สวัสดีค่ะ เราเคยมีโอกาสตั้งกระทู้ตั้งแต่สมัยเข้ามาปี 1 ใหม่ๆ
ใช่ค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นมันมีความสุขมาก มันสดใสมาก มันร่าเริงมาก
เราคิดถึงตัวเองตอนนั้น เรากำลังรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถแบกรับอะไรได้เลย
เรื่องเรียน เรื่องครอบครัว เรื่องอนาคต เรื่องความรัก ทุกเรื่องที่เราเคยเอาอยู่
ตอนนี้เรารับมือกับมันไม่ได้ เราไม่มีชีวิตชีวา เราสร้างความสุข สร้างรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะให้ตัวเอง เมื่อต้องออกไปเจอคนอื่น
เรื่องแรก.. เรื่องเรียน เรารู้สึกมาตลอดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่เรียนเก่ง แต่มั่นใจว่าเอาตัวรอดมาตลอด
เกรดเฉลี่ยปัจจุบัน 3.XX ค่ะ (ตอนนี้เรียนเทอมสุดท้ายแล้ว อีก 2 เดือนจะเก็บหน่วยกิตได้ครบทั้งหมด)
ที่ผ่านมา โดยส่วนตัว เราไม่เคยรู้สึกเครียดเกินไปกับงานอะไรเลย แม้กระทั่งตอนฝึกงาน
งานหรือสอบที่ทุกคนรู้สึกว่าเครียด เราสามารถทำมันออกมาได้อย่างมีความสนุก
แต่ตอนนี้ เราไม่สามารถสั่งให้ตัวเองลุกขึ้นมาทำงาน หรือ โปรเจ็คได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพื่อนที่ทำงานร่วมกันรึป่าว
เรารู้สึกอึดอัด เราไม่มีแรงบันดาลใจ เราไม่ได้รู้สึกร่วมไปกับการทำงานกลุ่มครั้งนี้
เรื่องที่สอง.. เรื่องครอบครัว เราไม่ใช่ลูกคนเดียวในบ้าน แต่ทุกคนมักจะเรียกหาเรา
ยกตัวอย่างเช่น เน็ตที่บ้านโดนตัด ต้องการปริ้นท์เอกสารจากคอมกลาง เปลี่ยนหมึกเครื่องถ่ายเอกสาร ฯลฯ
ไม่ว่าเราอยู่ที่ไหนบนโลก ทุกคนในบ้านจะเรียกหาเรา ให้เรามาจัดการ และแน่นอนเราบ่นทุกครั้ง แต่ก็ไม่เคยปฎิเสธที่จะทำ
เพราะถ้าไม่มีใครจัดการ ปัญหามันก็ยังอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้เราเหนื่อยเหลือเกิน เราปวดหัวที่ต้องคอยรับโทรศัพท์ยุ่งไปหมด
เราเหนื่อยที่ต้องหาคำตอบให้กับทุกคำถามที่คนในครอบครัวมี เราไม่รู้จะต้องพูดอะไร ตอบอะไร หรือ ทำหน้ายังไง ใช้น้ำเสียงอย่างไร
เพื่อไม่ให้แสดงออกไปว่าเรากำลังจะรู้สึกเหนื่อยมากๆ และไม่โอเคเลย เรากำลังจะไม่ไหวแล้ว
เรื่องที่สาม.. เรื่องอนาคต เราเคยบอกตัวเองมาตลอดว่าเราชอบทำอะไร อยากทำอะไร เมื่อสองปีที่แล้ว มันชัดเจนมากๆ
เราอยากเป็น Event Organizer เราไม่เคยมีข้ออ้างในการตื่นไปทำงานที่เราชอบเลย ใช่! เราแน่วแน่ว่าเราอยากเป็นอะไร
แต่ตอนนี้ เราไม่มีแรงบันดาลใจ แม้แต่จะเขียน CV ในเสร็จ ภาพอนาคตของเรามันไม่ชัดเจนเลย เรามองไม่เห็นอะไรเลย
เรื่องที่สี่.. เรื่องความรัก เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร ทำไมเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเริ่มความสัมพันธ์ เรามักจะรู้สึกมีความกังวล
มันเป็นเพราะเรากลัวความรักหรืออะไร เราไม่สดใสเวลาเริ่มต้นความสัมพันธ์ เราชอบตัวเองตอนที่คุยจีบๆกันมากกว่า
แต่เราก็อยากจะจริงจังกับทุกความสัมพันธ์ที่เราตัดสินใจจะเริ่มต้น ตอนนี้ มันเหมือนเราเหนื่อย
