ช่วยผมที.. แฟนผมเกลียด​ตัวเอง

นี้คือโฟสต์ของแฟนผมครับ
ทำไงดี
#นี่แหละตัวผมที่เกลียดจนไม่อยากจะให้คนอื่นรับรู้การมีอยู่ของตัวผมเองจะหายไปก็ไม่มีอะไร
จะว่ามาเผาตัวเองก็ไม่เชิงงั้นมาอธิบายตัวตนของ จขพ.ดีกว่าว่าเป็นคนยังไง มีนิสัย ความคิดยังไง แต่แน่นอน ว่ามันยังมีอีกเยอะ แต่นี่คือส่วนหลักที่ จขพ.เป็นครับ จขพ.คิดว่าตัวเองอาจจะเป็นโรคซึมเศร้ารึป่าวไม่รู้แต่ตอนอยู่ในอาการที่มีความคิดอยากจะตายก็มีสติอยู่นะ รึอาจะเป็นโรคอะไรซักอย่าง แบะ จขพ.อาจจะเป็นโรคจิต(เฉพาะบางเวลา)ด้วย เอาล่ะ เริ่ม
ทุกอย่างที่คนอื่นพูดเกี่ยวกับเราเนี่ยมันก็คือความจริงแหละนะ เราก็เหมือนจะรู้ตัวเองว่าเราเป็นอย่างงั้นจริงๆ เหมือนกับokที่เราเป็นแบบนั้น แต่จริงๆเราโครตรับไม่ได้กับตัวเอง อา.....ไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่มีอะไรดีเลยรึแค่รู้สึกเกลียดตัวเองนะ แต่มันคือความจริงที่ไม่มีอะไรดีไม่ใช่แค่คิดไม่มีอะไรในตัวผมคนรี้ที่ดีเลย ความรู้สึกทีเหมือนว่ากำลังถูกกดดัน ให้อยากตายมันมากขึ้นทุกๆที จากเรื่องที่ไม่ใส่ใจไม่สนใจมาก่อนไมีคิดคิดอะไรมาก่อน ตอนนี้มันค่อยๆกัดกินความรู้สึกผมมากขึ้นๆๆ ความรู้สึกที่มันมากับความสิ้นหวังตอนนี้คือ ขยะแขยงตัวเอง เกลียดตัวเอง อยากจะตายๆไปซะ อยากเอาข้อด้อยรึสิ่งที่น่ารังเกียจนั่นออกไป นั่งคิดสภาพตัวเองไปเอามีดปาดคอตัวเองและก็ตายช้าๆในหัว ทำไมสิ่งที่ทำให้เราไม่อยากอยู่มันถึงเกิดจากตัวเราทั้งที่ก็รู้ว่เป็นอย่างงั้นแต่รับไม่ได้จริงๆ ไม่อยากจะเห็นตัวเองในกระจก ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ทำไมอยากเลิกทำแต่มันต้องกลับมาทำอีก คิดว่าไม่น่าขำหน่อยหรอ ที่แรงจูงใจที่ให้อยากฆ่าตัวตายไม่ใช่คำพูดของใครแต่มันคือทุกอย่างที่เป็นตัวผมเอง...ตั้งแต่หัว จรดเท้า...น่ารังเกียจ...........อยากจะตัดอยากจะแยกมันออกเป็นชิ้นๆ.....ไฟที่เคยมี แรงจูงใจที่ทำให้มีไฟ ที่เราอยากให้ตัวเองดูดีขึ้น มันหายไปแล้วสิ้นหวัง หมดหวัง ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว ทำไมการมีอยู่ของเรามันถึงบัดซบขนาดนี้กันนะ ไม่ต้องการกำลังใจ ไม่ต้องการคำว่าสู้ๆ ไม่ต้องการแรงจูงใจอะไรอีกแล้ว เพราะหนีสิ่งที่ผมมีในตัวผมมไได้มันจะอยู่กับผมไม่ตลอดชีวิตมันเหมือนกับบาปที่ออกมาเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ มันคือสิ่งอัปมงคลสำหรับผม ตัวผมที่ไม่มีอะไรเลย มีแต่สิ่งที่เป็นปมด้อยและกัดเซาะจิตใจผม ไปตลอดๆ ปมด้อยมันไม่ใช่อย่างใดอย่างหนึ่งในตัวผม แต่มันคือทุกอย่างที่เป็นผม อยากจะร้องไห้จนรอนหลับไปแต่ทำไม....