่ทำให้เราเลิกกัน จขกท ก็เข้าใจนะว่าเขารู้สึกยังไง มันเหมือนกับการไม่เชื่อใจเขา เป็นแฟนกัน ต้องบอกเขาสิว่าเป็นอะไร จะได้ปรับความเข้าใจกัน แต่จขกท ชอบน้อยใจแล้วจมดิ่ง คิดไปถึงดาวอังคารจ้า
สาเหตุที่ 2 เรื่องหึงหวง เป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นแฟน แต่พีคที่สุด คือ เขาห้ามเราคุยกับผู้ชายแม้จะเป็นเพื่อนสนิทก็ตาม เขาฮอตพอสมควร มีรุ่นน้องมาคุยตลอด เราก็ห้ามเขาบ้าง แต่เขากลับบอกเราว่า ไม่อยากให้รุ่นน้องมองว่าหยิ่ง อันนี้เข้าใจ แต่รุ่นน้องแต่ละคนนี้ก็ใช่ย่อย
พอเจ้าของกระทู้อยู่ ปี 1 ปัญหาเหล่านี้ก็เริ่มหนักขึ้น ประกอบกับจขกท ต้องย้ายไปเรียนที่ไกลๆ เราเริ่มทะเลาะกันทุกวัน จนจขกท เคยบอกเลิกไปหลายร้อยครั้ง แต่เขาก็ยังอยู่ ไมไปไหน( หน้าด้านจริงๆ 5555) แต่นิสัยเสียของจขกท ก็ยังแก้ไม่หาย เสียใจอะไรไม่ยอมบอก จนเขารำคาณ แล้วเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ สุดท้ายเขามาบอกจขกท ว่า เขาทนมามากพอแล้ว ขอเขารักตัวเองบ้าง แล้วก็ไม่สนใจใยดีจขกท เลย แม้จขกท จะพยายามง้อแล้วก็ตาม และที่พีคที่สุดคือ จขกท ตัดใจจากเขาไม่ได้ พูดจริงๆว่าคนนี้จริงจังที่สุด เวลาจะทำอะไรก็ไม่มีสมาธิ พอไม่มีอะไรทำก็คิดถึงเขาตลอด ร้องไห้ทุกคืน พยายามตัดใจหลายครั้งก็ทำไม่ได้ ความรู้สึกที่ดีๆ ที่มีให้กัน มันเหมือนจะหายไป จขกท ควรทำไงดี
#ปล. ความรู้สึกมันมีอีกมากมายไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้