เป็นโรคซึมเศร้า จนอยากเลิกกับแฟน จะเลิกดีหรือสู้ไปด้วยกันต่อ?

ด้วยอาการโรคซึมเศร้า มันทำให้เรา เวลาอาการมารู้สึกแย่มากๆ รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรก็ผิดพลาดไปหมด เราสูญเสียการควบคุม ไม่สามารถหยุดความคิดแย่ๆ รู้สึกแย่กับตัวเอง รู้สึกเกลียดตัวเองที่ทำไมถึงทำอะไรไม่ได้เรื่องอย่างงี้ ถ้าให้บรรยายถึงความรู้สึกมันคงยาว แย่จนอยากจะฆ่าตัวตาย ไม่อยากจะตื่นขึ้นมารับรู้ความไร้ค่าของตัวเอง ไม่อยากจะมีชีวิตแบบคนที่เลวร้ายแบบนี้อยู่บนโลก ให้เป็นภาระคนอื่น ถ้าเวลาปกติ จะเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่น พยายามมองโลกในแง่ดี ให้กำลังใจคนอื่น พยายามตั้งใจเรียน เป็นนักศึกษาดีเด่น เป็นหัวหน้าแกนนำกิจกรรมต่างๆ ใครๆก็บอกว่าเป็นแม่พระแสนดี เป็นคนเก่ง พยายามทำให้ชีวิตตัวเองมีค่า บริจาคเลือด บริจาคร่างกายดวงตา เอาตุ๊กตาไปบริจาคให้เด็กๆในรพ พยายามยึดในความดีกลบปมด้านมืดในใจ  แต่เวลาที่อาการมา ไม่สามารถให้อภัยในความผิดพลาดของตัวเองได้ เป็นอาการวกไปวนมา แบบไม่มีเหตุผล ทุกๆเรื่องกลายเป็นเราผิด เราไม่สมควรมีชีวิตอยู่ มันช่างไร้สาระสิ้นดี

ตราบใดที่เป็นแบบนี้ คนรอบข้างไม่มีทางมีความสุข ทำให้เพื่อนห่วง ทำให้แฟนต้องมารองรับอารมณ์ ตอนนี้อายุ28แล้ว อาศัยอยู่คนเดียว ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย พ่อแม่เสียหมดแล้ว สิ่งที่ฉุดรั้งตอนนี้คือ อยากจะเรียนให้จบ แก้ไขความผิดพลาดในอดีต แต่ถ้าเรียนจบแล้ว ก็ไม่รู้ จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร จนมาได้เจอแฟน เขาเป็นแฟนคนแรก เขายื่นเส้นทางชีวิตที่คนอย่างเราไม่คิดว่าจะมีได้ เขายื่นฝันชีวิตของคำว่าครอบครัวอบอุ่น ชีวิตที่เราเรียนจบ แต่งงานไปอยู่ด้วยกัน เราไปทำงานกลับมามีเขาเป็นพ่อบ้านเลี้ยงลูก เขาบอกรักเราทุกวัน คอยดูแลเรา คอยให้กำลัง เขาเเสนดีกับเราทุกอย่าง แต่ด้วยความที่เราเป็นแบบนี้ เวลาปกติ เราพยายามสู้ พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง ทำชีวิตให้ดีขึ้น แต่เวลาอาการมาเรารู้สึกแย่มาก เรากลัวว่าเขาจะต้องมาเครียดกับเรา เรารู้สึกว่าตัวเองไม่ควรคู่กับการมีชีวิตคู่ เราไม่สามารถเป็นแม่ของลูกที่ดี เรากลัวไปหมดทุกอย่าง เรากลัวว่าวันนึงเขาจะทนไม่ไหว เรากลัวทำให้เขาเสียใจ เสียเวลากับเรา เรารู้สึกกลัวว่าตัวเองจะเสียสติ กลัวว่าคนดีๆแบบเขาจะต้องมาเจออะไรร้ายๆ ตั้งแต่คบกันได้1เดือน เราบอกเลิกเขาไม่ต่ำกว่า5ครั้ง เพราะเราคิดว่าเราเป็นแบบคนในฝันของเขาไม่ได้

ล่าสุดตอนนี้เราพยายามหนีเขา มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้ง ใจนึงเราก็ต้องการเขามาก เหมือนชีวิตเราตอนนี้มีแค่เขา แต่อีกใจเราก็คิดว่าถ้าเรารักเขา ควรเลิกกับเขา เราควรหลบไปให้ตัวเองหายป่วยก่อนแล้วค่อยกลับไปหาเขา แต่ก็ไม่รู้เมื่อไหร่ คุณแฟนเขาก็เข้าใจว่าเราป่วยเขาจะคอยประคับประคองเราตลอด แต่นานๆไปแบบนี้มันอึดอัดเขาคงจะไม่มีความสุข เรากับเขาต่างคนต่างทำงานกันไกล ไม่มีเวลาได้เจอกัน ส่วนใหญ่จะเล่นเกมด้วยกัน แล้วเขาจะคอยคอลเฟสออกกำลังกายลดน้ำหนักไปด้วยกัน เวลาเราไปธุระไหนก็จะคอลมาเหมือนพาเราไปเที่ยวกับเขา เขาวางแผนชีวิตต่างๆของเราไว้หลังเราเรียนจบจะมาสู่ขอ ถ้าไม่ติดที่เราเป็นโรคซึมเศร้า ทุกอย่างก็กำลังไปด้วยดีค่ะ แต่พออาการเรามา ทุกอย่างมันดับไปหมด กลัวครอบครัวเขาจะรับไม่ได้ที่เราป่วย ตอนนี้ที่บ้านเขาและบ้านเรารับรู้เรื่องเราคบหาเป็นแฟนกันค่ะ ผู้ใหญ่ฝั่งเขาก็แอดเฟสมาหาเราตอนเจอกันเขาก็เอ็นดูเรามาก แต่เราก็กลัวจนอยากจะหายออกไปจากชีวิตเขา ถ้าเขาไม่เจอคนแบบเราชีวิตเขาคงดีกว่านี้ หนูขอโทษ หนูหาทางออกไม่เจอในตอนนี้ มันแย่มากๆที่แบบถ้าอนาคตมีลูก ยังคิดไม่ได้แบบนี้ ไม่อยากรู้สึกแบบนี้ อยากจะจบมัน ไม่ว่าจะกับพี่หรือชีวิตเหลวแหลกของตัวเอง นี้คือสิ่งที่เราต้องพยายามสู้กับตัวเอง แต่มันจะแฟร์สำหรับคนรักไหม? ตอนนี้หลังจากที่ปล่อยโฮไปชุดใหญ่ ทำงานไปร้องไห้ไปแบบควบคุมไม่ได้ ผ่านช่วงอยากตายมา สติมันก็เริ่มกลับมา แต่เราก็ยังคิดอยู่ว่า เราควรเลิกกับเขาแล้วอยู่อย่างบ้าๆบอๆของเราคนเดียว หรือยังคงเป็นภาระในชีวิตเขาจนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายทนเราไม่ไหว ต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเองคนเดียวกลัวว่าถ้าไปรักษาไปเอายามากินจะทำงานไม่ไหว เมื่อไหร่มันจะจบ 

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ เราอยากบอกว่า ใครที่ท้ออยู่ขอให้สู้ต่อไปนะคะ มันจะผ่านไปได้ค่ะ (เวลาดีๆบอกคนอื่นได้นะ แต่เวลาอาการมาโลกดับ)ลองระบายดูเผือได้คำแนะนำดีๆ ขอโทษทีรบกวนนะคะ