จะถอยออกมา...หรือจะทนกับสิ่งที่เป็นดี

ขอปรึกษาปัญหาครอบครัวกับเพื่อนๆหน่อยนะคะ เราอายุ32ปีเเฟนเราอายุ28ปี เราเป็นพยาบาล เเฟนเราเป็นทหาร เเต่งงานอยู่กินกันมา4ปี หลังเเต่งงานได้1ปีเเละเรามีลูกคนเเรก เราจึงย้ายจากต่างจังหวัดมาอยู่กับเเฟนที่บ้านพักในค่ายทหาร  ตอนนี้เรามีลูก2คน คนนึง4ขวบ คนนึง2ขวบ ชีวิตครอบครัวตอนเเรกๆก็มีปัญหากันเรื่องสามีกินเหล้าเเละกลับบ้านดึก เเต่หลังๆมานี่เราเริ่มรับไม่ได้คะ เพราะสามีกินเหล้าทุกวัน เมากลับบ้าน3-4ทุ่มทุกวัน กลับมาก็เมาไม่ได้สะติ เล่นการพนันก็บ่อย เคยเล่นเสีย3-4เเสน เราก็เคยให้อภัย เเต่ปัจจุบันก็ยังเล่นอยู่ เสียทีเป็นหมื่นๆ นอกจากจะกินเหล้า เล่นการพนันงานบ้านก็ไม่เคยช่วยรับผิดชอบ ลูกก็ไม่ค่อยช่วยเลี้ยง เเต่ลูกโชคดีที่มีเเม่สามีช่วยเลี้ยง ถ้าไม่อย่างนั้นคงเเย่ สามีไม่มีความเป็นผู้นำ มีเเต่หนี้สิน ไม่เคยคิดจะหาวิธีช่วยลดหนี้ วันๆได้เเต่ขอเงิน  เราเป็นพยาบาลขึ้นเวรบ่อย 2-3วันจะกลับบ้านที พอกลับมาเจอสามีกินเหล้าเราก็หงุดหงิดอารมเสีย พาทะเลาะกันบ่อยๆ เเต่ไม่รุนเเรงนะคะ เพราะเรายอมทนคิดว่าทนเพื่อลูก เเต่พอมาวันนี้มันเริ่มจะไม่อยากทนเเล้วคะ เราควรทำอย่างไรดี จะเลิกกับเค้าก็สงสารลูก เค้าเคยบอกถ้าเลิกกันเค้าจะไม่ให้ลูกไป เค้าจะฟ้องก็ยอม เเต่ถ้าจะให้เราทน เราก็ไม่รู้ว่าจะทนได้นานเเค่ไหน ถ้าถามใจเราว่ายังรักเค้าไหม เราก็ยังรักเค้านะคะเเต่ไม่เท่าเดิม หรือใครมีวิธีเปลี่ยนนิสัยสามีช่วยเเนะนำหน่อยนะคะ
    
  ***วันที่เราย้ายมาอยู่กับสามี เราทำให้พ่อเเม่เราร้องให้เสียใจเพราะท่านไม่อยากให้เราทิ้งท่านมา  ทุกวันนี้มันเหมือนบาปในใจคะ พาให้ชีวิตไม่มีความสุขค่ะ