คุยกันยังไงให้ได้คบคับ

คนที่ทำงานได้คืนจะหมดทุกคนแล้ว รอนานมาก

ตอนนี้ผมก็ยังมีเเฟนอยู่นะคับ เเต่ทำไม่เหมือนความรู้สึกไม่อยากมีเลยเหมือนอยากอยู่คนเดียว เเต่ความเลยผมไม่มีเเฟนเหมือนเบื่อๆเเล้วก็เหงาๆด้วยคับ ความรู้สึกเเบบนี้มันคืออะไรอ่ะคับ

ก็คือ เราเเบบยังไงก็ไม่รู้ เราเข้าใจนะว่าอายุเรายังน้อย ยังเจอผู้คนอีกมากมายเราก็พยายามคิดเเบบนี้นะเเต่เราก็ยังคิดถึงคน คนนั้นอยู่เหมือนเดิม ไม่ว่าจะผ่านมานานเเค่ไหน เราอาจจะรู้ว่ากระทู้นี้มันไม่มีสาร

คือก่อนหน้านี้เรามีเเฟนที่คบกันมาจะ 2 ปี เเยกกันอยู่เเต่ไปหามาหากันตลอด พ่อเเม่ฝ่ายชายรับรู้ เเต่พ่อเเม่ฝ่ายเรายังไม่รู้เพราะเรายังไม่มั่นใจว่าจะบอก เนื่องจากนั้นเราทำงาน ส่วนเขาไม่ได้ทำ เขากับเราอายุ

คือเรื่องมีอยู่ว่า เราคุยกับคนๆนึงมาจะ4ปีเเล้ว เเต่ไม่ได้คบกันเป็นเเฟน เเต่ไปไหนมาไหนด้วยกันจนใครหลายๆคนคิดว่าเราเป็นเเฟนกัน เราก็คุยกับคนนี้มาตลอด ไปดูหนัง กินข้าว เดินเล่น ใช้ชีวิตเหมือนคนเป็นเเฟนกั

ผมไม่รู้จะบอกชอบดีหรือเปล่า เพราะกลัวอะไรหลายๆ อย่างมันเปลี่ยนเเปลง เเต่ความสัมพันธ์เเบบเพื่อนมันยืนยาวกว่าก็จริง เเต่บางทีมันก็อึดอัดที่บอกใครไม่ได้นะครับ เเต่เก็บไว้เเบบนี้จะดีหรือเปล่าผมไม่รู้... เ

ผมอายุ 29 คับ ตอนนี้กำลังทำงานคับ ความจริงคือผมทำงานเพื่อเก็บเงินไปเรียนต่อ เหนื่อยมากคับ เหมือนรู้สึกชีวิตผมต้องพยายามมากว่าคนอื่นอยู่ตลอดเลย เเถมช่วงนี้ทำยอดขายไม่ได้ เซลใหญ่ก็จะย้ายผมอีก ผมยังไม่อย

พ่อที่เวลาเมาด่าเราพอผ่านไปเเปปนึงก็คุยปกติ มีเเต่เราที่จำคำพูดเเย่ๆไว้เราต้องจัดการความรู้สึกยังหรอ เรารู้สึกว่าสภาพจิตเรามันเเย่ลงเรื่อยๆ เราเคยถามเเม่ว่าเราเกิดว่าเป็นที่ระบายอารมณ์หรอ เราเกิดมาทำไ

ผมเคยได้ตั้งกระทู้เเบบนี้มาเเล้วอ่านบางคำคอบเลยเป็นกังวล คือตอนนี้บวชอยู่ ผมมีการสั่งของมาใช้มาอ่านบ้างเช่นหนังสือการ์ตูน ชีตราม ความรู้ทั่วๆไป (เเต่ผมใช้เงินส่วนตัวซื้อมา โดยขอจากพ่อเเม่) ผมเลยอยากจ