เราพยายามกอดทุกอย่างไว้ ให้ดีที่สุด แต่เราเหมือนไม่มีแรง มันเหมือนทุกอย่างพร้อมจะหลุดหายไปจากเรา
เรารักความรักครั้งนี้ เราอยากดูแลรักษามันให้ดีที่สุด แต่มันเหมือนกับว่า เรามีแต่ความกลัว กลัวว่าจะทะเลาะกัน
ทำอะไรพลาดไปเรื่องเล็กมากๆ เราก็ตกใจ กลัวมาก กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธ เราไม่เข้าใจ ทำไมถึงรู้สึกไม่สบายใจ
ทำไมเราเหมือนรู้สึกว่า เราไม่สามารถทำอะไรพลาดได้เลยกับความรักครั้งนี้
จนถึงตอนนี้ เราไม่แน่ใจว่ามันเริ่มมาจากไหน จุดเริ่มต้นคืออะไร ทำไมมันถึงกระทบส่วนอื่นในชีวิตเราไปหมด
ทำไมความรู้สึกทุกอย่าง ในทุกเรื่อง มันถึงเชื่อมโยงกัน เชื่อมต่อกัน และเรามีความรู้สึกแบบเดียวกันกับทุกเรื่อง
เราไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากไหน ใช่ เรากล้ายอมรับ ว่าเรากลัวการสูญเสียความรักไป ไม่ว่าจะจากใคร
เราไม่กล้าทำอะไรผิดพลาด หรือ ผิดใจใคร เรากลัวสิ่งที่เรารักทั้งหมดจะหลุดหายไปจากเรา
เราเหมือนคนเก่ง ที่เวลาสูญเสียอะไร เราก็กลับมายืนในจุดเดิมได้รวดเร็วเสมอ นั้นคือสิ่งที่ทุกคนมองเข้ามาในตัวเรา
เราสร้างภาพจำแบบนั้นให้ทุกคน จนไม่เคยมีใครมองเห็นว่า เราก็ไม่โอเค เราก็ไม่พร้อมจะรองรับหรือแบกรับทุกอย่าง
เราอยากปฎิเสธ โดยไม่ต้องรู้สึกผิดบ้าง เราอยากเข้มแข็งพอ ที่จะไม่ต้องรู้สึกผิด ต่อสิ่งที่เรารู้สึกว่าตัวเองไม่ผิดบ้าง
เห้อออออออออ เขียนต่อไม่ถูกแล้วค่ะ ขอบคุณจริงๆ ที่อ่านกันมาจนถึงประโยคสุดท้ายนะคะ
ความสุขหายไป ในขณะที่กำลังจะเรียนจบ
ใช่ค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นมันมีความสุขมาก มันสดใสมาก มันร่าเริงมาก
เราคิดถึงตัวเองตอนนั้น เรากำลังรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถแบกรับอะไรได้เลย
เรื่องเรียน เรื่องครอบครัว เรื่องอนาคต เรื่องความรัก ทุกเรื่องที่เราเคยเอาอยู่
ตอนนี้เรารับมือกับมันไม่ได้ เราไม่มีชีวิตชีวา เราสร้างความสุข สร้างรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะให้ตัวเอง เมื่อต้องออกไปเจอคนอื่น
เรื่องแรก.. เรื่องเรียน เรารู้สึกมาตลอดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่เรียนเก่ง แต่มั่นใจว่าเอาตัวรอดมาตลอด
เกรดเฉลี่ยปัจจุบัน 3.XX ค่ะ (ตอนนี้เรียนเทอมสุดท้ายแล้ว อีก 2 เดือนจะเก็บหน่วยกิตได้ครบทั้งหมด)
ที่ผ่านมา โดยส่วนตัว เราไม่เคยรู้สึกเครียดเกินไปกับงานอะไรเลย แม้กระทั่งตอนฝึกงาน
งานหรือสอบที่ทุกคนรู้สึกว่าเครียด เราสามารถทำมันออกมาได้อย่างมีความสนุก
แต่ตอนนี้ เราไม่สามารถสั่งให้ตัวเองลุกขึ้นมาทำงาน หรือ โปรเจ็คได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพื่อนที่ทำงานร่วมกันรึป่าว
เรารู้สึกอึดอัด เราไม่มีแรงบันดาลใจ เราไม่ได้รู้สึกร่วมไปกับการทำงานกลุ่มครั้งนี้
เรื่องที่สอง.. เรื่องครอบครัว เราไม่ใช่ลูกคนเดียวในบ้าน แต่ทุกคนมักจะเรียกหาเรา
ยกตัวอย่างเช่น เน็ตที่บ้านโดนตัด ต้องการปริ้นท์เอกสารจากคอมกลาง เปลี่ยนหมึกเครื่องถ่ายเอกสาร ฯลฯ
