ในทุกๆเช้า ผมตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นคือกระดาษร้อยปอนด์สีขาวที่ติดบนฝาผนังกับสีโปสเตอร์และพู่กันบนพื้น ผมปั่นจักรยานไปทำงานในทุกๆวัน ในแต่ละวันงานที่ผมทำคือ นั่งกินข้าวแล้วเดินไปเดินมา แล้วก็กินข้าว แล้วเดินไปเดินมาอีก เป็นเวลา 12 ชั่วโมง ผมปั่นจักรยานกลับมาที่ห้อง สิ่งแรกที่เปิดประตูไปเจอก็คือกระดาษสีขาวแผ่นเดิมกับสีและพู่กันบนพื้น จากนั้นผมก็อาบน้ำ ก่อนนอน ผมเปิดดูหนังสงคราม แล้วหลับไป บางวันผมฝันถึงสงครามที่เหมือนกับว่าได้อยู่ในสงครามนั้นจริงๆ ทุกคนฆ่าศัตรูอย่างโหดเหี้ยม ด้วยความศรัทธาต่อศาสนา และความเป็นชาติ.การตัดคอจนศรีษะกระเด็นเลือดที่ไหลกระเซ็นเต็มพื้นเหมือนน้ำมันก่อนที่ศรีษะนั้นจะถูกเตะกลิ้งไปมาเหมือนลูกบอล พวกเขาหัวเราะอย่างสะใจ แล้วจุดไฟเผาทั้งๆที่หายใจและเผาทั้งๆที่ไม่มีลมหายใจ กองไฟนั้นรุกโชน เสียงกรีดร้องดังลั่น. แล้วผมก็สะดุ้งตื่นสิ่งแรกที่เห็นก็ยังเหมือนเดิม จากนั้นผมก็อาบน้ำแต่งตัวไปทำงานเหมือนทุกวัน.
ภาพฝันเหล่านั้นยังติดอยู่ในหัวของผม ผมได้แต่คิดว่าถ้าสงครามเกิดขึ้นจริงจะรับมืออย่างไร เพราะลึกๆแล้วก็คงทำได้แค่ภาวนาอย่าให้เกิด.ไม่ใช่ว่าผมหวาดกลัวสงครามแต่เพราะเกลียดชังความรุนแรงที่เกิดจากสงคราม การต่อสู้เพื่อรักษาบางสิ่งเป็นเรื่องที่ดี แต่มันมักจะมาพร้อมกับการกระทำแย่ๆเสมอ. มาถึงตอนนี้ผมยังนั่งและเดินไปเดินมาเหมือนเดิม สำหรับผมแล้วสงครามรออยู่เสมอ คิดไปคิดมาผมก็ยังรู้สึกว่าอยูในสงครามที่ต้องต่อสู้เสมอเป็นสงครามที่เงียบเย็นและโดดเดี่ยว ในแต่ละวันต้องต่อสู้กับเวลา ถ้าเข้างานช้าจะถูกหักเงิน ต่อสู้กับเงินต้นเดือนที่ออกมาในแต่ละเดือน ถ้าหากอยากได้โน้น นั่น นี่ มันเหมือนระเบิดเวลาที่จะฆ่าเราในช่วงปลายเดือน. ต่อสู้กับความเหงาในทุกวัน ผมดูยูทูป ดูหนัง ฟังเพลง หรือโทรหาแม่ โทรหาเพื่อนบ้างบางครั้ง แล้วหลังจากวางสายผมก็มาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง สิ่งเดียวที่จะบรรเทาได้คือ การนอนหลับ. มันเป็นสงครามที่เชื่องช้าและยาวนานในแต่ละวัน ระหว่างนี้ผมก็เพียงแค่เตรียมตัวเตรียมใจ สักวันผมจะกระโดดออกจากสงครามแบบเดิมแล้ววิ่งเข้าสู้สงครามรูปแบบใหม่ที่ตื่นเต้น ท้าทาย แปลกใหม่กว่านี้ รอสักวัน..."สงครามชีวิต"
สงครามชีวิต
ภาพฝันเหล่านั้นยังติดอยู่ในหัวของผม ผมได้แต่คิดว่าถ้าสงครามเกิดขึ้นจริงจะรับมืออย่างไร เพราะลึกๆแล้วก็คงทำได้แค่ภาวนาอย่าให้เกิด.ไม่ใช่ว่าผมหวาดกลัวสงครามแต่เพราะเกลียดชังความรุนแรงที่เกิดจากสงคราม การต่อสู้เพื่อรักษาบางสิ่งเป็นเรื่องที่ดี แต่มันมักจะมาพร้อมกับการกระทำแย่ๆเสมอ. มาถึงตอนนี้ผมยังนั่งและเดินไปเดินมาเหมือนเดิม สำหรับผมแล้วสงครามรออยู่เสมอ คิดไปคิดมาผมก็ยังรู้สึกว่าอยูในสงครามที่ต้องต่อสู้เสมอเป็นสงครามที่เงียบเย็นและโดดเดี่ยว ในแต่ละวันต้องต่อสู้กับเวลา ถ้าเข้างานช้าจะถูกหักเงิน ต่อสู้กับเงินต้นเดือนที่ออกมาในแต่ละเดือน ถ้าหากอยากได้โน้น นั่น นี่ มันเหมือนระเบิดเวลาที่จะฆ่าเราในช่วงปลายเดือน. ต่อสู้กับความเหงาในทุกวัน ผมดูยูทูป ดูหนัง ฟังเพลง หรือโทรหาแม่ โทรหาเพื่อนบ้างบางครั้ง แล้วหลังจากวางสายผมก็มาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง สิ่งเดียวที่จะบรรเทาได้คือ การนอนหลับ. มันเป็นสงครามที่เชื่องช้าและยาวนานในแต่ละวัน ระหว่างนี้ผมก็เพียงแค่เตรียมตัวเตรียมใจ สักวันผมจะกระโดดออกจากสงครามแบบเดิมแล้ววิ่งเข้าสู้สงครามรูปแบบใหม่ที่ตื่นเต้น ท้าทาย แปลกใหม่กว่านี้ รอสักวัน..."สงครามชีวิต"