ไต้หวันเป็นประเทศเกาะที่ห่างจากแผ่นดินใหญ่พอสมควร ทรัพยากรบางอย่างก็น่าจะต้องนำเข้า แต่ทำไมค่ากิน ค่าเดินทางถูกพอๆกับไทย

ก็ถูกต้องส่วนหนึ่งที่ว่าค่าครองชีพไต้หวัน "ค่อนข้างถูก" กว่าที่ควรจะเป็นเมื่อเทียบกับความเจริญของประเทศ  และเหตุผลเรื่องการเป็น  self-suficient  ในเรื่องของอาหารก็จริงอยู่    แต่.....ไต้หวันเป็นประเทศอุตสาหกรรมที่ทำธุรกิจในการส่งออกซึ่ง  "ต้องพึ่งพานำเข้า"  พลังงานนั่นคือน้ำมันซึ่งเป็นต้นทุนการผลิตที่สูงที่สุดอย่างหนึ่งนอกเหนือจากต้นทุนค่าจ้าง

แต่เนื่องจากไต้หวันมีเงินทุนสำรองสูงมากคิดเป็นต่อหัวราว 19,000 US$  มากกว่าจีนถึง 6 เท่าตัว  ทำให้ต้หวันสามารถรักษาค่าเงินของตนเองได้อย่างมีเสถียรภาพเป็นประโยชน์ทั้งต่อการนำเข้าและส่งออก

นอกจากนั้นแล้วไต้หวันไม่ได้เป็นศูนย์กลางตลาดเงินที่ดึงดูด expat  ให้เข้ามากว้านซื้อหรือเช่าอสังหาริมทรัพย์ซึ่งส่งผลต่อค่าครองชีพที่สูงขึ้นโดยตรงอย่างที่เกิดขึ้นใน ฮ่องกง  สิงค์โปร์  

และเหตุผลสำคัญต่อมาคือ   การที่จีนเปิดการค้าเสรีกับไต้หวันทำให้ไต้หวันได้รับอานิสงค์จากค่าแรงถูกของจีนมาช่วยดึงต้นทุนไต้หวันให้ต่ำลงอีกด้วย

การบริหารงานบริการของรัฐก็มีประสิทธิภาพทำให้มีต้นทุนต่ำและเสนอบริการในราคาต่ำได้ด้วย   จะเห็นว่าไต้หวันมีคาใช้จ่ายของรัฐเพียงราว 23%  ของ  GDP  เท่านั้น  ในขณะเดียวกันไต้หวันเป็นประเทศที่ได้ชื่อว่ามีบริการด้านรักษาสุขภาพที่เป็นเลิศประเทศหนึ่ง

เหตุผลอื่นๆ เป็นส่วนเสริมย่อย  เช่น สหภาแรงงานไต้หวันไม่มีบทบาทเข้มแข็งในการต่อรองเรียกร้องการขอขึ้นค่าจ้าง เป็นต้น