การที่ผมมีผลการเรียนติด ร ต้องเป็นคนเกเรเสมอไปหรอครับ

สวัสดีครับ ขอร้องคนในกระทู้ อย่าพึ่งด่าผมนะครับ ผมแค่อยากเข้ามาระบาย เรื่องมีอยู่ว่า สมัยประถมจนถึงมัธยมต้น ผมเรียนดีมากครับ จบมาด้วยเกรดเฉลี่ย 4.00 เลย ผมเป็นคนต่างจังหวัดสอบได้โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพซึ่งอยู่ไกลบ้านผมจึงมาอยู่หอ ตอนแรกมาอยู่ก็รู้สึกไม่ชินครับ รู้สึกเหงาๆ แต่ก็คิดว่าอยู่ๆไปเดี๋ยวก็ชิน พอไปโรงเรียนวันแรก มันช่างรู้สึกไม่ตื่นเต้นเลยครับ เพราะเพื่อนในห้องเรียนช่างแตกต่างกับโรงเรียนเก่ามาก ในห้องมีแต่คนเรียนเก่งครับ ต่างคนต่างคิดว่าความคิดตัวเองดี ตัวเองเพอร์เฟคพอแล้ว ทำให้มาวันแรกคนในห้องก็มีปากเสียงกันเล็กน้อย มันเลยดูน่าเบื่อไปแต่ถ้าอยู่ไปเราปรับตัวเดี๋ยวคงดีขึ้น พอกลับมาหอ ช่วงนั้นยังไม่มีกสรบ้านครับ รู้สึกหว่าเว้มาก เป็นยังงี้ทุกวัน จนเข้าเทอมที่ 2 ผมเริ่ใที่จะนอนไม่หลับ เริ่มไม่อยากสุงสิงกับใครเพราะด้วยสภาพห้องเรียนที่ว่า มีเพื่อนกลุ่มใหญ่ๆอยู่ในห้อง แล้วเป็นกลุ่มที่ชอบสั่งให้เพื่อนทำนั่นทำนี่ ใครทำให้ไม่พอใจก็จะโดนแอนตี้ โดยเพื่อนทั้งห้งห้องก็ดูเหมือนจะแอนตี้ไปด้วย จึงเป็นสาเหตุที่เราอยากจะอยู่คนเดียวมากกว่า เพราะผมเป็นคนเฟลลี่อยู่กัลใครก็ได้ แต่ผมแค่รู้สึกว่ามันอึดอัดที่ไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง จนเข้ามาเดือนที่ 2 ของเทอม 2 ผมเริ่มนอนไม่หลับเลย อยู่จนเช้า ผมเริ่มกินอะไรไม่ลง เริ่มไม่เข้าสังคม เริ่มเบื่อกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ เริ่มไม่มีสมาธิกับทุกอย่าง เสียงพูดเสียงอาจารย์เหมือนกับมันเป็นเสียงอื้ออยู่ในสมอง ผมฟังใครไม่รู้เรื่อง ผมตัดสินใจเสิร์ชดูอาการในกูเกิล สรุปอาการเข้าข่ายโรคซึมเศร้า ผมไม่กล้าบอกพ่อกับแม่ เพราะกลัวท่านคิดมาก ผมเลยตัดสินใจ ไปเข้าพบจิตเวชด้วยตัวเอง ครับผมตัดสินใจอยู่หลายอาทิตย์จนวันที่ไปหา คุณหมอบอกอาการเข้าขั้นหนักแล้ว เพราะเป็นช่วงอาการที่ผมคิดฆ่าตัวตายแล้ว ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เกิดขึ้นตอนไหน เพราะอะไร แต่อยู่ๆก็มีอาการแบบนั้น มีแต่เสียงตัวเองใยหัวบอกให้ทำ หมอเลยต้องนัดผมไปหาทุกอาทิตย์เพื่อไปรับยา และคอยถามว่าผมไม่สบายใจเรื่องอะไรไหม ผมมีใบรับรองแพทย์ไปให้อาจารย์ตลอดครับ ช่วงแรกๆก็ไม่ได้มีผลกับการเรียนอะไร แต่พอเข้าเดือนที่ 3-4 เป็นช่วงใกล้สอบครับ ปรากฎว่า เวลาเรียนผมไม่พอ ผมติด มส หลายตัวมาก ผมเลยไปแก้ โดยอาจาร์บางวิชาก็เข้าใจ บางวิชสก็ด่าว่าก็มัวแต่เกเร ไม่ยอมมาเรียน ทั้งๆที่ผมก็ยื่นใบหมอนัดให้ตลอด  หลังจากสอบกลางภาค ผมเลยตัดสินใจบอกปัญหาตัวเองกับคนรอบข้างโดยเฉพาะพ่อแม่ พ่อแม่ผมก็โทรมาหาผมตลอด มาสะดุดตรงเพื่อนนี่แหระครับ ผมตัดสินใจบอกพวกเขา เผื่อมันมีเหตุการณ์แบบนั้นอีกเพื่อนใยห้องจะได้เป็นพยานให้ได้บ้าง แต่เพื่อนในห้องกับซ้ำเติมผมครับ เขาด่าทอด้วยถ้อยคำที่ไม่ดีลับหลัง สำออยบ้าง โกหกสร้างเรื่องเพื่อให้ตัวเองไม่โดนแอนตี้เหมือนคนอื่นบ้าง ทำให้ผมรู้สึกแย่มากกว่าเดิมครับ แย่มากๆ มากที่สุดเลย เพราะผมโดนแบบนี้ทุกวัน ทำให้ผมไม่อยากไปโรงเรียน จนอาจารย์ที่ปรึกษา ตามแล้วตามอีก ผมเลยตัดสินใจไป ไปเข้าแถวเฉยๆนะครับ แตาไม่เข้าเรียน เพราะผมไม่อยากไปเจออะไรแย่ ทุกครั้งที่ไป ผมจะเข้าไปอยู่ใยห้องสมุดครับ บางวันก็เปิดเพลงใส่หูฟัง บางวันก็อ่านหนังสือ ใส่หูฟังเอาไว้เพราะไม่อยากคุยกับใคร แต่ผมพยายามถามงานจสกเพื่อนที่ดูไม่มีพิษภัยแล้วก็ทำส่งอาจารย์ตลอด จนผมโดนเรัยกตัวไปคุย ผมบอกคงามรู้สึกผมทั้งหมด แต่อาจารย์บอกผมว่าก็พยายามปรับตัวสิ อย่าเอาเหตุผลอื่นมาอ้างเลย โดยตอนแรกที่ผมบอกผมเป็นโรคซึมเศร้า อาจารย์พูดกับผมด้วยซ้ำว่าโรคซึมเศร้าคืออะไร อาจารย์ไม่รู้จักครับ  และในที่สุดพอจบเทอม ผมติด ร หลายตัวมากครับ จากเด็กเรียนดีมาตลอด แต่เกรดออกมาเป็นแบบนี้ ผมเสียใจกับตัวเองมาก จนอยากจะฆ่าตัวตายอีกรอบ ผมมีแค่พ่อกับแม่ แล้วก็หมอจิตเวชของผมที่คอยรับฟัง แตาถึงยังไง โลกที่เราอยู่ มันอยู่ที่โรงเรียนมากกว่า มันเลยไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเท่าไร ตอนไปแก้ ผมตัดสินใจเอาใบรับรองแพทย์ทุกใบไปด้วย แล้วอธิบายถึงปัญหาที่ผมไมได้เข้าเรียน เพื่อให้อาจารย์เข้าใจผมมากขึ้น อาจารย์ที่เข้าใจเขาก็ให้ทำงานตามคงามเหมาะสมแถมช่วยพูดให้เรามีกำลังใจมากขึ้น แต่อาจารย์ที่ไม่เข้าใจเหมือยแกล้งผมอ่ะครับ อย่างเช่นในหลายวิชาให้ผมคัดตามหนังสือให้หใดทุกตัวอักษร และแต่ละวิชา 100 หน้าขึ้นครับ ผมมีเวลาแก้  5 วันครับ ผมต้องไปโรงเรียนกลับมาทำการบ้านกลับมาเขียนงานแก้ ร มันไมได้มีวิชาเดียวทำให้ผมแก้ไม่ทัน