ทั้งเศร้า ทั้งอาย ที่เยาวราชวันนี้
พูดถึงก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ กะทะทองเหลือง
ถึงแม้ จะเคยอ่านกระทู้ต่อว่าเค้า
ว่าเค้าเรื่องมาก เขี้ยว ขายแพง ฯลฯ
แต่ผมเป็นคนหนึ่ง ที่ไม่เห็นด้วย เพราะรสชาติ อร่อยถูกปากผมมาก
เวลาดูอาแปะเค้าผัดเส้น ดูมีความตั้งใจมาก
รู้ว่า เคยหยุดขายไปพักนึง เพราะไม่สบาย
ผมก็รอจนอาอึ้มเค้ากลับมาขาย ผมก็กลับมาทาน
ทุกครั้ง ภาวนา ขอให้อาอึ้ม กับ อาแป๊ะ เค้าแข็งแรง
จะได้ทำให้ผมทานไปนานๆ
วันนี้ อยากทาน หลังจากหายไปพักใหญ่ๆ
มาถึงประมาณ 21.40 น.
ตรงไปหา คั่วไก่ ปรากฏว่าไม่ขาย
ทั้งที่ปกติหยุด จันทร์ อังคาร
เลยถามคนร้านแถวนั้น เขาบอกว่า เค้าเลิกขายแล้ว เนื่องจากอายุมาก
ผมเศร้ามากครับ เสียใจที่จะไม่ได้ทานรสชาตินี้อีกแล้ว
ยังไงก็ภาวนา ขอให้อึ้ม กะแปะ แข็งแรงนะครับ
ผมเดินเลยไปเรื่อย เอ็นหมูตุ๋น บางรัก ก็ยังไม่มา
ก๋วยจั๊บคนต่อแถวยาว ไม่อยากต่อ เดินไปเรื่อย
จนเจอ ก๋วยเตียวเป็ดพะโล้ ทานเสร็จ
เดินกลับมาถึงเอ็นหมูตุ่น
อ้าว สี่ทุ่มเศษ ได้เวลาแล้ว ก็ยังไม่มาขาย
ใจเริ่มเสีย กลัวจะเลิกขายไปอีกหรือเปล่า
แต่เห็นคนนั่งอยู่ จำหน้าได้คลับคล้ายว่า เป็น พนง.ของร้าน
เลยถามดูว่า หมูตุ๋นขายไหม? เค้าว่าขาย เลยยืนรอ
ระหว่างรอ เห็นวัยรุ่นกลุ่มนึ่ง มายืนมอง
เราได้ยินเสียงเค้าถามเพื่อนว่า “ เลิกแล้วเหรอ? “
สักพักเค้าก็ถาม พนง. ว่า “ เลิกขายกี่โมง ? “
เราเห็น พนง. กำลังเตรียมของ ไม่ตอบคำถาม
เราเลยพูดตอบให้ว่า “ เค้ากำลังตั้งร้านครับ กำลังจะขาย “
(ยืนห่างกันประมาณนึ่ง เสียงถนนก็ดัง
ผมเลยพูดน้ำเสียงปกติ แต่เร่งเสียงให้ดังสู้เสียงถนน)
“ เค้าก็ถามซ้ำว่า “ เลิกขายกี่โมง? “
ผมก็ตอบว่า “ เค้ากำลังจะขายครับ “ ไปอีก 2-3 ครั้ง...
ปรากฏว่า เค้าถามว่า นี่จะขายถึงกี่โมง?
ผมจึงนึกขึ้นได้ว่า เขารู้แล้วว่า — กำลังตั้งร้าน—
พนง. ก็ตอบว่า ขายถึงตี 3
น้องเค้าก็เหมือนเริ่มหงุดหงิด ที่เราตอบไม่ตรงคำถาม — ตั้งหลายครั้ง —
คราวนี้ ผมหน้าแหกเลยครับ
ได้แต่พูดออกไปว่า ขอโทษครับ แต่เค้าเดินไปกันแล้ว
ไม่ใช่เรื่องของเรา กลับไปสอดแทรกตอบคำถามให้เค้า
ที่สำคัญ ยังตอบไม่ตรงคำถามอีก
อายแทบแทรกถนนหนีไป
แต่ด้วยความอยากทาน เลยยังต้องต่อแถวอยู่ตรงนั้น..
