เหรัญยิก หรือ ที่ระบายอารมณ์

เรื่องนี้เกิดมาตั้งแต่ปีที่แล้ว คือ ที่ห้องเราคนน้อยก็จิงนะแต่ปัญหาเยอะสุดๆ แระเราก็โดนพวกปัญหาเยอะนี่ล่ะคอยกดดัน เราก็ไม่รุนะว่า เขาคิดไงกัน แต่เราก็คือเราอ่ะเข้าใจป่ะจะให้เรามาใจร้ายไล่ด่าคน ว่าคนก็ไม่ไหวเหนื่อยแระอีกอย่างเรารู้สึกว่าเรามาเรียนหนังสือด้วยอ่ะไม่ใช่มีหน้าที่มาเป็นขี้ข้าพวกเขา พอเราทำอะไรไม่ถูกใจก็โดนรุมว่า คือรุมว่าจริงๆ ว่าแบบเหมือนเราไปฆ่าใครตาย เราก็ไม่ไหวในบางทีอยากจะลาออกไปเลย แต่ก็สงสารตัวเองอุสาเรียนได้มาถึงขนาดนี้แล้วก็ไม่อยากจะถอย เหนื่อยใจอยากจะทำอะไรที่เราชอบก็ไม่ได้ ต้องคิดเงินอะไรเกือบทุกวัน ทุกวันนี้รู้สึกนอนไม่พอ ตื่นมาก็คิดๆๆๆๆๆ แต่เรื่องแบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด หนูควรทำยังไงดีเพื่อให้ตัวเราเองไม่เป็นบ้าตายไปก่อนคะ