เมื่อแก้ไม่ทัน มันจึงต้องเรียนวิชานั้นซ้ำ ทำให้ผมรู้สึกท้อมาก ผมโดนคนอื่นด่าว่าผมมีนิสัยเกเร ไม่ตั้งใจเรียน ไม่สนใจเรียน อาจารย์ท่านอื่นเห็นผมเป็นตัวตลก เอาไปพูดกับห้องอื่นๆว่าผมเป็นบ้า ผมสติไม่ดี คำอื่นๆผมโดนทุกงันผมยังพอทำใจได้แล้ง แต่เมื่อรู้ว่าอาจารย์ไปพูดเรื่องผมแบบนี้กับคนอื่นด้วยถ้อยคำแบบนี้ ทำให้คนอื่นว่าผมสติไม่ดี ผมเป็นบ้า เป็นคนไม่ดี เป็นคนที่นิสัยไม่ดีไม่เก่งไม่มีค่าเหมือนคนอื่นๆ  ผมอดทนรักษาจนดีขึ้น ผมกลับมาตั้งใจเรียนโดนพยายามไม่สนสิ่งรอบข้าง มันดีทรเดียวครับ เกรดผมอัพขึ้นมา จาก 1 กว่าๆ เป็น 3.77 แต่มันดีแค่เกรดครับ ในตอนที่ผมไปยื่นแก้ ร ผมก็ยังโดนอาจารย์ท่านอื่นๆง่าผมอยู่ดี โดยเฉพาะอาจารย์ในห้องทะเบียน เขาว่าผม ว่าไล่ออกดีไหมติดขนาดนี้บ้าง เซ็นลาออกไปเลยดีกว่าอยู่ไปก็เป็นตัวถ่วงเพื่อนบ้าง ไม่เคยมีใครเขาเป็นแบบนี้หรอก ไม่ต้องแก้หรอกลาออกไปง่ายกว่าบ้าง ผมติด 18 ตัว เขาให้เวลาผมแก้ 5 วันเขาบอกง่าถ้าแก้ไม่เสร็จก็ไม่ต้องเรียนต่อบ้าง มันทำให้ผมรู้สึกแย่อีกครั้ง เพราะยังไงมันก็ไม่ทันครับ แต่ผมก็พยายามแก้ตลอด ยังแอบไปให้อาจารย์ท่านอื่นที่เข้าใจแก้ให้แล้วค่อยส่งผลวันเปิดแก้เลยครับ ผมไม่ได้อย่างให้ชีวิตผมต้องมาติด ร หรอกครับ บางคนอาจจะคิดว่ามันอยู่ที่ตัวเองมากกว่า ไม่เกี่ยวกับโรคหรอก แต่ถ้าคนเป็นจริงๆ มันท้อนะครับเวลาที่จะพยายามอะไรแล้วมันไม่สำเร็จ ะยายามเท่าไรก็ไม่ได้ มันรู้สึกแย่มากนะครับ แล้วยังต้องมาเจอคำพูดต่างๆในทุกๆวัน  กว่าจะผ่านไปได้แต่ลวันเหมือนนาฬิกาเดินช้ามากไม่ก็เหมือนวันนึงมี 48 ชั่วโมงไรงี้ มันยังติดในหัวผมทุกวันทั้งคำพูด และผลการเรียนแย่ๆนั้น ทำให้ผมรู้สึกอักอัดมากที่สุด จนมาตั้งกระทู้ เพื่อได้ระบายตัวเอง ผมแค่รู้สคกว่าบางทีการได้ระบายอะไรกับคนที่ไม่รู้จัก คงดีกว่าการที่ระบายกับคนที่รู้จักไปแล้วต้องมสพบเจอกับคำพูดที่เป็นดาบสองคมทำร้ายจิตใจตัวเองเหมือนให้คนอื่นมาซ้ำในวันที่เราล้ม มาวันนี้ผมจึงเข้าใจว่าคนมีผลการเรียนแย่ๆ ติด ร แล้วฆ่าตัวตาย หรืออะไรต่างๆ บางทีมันไม่ได้มาจากความเกเรของเขาเสมอไป บางทีเขาอาจจะรู้สึกอะไร คิดมากกับอะไรอยู่ก็ได้ เพราะในขณะที่ผมไม่เข้าเรียน ผมยังหาความรู้อยู่ตลอด ยังทำงานส่งตลอด ไม่เคยเอาเวลาไปเที่ยวที่ไหนเลย ขอบคุณที่อ่านนะครับ