นี่ยังยื่นรอซื้ออยู่ พิมพ์เสร็จ ได้ของพอดี
วันแห่งความเศร้าของผม ลาก่อน คั่วไก่ กะทะทองเหลือง
** แก้คำผิด อาแปะ
ทั้งเศร้า ทั้งอาย ที่เยาวราชวันนี้
พูดถึงก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ กะทะทองเหลือง
ถึงแม้ จะเคยอ่านกระทู้ต่อว่าเค้า
ว่าเค้าเรื่องมาก เขี้ยว ขายแพง ฯลฯ
แต่ผมเป็นคนหนึ่ง ที่ไม่เห็นด้วย เพราะรสชาติ อร่อยถูกปากผมมาก
เวลาดูอาแปะเค้าผัดเส้น ดูมีความตั้งใจมาก
รู้ว่า เคยหยุดขายไปพักนึง เพราะไม่สบาย
ผมก็รอจนอาอึ้มเค้ากลับมาขาย ผมก็กลับมาทาน
ทุกครั้ง ภาวนา ขอให้อาอึ้ม กับ อาแป๊ะ เค้าแข็งแรง
จะได้ทำให้ผมทานไปนานๆ
วันนี้ อยากทาน หลังจากหายไปพักใหญ่ๆ
มาถึงประมาณ 21.40 น.
ตรงไปหา คั่วไก่ ปรากฏว่าไม่ขาย
ทั้งที่ปกติหยุด จันทร์ อังคาร
เลยถามคนร้านแถวนั้น เขาบอกว่า เค้าเลิกขายแล้ว เนื่องจากอายุมาก
ผมเศร้ามากครับ เสียใจที่จะไม่ได้ทานรสชาตินี้อีกแล้ว
ยังไงก็ภาวนา ขอให้อึ้ม กะแปะ แข็งแรงนะครับ
ผมเดินเลยไปเรื่อย เอ็นหมูตุ๋น บางรัก ก็ยังไม่มา
ก๋วยจั๊บคนต่อแถวยาว ไม่อยากต่อ เดินไปเรื่อย
จนเจอ ก๋วยเตียวเป็ดพะโล้ ทานเสร็จ
เดินกลับมาถึงเอ็นหมูตุ่น
อ้าว สี่ทุ่มเศษ ได้เวลาแล้ว ก็ยังไม่มาขาย
ใจเริ่มเสีย กลัวจะเลิกขายไปอีกหรือเปล่า
แต่เห็นคนนั่งอยู่ จำหน้าได้คลับคล้ายว่า เป็น พนง.ของร้าน
เลยถามดูว่า หมูตุ๋นขายไหม? เค้าว่าขาย เลยยืนรอ
ระหว่างรอ เห็นวัยรุ่นกลุ่มนึ่ง มายืนมอง
เราได้ยินเสียงเค้าถามเพื่อนว่า “ เลิกแล้วเหรอ? “
สักพักเค้าก็ถาม พนง. ว่า “ เลิกขายกี่โมง ? “
เราเห็น พนง. กำลังเตรียมของ ไม่ตอบคำถาม
เราเลยพูดตอบให้ว่า “ เค้ากำลังตั้งร้านครับ กำลังจะขาย “
(ยืนห่างกันประมาณนึ่ง เสียงถนนก็ดัง
ผมเลยพูดน้ำเสียงปกติ แต่เร่งเสียงให้ดังสู้เสียงถนน)
“ เค้าก็ถามซ้ำว่า “ เลิกขายกี่โมง? “
ผมก็ตอบว่า “ เค้ากำลังจะขายครับ “ ไปอีก 2-3 ครั้ง...
ปรากฏว่า เค้าถามว่า นี่จะขายถึงกี่โมง?
ผมจึงนึกขึ้นได้ว่า เขารู้แล้วว่า — กำลังตั้งร้าน—
พนง. ก็ตอบว่า ขายถึงตี 3
น้องเค้าก็เหมือนเริ่มหงุดหงิด ที่เราตอบไม่ตรงคำถาม — ตั้งหลายครั้ง —
คราวนี้ ผมหน้าแหกเลยครับ
ได้แต่พูดออกไปว่า ขอโทษครับ แต่เค้าเดินไปกันแล้ว
ไม่ใช่เรื่องของเรา กลับไปสอดแทรกตอบคำถามให้เค้า
ที่สำคัญ ยังตอบไม่ตรงคำถามอีก
อายแทบแทรกถนนหนีไป
แต่ด้วยความอยากทาน เลยยังต้องต่อแถวอยู่ตรงนั้น..
นี่ยังยื่นรอซื้ออยู่ พิมพ์เสร็จ ได้ของพอดี
วันแห่งความเศร้าของผม ลาก่อน คั่วไก่ กะทะทองเหลือง
** แก้คำผิด อาแปะ