ตามนี่เลยค่ะต้องบอกก่อนเราไม่ดีเคยทำงานกลางคืนแต่เราไม่เคยยุ่งหรือมั่วกับใครนะคะพอถึงเวลาก็กลับบ้านปกติ ก่อนคบกันเขาก็รู้และรับได้แต่พอคบกันแล้วเขาก็ดีตั้งแต่แรกเลยค่ะ แต่คนรอบข้างเค้าจะมองว่าเราไม่ดีทำงานกลางคืน เราก็บอกไปนะว่าเรทาไม่ได้มั่วทำงานคืองานไม่ได้ไปนอนกับใคร แต่อย่างว่าแหละค่ะงานกลางคืนอะไรก็ไม่ดี แรกๆก็เหมือนเขาใจพอนานไปมันเป็นปัญหาใหญ่มากจนทนไม่ไหว ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเราจะเอาเรื่องในอดีตมาพูดตลอด เราเป็นคนขี้น้อยใจมากค่ะ เพราะกับคนนี้เรารักเขามากกว่าที่ผ่านมากเอาเป็นว่ารักมากกว่าตัวเอง เค้าเป็นคนไม่โวยวายเสียงดังเหมือนเราค่ะแต่เราเป็นคนเสียงดังตลอด จนผู้ใหญ่เขาก็มองว่าไม่ดี ทุกครั้งที่ทะเลาะ เรารู้สึกเสียงใจเมากตลอดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ แต่ก็ยมเสียใจตลอดนะค่ะเพราะกลัวว่าถ้าตัวเองใจแข็งเมื่อไหร่คือไม่สนใจใครทั้งนั้น ที่ยอมเสียใจเพราะกลัวเรื่องนี้แหละค่ะกลัวว่าเราจะไม่รักเขาเหมือนเดิมแล้ว แต่เขาพูดจาดีไม่มีคำหยาบแต่แต่ละคำที่พูดมาเราแทบไม่อยากไปต่อเลยแต่ก็อดทนยอมเสียใจ จนตอนนี้รู้สึกไม่ไหวแล้ว มันหลายเรื่องมากทั้งคนรอบข้างที่ไม่ชอบเรา ครอบตรัวเขา แม้แต่ใจตัวเองตอนนี้ก็ไม่อยากอยู่ต่อแล้ว กำลังคิดว่าเราควรพอแค่นี้ยอมร้องไห้จนขาดใจจนมันหมดทุกอย่างแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยดีไหม แต่ทุกครั้งที่คิดก็โกรธตัวเองว่าเรารักเขาไม่ใช่หรอทำไมต้องคิดแบบนี้ อยากอยู่กับเขานานๆไม่ใช่หรอ ทำไมอยากหนีอยากเลิก แต่ไม่อยากเสียใจแล้วค่ะ ทะเลาะกันหนักตลอด คุยกันไม่เคยเขาใจเลย อยากระบายก็ทำได้แค่ร้องไห้คนเดียวแล้วป้ลอบใจตัวเองอย่างเดียวเลยว่าไม่เป็นไรเรารักเขาๆ แต่สุดท้ายนี้ก็ยังยืนยันคำเดิมค่ะว่ายอมเสียใจมากกว่าให้เขาหายไป