เรื่องมีอยู่ว่าผมคือผช.คนนึงที่เรียนตามที่พ่อชี้ให้ไปให้ทำ คิดอะไรก็ไม่ได้คิดเองไม่ได้พ่อไม่รับฟังพ่อคิดแทนคิดให้ทั้งหมด ผมต้องเรียนช่างไฟทั้งที่ไม่เก่งคณิตหรือจะเข้าขั้นไม่รู้เรื่องเลย ให้ผมคำนวนก็ทำไม่ได้ ผมเคยมีแฟนคบกันมา2ปีแต่เลิกกันเพราะนิสัยของผม
ผมทำให้ครอบครัวแฟนมีปัญหาทำให้แฟนโดนว่า ผมทนไม่ได้ที่แฟนต้องเจอแบบนี้เพราะผมเป็นต้นเหตุ อ่านมาถึงตรงนี้ใช่ครับมันคือชีวิตไร้สาระของผม แต่ทุกเรื่องมันสะสมจนทำให้ผมเป็น โรคซึมเศร้า ใช่แล้วครับโรคซึมเศร้าตั้งแต่เด็กแล้วที่ผมเจอเหตุการแย่ๆมา โดนพ่อตีบ้าง ด่า ว่า ตามประสาพ่อคนแต่ทุกการกระทำของพ่อมันคือปมฝังใจของผม ผมสะสมนานจนตอนนี้ผมอายุ18จะ19ก็ยังเก็บไว้ไม่เคยบอกใคร เพราะบอกไปคนในครอบครัวก็จะบอกว่าเรื่องแค่นี้เอง จะไปคิดมากทำไม แต่กลับกันผมกลับ เกลียดตัวเอง เบื่อตัวเอง อยากให้มันจบๆไป ผมเคยพยายามหลายครั้งแต่ก็ไม่รู้อะไรดลใจให้ทำไม่สำเร็จ ผมชอบรุ่นพี่อยู่คนนึงพี่เค้าอายุมากกว่าผม ผมอยากให้พี่เค้ารู้ว่าผมชอบพี่เค้าแต่พี่เค้าคงไม่ชอบเด็กอย่างผม ทำไมชีวิตผมถึงเจอแต่เรื่องแบบนี้ บางท่านก็คงคิดว่ามันก็แค่เรื่องไร้สาระของเด็กคนนึง ตายๆไปพ่อแม่จะได้ไม่ลำบาก คุณรู้ไหมเวลาที่ผมนั่งอ่านคอมเม้นของผู้คนในเฟสเวลาที่เค้าว่าคนที่เป็นซึมเศร้าผมรู้สึกว่าสิ่งที่เค้าพิมไปเค้าอาจจะคิดเล่นๆแต่ในความรู้สึกผมมันกลับเป็นแรงผลักดันให้ผมรีบจบชีวิตไปเร็วๆ ผมอยากจะบอกว่าเด็กแต่ละคนมีปมฝังใจไม่เหมือนกัน จิตใจไม่เหมือนกัน หรือปัญหาที่ผมเจออยู่นี้ผมควรจบมันเลยดี มีแฟนที่บ้านแฟนก็มีปัญหา อยู่กับครอบครัวก็เป็นภาระของครอบครัวต้องมาส่งคนอย่างผมเรียน ชอบใครเค้าก็ไม่ชอบ บางทีถ้าผมไม่ไหวจริงๆการจบทุกเรื่องคงจะดีที่สุด

ขอบคุณผู้ที่อ่านจนจบขอบคุณครับ
ถึงเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่เป็นซึมเศร้าไปหาหมอดูก็ดีนะครับจะได้ระบายบางเรื่องให้หมอฟังบ้าง
ขอบคุณครับ