คือเราทะเละกับแม่ชนิดที่ว่ารุนแรงมากก้คือเราพูดความในใจทีมีอยู่ออกไปหมดเลยอย่างเช่นนะเราบอกว่าเรารำคาญแม่ที่มาบ่นแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องอะไรประมาณนี้แล้วก้อีกมากมายที่พูดออกไปจนทำให้แม่ร้องไห้ ซึ่งเราเห็นแบบนั้นเรารู้สึกผิดมากแล้วเราก้ทำอะไรไม่ถูก
แล้วแม่ก้บอกกับเราว่า "รำคาญกูมากมั้ยถ้ารำคาญกูมากอ่ะก้ออกจากบ้านไปเลย" ซึ่งเราได้ยินอย่างนี้แล้วเราน้ำตาร่วงเลย แล้วแม่ก้บอกอีกว่า
"ถ้าการที่กูบ่นทำให้รำคาญมากกูก้ขอโทษละกันต่อไปนี้กูจะไม่ว่าอะไรแล้วอยากทำอะไรก้ทำ แต่กูขอบอกไว้นะที่กุพูดมาทั้งหมดเนี่ยเพราะกูหวังดีกับ"หลังจากนั้นเราก้วิ่งเข้าห้องเก็บตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวันจนถึงตอนกลางคืนแม่ก้มาเคาะประตูห้องเราแล้วเราก้ไปเปิด แม่บอกว่า
"กูคิดว่าตายแล้วซะอีกกูจะได้เอาไปเผา ข้าวก้ไม่รู้จักลงไปกินก้เลยนึกว่าตายแล้ว" แล้วแม่ก้พูดกับเราอีกว่า "รู้อะไรมั้ยง่ากูเริ่มเกลียดแล้ว"แม่พูดจบแค่นั้นเก้ปิดประตูใส่เราแรงมาก
พอเราได้ยินยั้งงั้นตามตาก้เริ่มไหลเพราะเป็นครั้งแรกที่แม่บอกเกลียดเราซึ่งเวลาแม่เกลียดใครเรารู้ดีว่าแม่จะเกลียดคนนั้นมากซึ่งตอนนี้เราก้คงกลายเป็นหนึ่งในนั้นแล้วแหละ เช้าวันต่อมาเราว่าจะทำให้แม่หายโกรธโดยกับมาทำตัวเหมือนปกติแหละซึ่งเราก้ตื่นแต่เช้ามาทำงานช่วยแม่แล้วแม่บอกว่าจะลงมาทำไมขึ้นไปเลยไปกูเบื่อหน้า"เราก้ไม่สนใจที่แม่พูดเราก้ทำงานต่อไปจนเราทำงานทุกอย่างเสร็จ เราก้ถามแม่ว่ามีอะไรให้หนูช่วยอีกมั้ยแม่ซึ่งแม่ก้ไม่สนใจไม่พูดด้วยไม่คุยด้วยทำเหมือนเราเป็นธาตุอากาศ ซึ่งเรารู้สึกไม่ชินเลยเราอยากให้แม่กลับมาคุยกับเราเหมือนเดิมซึ่งเราก้ไม่กล้าไปขอโทดด้วย
เรื่องที่เราพูดทุกคนอาจจะฟังเป็นเรื่องปกติก้ได้แต่สำหรับเราแล้วมันเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดที่เคยเจอมาเลย
เจอเรื่องที่แย่ทีสุดในชีวิตควนทำไงดี
แล้วแม่ก้บอกกับเราว่า "รำคาญกูมากมั้ยถ้ารำคาญกูมากอ่ะก้ออกจากบ้านไปเลย" ซึ่งเราได้ยินอย่างนี้แล้วเราน้ำตาร่วงเลย แล้วแม่ก้บอกอีกว่า
"ถ้าการที่กูบ่นทำให้รำคาญมากกูก้ขอโทษละกันต่อไปนี้กูจะไม่ว่าอะไรแล้วอยากทำอะไรก้ทำ แต่กูขอบอกไว้นะที่กุพูดมาทั้งหมดเนี่ยเพราะกูหวังดีกับ"หลังจากนั้นเราก้วิ่งเข้าห้องเก็บตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวันจนถึงตอนกลางคืนแม่ก้มาเคาะประตูห้องเราแล้วเราก้ไปเปิด แม่บอกว่า
"กูคิดว่าตายแล้วซะอีกกูจะได้เอาไปเผา ข้าวก้ไม่รู้จักลงไปกินก้เลยนึกว่าตายแล้ว" แล้วแม่ก้พูดกับเราอีกว่า "รู้อะไรมั้ยง่ากูเริ่มเกลียดแล้ว"แม่พูดจบแค่นั้นเก้ปิดประตูใส่เราแรงมาก
พอเราได้ยินยั้งงั้นตามตาก้เริ่มไหลเพราะเป็นครั้งแรกที่แม่บอกเกลียดเราซึ่งเวลาแม่เกลียดใครเรารู้ดีว่าแม่จะเกลียดคนนั้นมากซึ่งตอนนี้เราก้คงกลายเป็นหนึ่งในนั้นแล้วแหละ เช้าวันต่อมาเราว่าจะทำให้แม่หายโกรธโดยกับมาทำตัวเหมือนปกติแหละซึ่งเราก้ตื่นแต่เช้ามาทำงานช่วยแม่แล้วแม่บอกว่าจะลงมาทำไมขึ้นไปเลยไปกูเบื่อหน้า"เราก้ไม่สนใจที่แม่พูดเราก้ทำงานต่อไปจนเราทำงานทุกอย่างเสร็จ เราก้ถามแม่ว่ามีอะไรให้หนูช่วยอีกมั้ยแม่ซึ่งแม่ก้ไม่สนใจไม่พูดด้วยไม่คุยด้วยทำเหมือนเราเป็นธาตุอากาศ ซึ่งเรารู้สึกไม่ชินเลยเราอยากให้แม่กลับมาคุยกับเราเหมือนเดิมซึ่งเราก้ไม่กล้าไปขอโทดด้วย
เรื่องที่เราพูดทุกคนอาจจะฟังเป็นเรื่องปกติก้ได้แต่สำหรับเราแล้วมันเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดที่เคยเจอมาเลย