น้ำตาผมถึงไม่ยอมออกมารับความจริงที่เฮ็งซวยนี่บาง ความรู้สึกที่เหมือนจิตใจโดนเสียบทะลุจนอยากจะกรีดร้องนี่มันไม่พอที่ผมจะร้องไห้งั้นหรอ ทำไมแค่การโดนล้อรึว่าผมถึงร้องออกมา...มันไม่ต่างกันเลยไม่ใช่หรอ......แล้วทำไม...คนอื่นเค้าทำตัวเองดีได้แต่ไม่ใช่ผม ดังนั้นกำลังใจ รึคำยกยอปอปั้น ชื่นชม มันไม่มีความหมาย ไร้ประโยชน์ ไฟที่แน่วแน่ในใจในตัวผม มันดับไปแล้วเรียบร้อย.....ถามกับตัวเองว่าอยากจะตายและไม่ต้องมารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ รึรู้สึกแบบนี้อีกตอนไหนดีนะ ถถถถ เหมือนคนเรียกร้องความสนใจใช่มะ แต่ผมไม่ต้องการการสนใจนั่นหรอก อยากตายเลย..เอาจริงๆอยากจะตายสักที ทำไมต้องอ่อนแอขนาดนี้ทำไมต้องเอาข้อด้อยรีปมด้อยมาตอบย้ำจิตใจตลอดทำไมเราต้องรับรู้และเอาสิ่งอื่นมาเปรียบเทียบมาคิดรู้ทั้งรู้ว่าว่าแตกต่างกัรงนราวฟ้ากับเหว ทำไมต้องเอาคนที่ดีกว่ามาเปรียบเทียบกับตัวเอง ทำไมต้องเอาข้อด้อยตัวเองไม่เทียบกับจุดเด่นของคนอื่น ทำไมต้องมองคนอื่นและก็อิจฉา ทำไมต้องทำร้ายตัวเองทั้งที่ไม่ได้ช่วยอะไร ทำไมต้องเศร้าทั้งที่ไม่ได้ช่วยอะไร ทำไมต้องคิดว่าจะดีเหมือนคนอื่นได้แน่ๆแต่มันเป็นไปได้ ทำไมความพยายามของเรามันำม่มีค่าพอที่จะทำให้ตัวเองออกจากจุดนี้ ทำไมเราถึงผอมเป็นก้างขนาดนี้ทำอะไรใส่ชุดอะไรไม่มีความมั่นใจอะไรเลย ทำไมผมมันหนามันชี้ไม่เป็นทรงต้องหนาขนาดนี้ด้วยเหมือนขนเลย ทำไมถึงผอมขนาดนี้ขาดสารอาหารรึป่าว ทำไมหน้าเหมือนคนติดยา(นอนดึก ถึงทาครีมบำรุงไปก็ไม่ได้ช่วย จะมาร์กหน้าก็ไม่ต่างดีขึ้น) ทำไมปากคล้ำอ่ะไปดูดบุหรี่มาหรอ(ตลอดตั้งแต่เกิดจนตอนนี้ไม่เคยแตะบุหรี่เลยด้วยซ้ำ) มันดูน่าเกลียดอ่ะไม่มีความสมส่วนรึลงตัวเลย ไม่มีความเข้ากันเลย นิสัย ร่างกาย เสียง มันขัดแย้งกันไปหมด โพสต์นี้พอจะทำให้รู้ใช่มะว่า จขพ.เกลียดตัวเองแคาไหนและน่าเกลียดแค่ไหน ไม่อยากเกิดมาเป็นผช.รึจะไปศัลเป็นผญ ทั้งนั้นแหละ จะดูเป็นโรคจิตนิดหน่อยแต่ ""โครตอยากตัดไอ้นั้นทิ้งไปซะ"เลย ยังไงก็มีไว้ฉี่พอแหละ ถถถถถถถถถถถถถถถ ตอน จขพ.ยันแตกเนี่ยอย่าให้มีดอยู่ใกล้ๆนะ มีตายรึป่าวอันนี้ไม่รู้แต่แน่ๆมีตายไปข้าง ความรู้สึกที่เหมือนสัตว์เมื่อเจอเหยื่อแล้วต้องจัการให้ได้เปรียบก็คงประมาณนี้แหละ อืมๆจะทำอะไรต่อไปนะ คงใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไม่ได้เหมือนแต่ก่อนแล้วล่ะ