ไม่ว่าเราอยู่ที่ไหนบนโลก ทุกคนในบ้านจะเรียกหาเรา ให้เรามาจัดการ และแน่นอนเราบ่นทุกครั้ง แต่ก็ไม่เคยปฎิเสธที่จะทำ
เพราะถ้าไม่มีใครจัดการ ปัญหามันก็ยังอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้เราเหนื่อยเหลือเกิน เราปวดหัวที่ต้องคอยรับโทรศัพท์ยุ่งไปหมด
เราเหนื่อยที่ต้องหาคำตอบให้กับทุกคำถามที่คนในครอบครัวมี เราไม่รู้จะต้องพูดอะไร ตอบอะไร หรือ ทำหน้ายังไง ใช้น้ำเสียงอย่างไร
เพื่อไม่ให้แสดงออกไปว่าเรากำลังจะรู้สึกเหนื่อยมากๆ และไม่โอเคเลย เรากำลังจะไม่ไหวแล้ว
เรื่องที่สาม.. เรื่องอนาคต เราเคยบอกตัวเองมาตลอดว่าเราชอบทำอะไร อยากทำอะไร เมื่อสองปีที่แล้ว มันชัดเจนมากๆ
เราอยากเป็น Event Organizer เราไม่เคยมีข้ออ้างในการตื่นไปทำงานที่เราชอบเลย ใช่! เราแน่วแน่ว่าเราอยากเป็นอะไร
แต่ตอนนี้ เราไม่มีแรงบันดาลใจ แม้แต่จะเขียน CV ในเสร็จ ภาพอนาคตของเรามันไม่ชัดเจนเลย เรามองไม่เห็นอะไรเลย
เรื่องที่สี่.. เรื่องความรัก เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร ทำไมเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเริ่มความสัมพันธ์ เรามักจะรู้สึกมีความกังวล
มันเป็นเพราะเรากลัวความรักหรืออะไร เราไม่สดใสเวลาเริ่มต้นความสัมพันธ์ เราชอบตัวเองตอนที่คุยจีบๆกันมากกว่า
แต่เราก็อยากจะจริงจังกับทุกความสัมพันธ์ที่เราตัดสินใจจะเริ่มต้น ตอนนี้ มันเหมือนเราเหนื่อย
เราพยายามกอดทุกอย่างไว้ ให้ดีที่สุด แต่เราเหมือนไม่มีแรง มันเหมือนทุกอย่างพร้อมจะหลุดหายไปจากเรา
เรารักความรักครั้งนี้ เราอยากดูแลรักษามันให้ดีที่สุด แต่มันเหมือนกับว่า เรามีแต่ความกลัว กลัวว่าจะทะเลาะกัน
ทำอะไรพลาดไปเรื่องเล็กมากๆ เราก็ตกใจ กลัวมาก กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธ เราไม่เข้าใจ ทำไมถึงรู้สึกไม่สบายใจ
ทำไมเราเหมือนรู้สึกว่า เราไม่สามารถทำอะไรพลาดได้เลยกับความรักครั้งนี้
จนถึงตอนนี้ เราไม่แน่ใจว่ามันเริ่มมาจากไหน จุดเริ่มต้นคืออะไร ทำไมมันถึงกระทบส่วนอื่นในชีวิตเราไปหมด
ทำไมความรู้สึกทุกอย่าง ในทุกเรื่อง มันถึงเชื่อมโยงกัน เชื่อมต่อกัน และเรามีความรู้สึกแบบเดียวกันกับทุกเรื่อง
เราไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากไหน ใช่ เรากล้ายอมรับ ว่าเรากลัวการสูญเสียความรักไป ไม่ว่าจะจากใคร
เราไม่กล้าทำอะไรผิดพลาด หรือ ผิดใจใคร เรากลัวสิ่งที่เรารักทั้งหมดจะหลุดหายไปจากเรา
เราเหมือนคนเก่ง ที่เวลาสูญเสียอะไร เราก็กลับมายืนในจุดเดิมได้รวดเร็วเสมอ นั้นคือสิ่งที่ทุกคนมองเข้ามาในตัวเรา
เราสร้างภาพจำแบบนั้นให้ทุกคน จนไม่เคยมีใครมองเห็นว่า เราก็ไม่โอเค เราก็ไม่พร้อมจะรองรับหรือแบกรับทุกอย่าง
เราอยากปฎิเสธ โดยไม่ต้องรู้สึกผิดบ้าง เราอยากเข้มแข็งพอ ที่จะไม่ต้องรู้สึกผิด ต่อสิ่งที่เรารู้สึกว่าตัวเองไม่ผิดบ้าง
เห้อออออออออ เขียนต่อไม่ถูกแล้วค่ะ ขอบคุณจริงๆ ที่อ่านกันมาจนถึงประโยคสุดท้ายนะคะ