เรารู้สึกเหงา ท้อแท้กับทุกสิ่ง จากวาดรูปที่ทำแล้วมีความสุข จากอะไรที่ทำแล้วรู้สึกสนุก ตอนนี้ทำไม่ถึงนาทีก็รู้สึกเบื่อ ไม่อยากทำอะไรเลย ขนาดงานที่พ่อแม่สั่งให้ทำทุกวัน ตอนนี้ก็ไม่อยากจะทำ จนโดนบ่นว่าขี้เกียจ แต่เราไม่ได้ขี้เกียจนะ แค่รู้สึกหมดกำลังใจที่จะก้าวไปต่อ ยิ่งมีคนหาว่าขี้เกียจ จนกระทั่งคนในบ้าน เราก็ยิ่งทุกข์หนักเข้าไปอีก เราอยู่บ้านคนเดียวทั้งวันเพราะอยู่ในช่วงปิดเทอม พ่อสั่งให้ทำอะไร เราก็ไม่อยากทำ พอไม่ทำ พ่อก็จะบ่นจะว่า เราแค่ไม่อยากทำอะไรเท่านั้นเอง... ในตอนนี้จิตใจเราบอบบางเหลือเกิน มีคนตะโกนใส่แค่ประโยคเดียว ก็ร้องไห้และเก็บไปคิดเป็นสัปดาห์ เรามีความรู้สึกนี้คงเหยียบสามสัปดาห์แล้วมั้ง วเลาอยู่คนเดียวก็ร้องไห้ตลอด รู้สึกเหมือนไม่มีคนเข้าใจ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ใครก็ได้รับฟังความรู้สึกเราที แค่เดินเข้ามากอดเราแน่นๆให้เราได้ร้องระบายก็ได้ เริ่มมีความคิดที่อยากจะหายไป เราอยากจะเป็นเหมือนคนปกติ จะได้ทำตามฝันให้เป็นจริงซักที เราควรทำยังไงดีคะ?
ถ้าไม่มีเราอยู่ ทุกอย่างจะดีขึ้นรึเปล่า