18-20 ปี ที่คบกันมา เจอกับแฟนกันแค่ วันเสาร์ เหตุผลคือ แฟนต้องทำงาน วันธรรมดา และ มีครอบครัวต้อง ไปดูแล  จึงต้องแบ่งเวลา เสาร์เจอ แฟน อาทิตย์เจอพ่อแม่พี่น้อง จันทร์-ศุกร์ ทำงาน ต่างจังหวัด

พอเข้าปีที่ 16-ปีที่ 20 ช่วง-4-5ปีหลัง ยิ่ง ต้องเดินทางไกลไปทำงานต่างประเทศเลย 3-4เดือน เจอกัน 2-3ครั้ง ครั้งละ 1-2วัน เพราะต้องแบ่งเวลาเช่นเดิม

เราไม่มีลูกด้วยกัน
แค่รักและผูกพันกัน ดูแลใส่ใจ กัน และไม่เคยนอกใจกัน ตัวคนที่เป็นแฟนไม่ขาดตกบกพร่องเรื่องเงินทอง แต่ก็ไม่ได้มีมากมาย เราแค่พอมีพอกินกัน ส่วนใหญ่ แฟนจะ ดูแลการเงินให้เรา 70% ตัวเราดูแลการเงินเราเอง30% (ว่าง่ายๆคือไปไหนเช่นไปกินข้าวส่วนใหญ่เค้าดูแลเทคแคร์ อะไรที่ไม่พอใช้จ่าย เค้าจะช่วยเหลือ เล็กๆน้อยๆที่ช่วยกันได้)

แต่ นับวัน ยิ่งรู้สึกห่างไกล เหนื่อยใจ อยากไปไหนด้วยกันก็ไม่ได้ไป มีเหตุคลาดเคลื่อนตลอด.  นับวันไม่รู้ว่าจะ เป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่เมื่อคุยกันก็เลยรู้ว่าการงานทำให้ต้องไกลกันเราต่างมีงานที่มั่นคง  หาเลี้ยงชีพตัวเรา. ครั้นจะออกจากงานบินไปตามแฟน แต่ อนาคตเรา เราก็ต้องคิดมากๆ สุดท้ายคือ. คงเป็นแบบนี้อายุ 60 แน่นอน จนเกษียน

เลยอยากรู้ว่า ถ้าเป็นพวกคุณ คุณจะทำอย่างไร จะเดินหน้าต่อความรักชนะทุกสิ่ง อดทนทและเข้าใจ จนทอายุ60ปื หรือ เลือกเดินทางใหม่ ต่างคนต่างไป เปิดโอกาสใหม่ให้ตัวเอง เผื่อจะเจอ เส้นทางที่ใช่ และ เจอคนที่ใกล้ ดูแลกันใกล้กันและกันมากกว่า

ปัจจัยหลักคือ ระยะทางที่ไกลกัน ไม่มีเรื่องอื่น