ผู้ชายห่วยๆ

ชื่อกระทู้ของผมหมายถึงตัวของผมเองนะครับ..."ความรัก"สำหรับบางคนอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่สำหรับผมถ้าเกิดว่าเมื่อไหร่ที่มีใครสักคนเข้ามาในชีวิตผมจะจริงจังมากๆ มากถึงขั้นคิดและหวังถึงการใช้ชีวิตร่วมกัน เป็นคู่ชีวิตกัน อาจจะเป็นเพราะผมขาดในส่วนนี้หรือเปล่ามันถึงทำให้ผมกลายเป็นคนที่วิ่งตามหาความรักมาโดยตลอด แต่ข้อเสียของผมที่ทำให้ความรักทุกครั้งต้องจบลงก็คือผมเป็นคนที่ชอบคิดมาก มากจนมันกลายเป็นความงี่เง่า และทุกครั้งที่ผมมีความรักผมกลัว กลัวการที่จะต้องสูญเสีย เหมือนกับความรักครั้งล่าสุดของผม ผมทำมันพังเพราะผมไม่สามารถให้อิสระเค้าได้ ผมรักมากจนกลายเป็นว่าผมตีกรอบให้กับเค้า แต่ผมก็พยายามนะครับ พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่มันก็อาจจะไม่มากพอที่จะรักษาเค้าเอาไว้ได้ เค้าเข้ามาในชีวิตของผมด้วยความบังเอิญ ช่วงแรกๆมันมีความสุขมากๆครับ เค้าเป็นทุกอย่างของผม เป็นโลกทั้งใบของผม แล้วมันก็พังด้วยนิสัยของผม วันนี้เค้าบอกให้ผมเปิดใจให้คนใหม่ได้แล้ว มันยากมากๆเลยนะครับ ผมคิดอยู่เสมอว่าคนอย่างผมจะทำได้เหรอ จะอยู่ได้เหรอเมื่อไม่มีเค้า ด้วยนิสัยของผมเองผมสมควรที่จะต้องอยู่คนเดียวหรือเปล่าครับ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนๆหรือคนรักผมทำลายทุกความสัมพันธ์พังหมด ผมเกลียดตัวเองนะ เกลียดนิสัยของตัวเองที่เป็นแบบนี้ ขอบคุณสำหรับพื้นที่นี้ด้วยนะครับ ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาบ่นอะไรแบบนี้ ขอบคุณมากไปจริงๆครับ ปล.ความรักของผมเป็นแบบเพศที่3ครับแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังหวังว่ารักแท้มันมีจริงนะครับ