รู้สึกท้อแท้เหนื่อย

พอดีว่าเราเป็นเด็กฝึกงานเรียนการตลาดเเต่ได้มาฝึกธนาคาร ตอนแรกเราจะฝึก อบต แต่พี่ที่ทำงานอยู่ อบต.เค้าบอกว่าที่นี้ไม่มีอะไรให้ทำหรอกนอกจากกวาดห้องล้างจานไปซื้อของ เค้าก็แนะนำให้ไปฝึกที่ธนาคารเพราะว่าถ้าเราจะไปฝึกเดี๋ยวพี่เค้าจะพาเราไปฝากตอนแรกเราก็สองจิตสองใจ คือเราไม่อยากทำเลยงานธนาคารหรืองานที่ทำแล้วอึดอัด แต่เราก็มองหน้าแม่เรารู้แหละว่าแม่อยากให้เราทำเราก็เลยลองดู ในใจเราอ่ะคิดไง้แล้วว่าธนาคารเค้าคงไม่เอาเราหรอกเพราะหน้าตาเราไม่ได้ดูฉลาด พอไปถึงอยู่ๆเค้าก็รับเราฝึกเฉยในใจเรานี้อยากจะระเบิดตรงนั้นถ้าเราบอกพี่คนนั้นตั้งแต่แรกว่าไม่เอาเราก็คงไม่ต้องมา พอเราเข้าไปฝึกวันแรกมันดูเหมือนจะโอเครน่ะแต่มันก็ยังรู้สึกอึดอัดรู้สึกไม่ค่อยได้เป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่มีรุ่นประมาณ20กว่าๆกับ30-40 ถึง60 ถามว่าพวกพี่เค้าเป็นกันเองไหมก็เป็นกันเองน่ะค่ะแต่เราก็รู้สึกอึดอัด วันแรกเป็นวันฝึกที่ดี แต่พอวันที่2 เราก็ไปทำงานตั้ง08:10เราก็ถึงที่ทำงานก่อนพวกพี่ๆเค้าเพราะพวกพี่เค้าอยู่ในเมือง เราก็มาถึงก่อนก็จริงแต่มันไม่มีอะไรให้ทำเราก็เลยไปเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าไปแต่งหน้า เราก็ได้ยินเสียงพวกพี่เค้า เราก็คิดพี่เค้าคงมากันแล้วเราก็เลยเดินไปก่อนจะเข้าไปถึงห้องทำงานเราจะผ่านห้องครัวก่อน พอเข้าไปในห้องทำงานเรา เจอพี่คนหนึ่งเราก็ยิ้มให้เค้า แต่พอพี่เค้าเจอเราพี่เค้าทำเสียงเหมือนไอเหมือนคันคอ แต่เราว่าไม่ใช่เพราะตอนเราเดินเข้ามาเราได้ยินพวกพี่เค้าพูดถึงเรา เราได้ยินแค่ว่าต้องบอกน้องอะไรสักอย่างเนี้ยแหละ หลังจากนั้นมันกลายเป็นวันที่แย่เวลาจะไปทำงานมันจะเป็นวันที่เหมือนตกนรก ที่ทำงานเหมือนจะดีก็ไม่เหมือนจะไม่ดีก็ไม่เชิง เราทนทำต่อไปเมื่อวานเราก็ทำเกี่ยวกรอกข้อมูลของลูกแล้วเราจับหลักตัวเลขไม่ถูกเพราะเรามัวแต่ตื่นเต้นพี่ที่อายุ40กว่าๆเค้าก็ทำเสียงไม่ค่อยพอใจเราเท่าไหร่เราก็ยิ่งรู้สึกแย่เราผิดก็จริง พี่คนนี้เค้าไม่ค่อยชอบเราแต่เค้าก็มักจะแกล้งทำเป็นดีกับเรา เราก็ไม่อะไร พองานที่ทำไม่มี เราก็ไม่รัจะทำอะไรได้แต่นั่งมองดูเวลาเมื่อไหร่จะเที่ยงเมื่อไหร่จะเลิกงานเมื่อไหร่จะฝึกเสด เราอยากจะลาออกก็ลาออกไม่ได้เพราะมันเสียชื่อคนฝากไปแล้ว เราพึ่งทำมาได้อาทิตย์กว่าๆ ละวันนี้ต้องไปทำอีกเหมือนมันอยู่คนละโลกอย่างไงก็ไม่รู้ เราพยายามทำตัวน่าหงุดหงิดพยายามทำตัวให้โดนไล่ออก แต่เค้าก็ไม่ไล่เราสักที เรารู้สึกไม่อยากทำงานแบบนี้เราไม่ชอบงานแบบนี้อยู่แล้วแต่ผิดที่เราเองที่ไปบอกเค้าว่าเราจะทำเห้อออออออออออออออออ อยากจะร้องไห้แต่มันร้องไม่ออก มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากสำหรับเด็กอายุ17 เราควรจะฝึกให้จบ หรือควรจะหยุดการฝึกดีค่ะ เพราะถึงจะไม่ได้ฝึกงานที่นี้เราก็ไม่เสียใจเพราะเรามีงานที่เราเคยทำประจำก่อนจะได้ฝึกที่นี้เราเคยเป็นเด็กส่งน้ำทำทุกอย่างเพราะบ้านรุ่นพี่เราเค้าทำเปิดร้านขายน้ำ เราก็จะมาทำกับพี่เค้าเพราะมันสบายใจไม่อึดอัดถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่มันรู้สึกดีกว่าอยู่ในห้องแอร์ที่มีแต่คนใส่กากเข้าหา ส-อา  เราก็มาทำกับพี่เค้ามาหารายได้ จ-ศ  เราก็ไปทำงานธนาคารต่อ เอาง่ายเราไม่ได้หยุดเลย บางทีวันศ.ถ้าพักเที่ยงเราก็มาช่วยพี่เค้าเพราะวันศุกร์เราใส่กางเกงเราบอกแม่เราหลายครั้งว่าไม่อยากทำแล้วงานอยากจะลาออก แต่แม่เราก็ด่าเราเราก็ยิ่งรู้สึกแย่เค้าบอกว่าเราไม่รู้จักอดทนกับงาน งานเราไม่เกี่ยงแต่คนที่ทำงานเรานี้สิ่เราท้อมากในหัวเรามีแต่เรื่องจะลาออกเราคิดตลอดจะลาออกๆ แต่ถ้าเราจะไปบอกลาออกเราก็จะไปน่ะแต่เราต้องยอมรับผลที่จะตามมา เราเลยอยากจะได้ความคิดเห็นของหลายๆคน ว่า เราควรจะ หยุด หรือควรจะไปต่อดี