สวัสดีครับ....ผมไม่เคยเล่นพันทิปมาก่อน เคยเเต่อ่านเรื่องทั่วไป เเละไม่เคยคิดจะตั้งกระทู้ถามมาก่อน เเต่ครั้งนนี้ "ผม" กำลังคิดว่าตัวเองมีปัญหาครับ เลยอยากจะมาปรึกษาหรือ ของความเห็นเล็กๆน้อยๆ
เข้าเรื่องเลยเเล้วกันครับผมเป็นลูกชายคนเดียวครับ อายุตอนนี้จะ 15 อีกแค่ไม่กี่สัปดาห์ ณ ตอนนี้ผมกำลังปิดเทอมได้อยู่ไม่กี่สัปดาห์ครับ(จบ ม.3)ตอนนี้มีที่เรียนเรียบร้อยเเล้วครับ เป็นคนที่ไม่เก่งมากเเต่เกรดผมคิดว่าอยู่ในระดับที่ดีมาก เพราะตั้งเเต่ม.2 จนจบ ลำดับเกรดของผมไม่เคยตกจากลำดับที่ 2 เลยจริงๆเเล้วเรื่องนี้ผิดไม่ได้ซีเรียส เพราะผมไม่เคยคิดว่าจะเอาที่ 1 หรือติดทอปเท็นอะไร เเค่อยากทำให้ดีกว่าม.1 ที่เคยติด 0 มาก่อน ตอนนั้นเสียใจที่ทำให้ครอบครัวผิดหวังเลยปรับตัวเเละผลนั้นได้ตามที่บอกไปข้างต้น
เเต่ตอนนี้ผมเริ่มเกิดปัญหานิดหน่อยครับ พอดีว่าพ่อเเม่ผมนั้น มีธุรกิจส่วนตัวอยู่ที่บ้านทั้งสองคน เเล้วคือตอนนี้ปิดเทอมไงครับผมก็ต้องไปช่วยงานของพ่อ ซึ่งเป็นงานที่ใหญ่กว่าแม่ ผมก็ช่วยในส่วนที่ผมทำได้ทำเป็น เเต่ผมก็ไม่ได้รักได้ชอบในงานแบบนี้ กล่าวคือไม่ใช่ทางครับ ให้ทำทำได้ เเต่ไม่ชอบ ก็เป็นแบบนี้มาทุกปิดเทอมครับเพราะว่าง พ่อกับเเม่ก็บอกกับผมว่า ไม่ได้บังคับว่าโตมาต้องทำงานสืบต่อจากพ่อ ผมก็โล่งใจไปบ้างเเต่พอมาปิดเทอมนี้ เริ่มมีปัญหาครับ(ผมคิดว่า ผมเองแหละที่เป็นปัญหา) ผมเป็นคนติดมือถือมาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้วคับ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ผมคิดว่าผมนั้นค่อนข้างเเยกเวลาเป็นครับเลยรักษาเกรดไว้ได้ เเต่ปัญหาคือพ่อผม อยากให้ผมทำเป็นทุกอย่างเลยครับ ผมคิดว่ามันก็ดีนะครับจะได้ทำเป็น เเต่ก็อย่างที่บอกครับผมไม่ชอบงานนี้ เวลาพ่อผมจะให้ทำงานจะไม่บอกอะไรเลยครับ เขาถือว่าผมทำมานานผมต้องรู้ ประมาณว่าโยนงานให้เเล้วหนีไปเลย(ไม่ได้โยนเเบบเขว้งมาให้นะครับ) แล้วผมก็จำได้บ้างไม่ได้บ้าง ไม่มั่นใจเลยทำช้า เเล้วก็หาว่าผมทำงานชักช้าลูกค้าเขารอ ผมก็แบบ...เอ่อนะเราไม่รู้จริงหนิ แล้วพอมีคนมาถามรายละเอียดเเล้วผมตอบไม่ได้ ก็บอกว่าผมไม่หัดดู หัดฟัง...ก็ผมไม่ได้ชอบงานนี้หนิ!! แต่ผมก็ไม่กล้าโทษท่านคนเดียวหรอกนะ ผมก็รู้ว่าบางครั้งพ่อก็เหนื่อยที่จะต้องตอบคำถามซ้ำๆเดิมๆ เเต่ก็....ทำไงได้หละ 😓😓
เเล้วพอเมื่อวันที่ 12 ที่ผ่านมาเกรดผมออกเเล้วผมได้ 3.90 คือที่ 2 ผมพูดเล่นๆว่า "พ่อไหนอะของรางวัลอะ" เเล้วท่านก็ตอบกลับมาว่า "เหอะ!! ที่ 2 ไร้ประโยชน์" เห้ย! ผม down เลยนะคือพูดปนหัวเราะสิดไปว่า โฮฮฮ~ เเล้วรีบขึ้นห้องไปร้องไห้ผมค่อนข้างเป็นคน sensitive อยู่แล้วกับเรื่องเเบบนี้ ส่วนเเม่ก็อีกคน บอกว่าทำไมไมาเอาที่ 1 ไปเลยเเต่ก็พูดไม่แรงเท่าพ่อเเถมให้เงินมานิดหน่อยพอปลอบใจ ผมก็ไม่ได้อะไรมากเเต่ก็แอบคิดว่า ที่พวกท่านเคยบอกว่า "ได้เกรดเท่าไหร่หรือ ลำดับอะไรไม่สนใจหรอก เเค่ไม่ติด 0 พอ" ทำไมพูดย้อนเเย้งเเบบนี้หละ!!!ถึงจะไม่ได้พูดจากใจจริง เเต่ผมก็น้อยใจนะ!! เเล้วคือวันที่ 6 ที่พึ่งผ่านมาผมจะได้ไปเที่ยวกับญาติเเล้ว เเต่กลับถูกพ่อกับเเม่บอกว่า "อยู่ช่วยงานที่บ้านกับพ่อสิ ไม่ใีครช่วย"
ผมเสียใจมากกกก ร้องไห้เกือบทั้งวันเลย ผมคิดว่า นี่ปิดเทอมนะ ปิดเทอมของเรา ทำไมเราถึงรู้สึกเหมือนไม่ได้ปิดเลย เราเเค่อยากปิดเทอมเเล้วนอนเฉยๆ ไปเที่ยว ไปทำอะไรเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปบ้าง เเน่อีกใจก็คิดสงสารพ่อ ว่าอยู่คนเดียวคงวุ่นวายน่าดูผมเลยพยยายามลืมๆมันไป....(เเต่ก็ยังได้ไปอยู่นะเเต่ไม่ใช่ที่เดิมที่ญาติจะพาไป)
เเล้วตอนนี้พ่อกับเเม่ เร่งบังคับให้ผมขับรถมอไซค์ เพื่ออะไรไม่รู้? ผมไม่ใช่ไม่อยากขี่เเต่จะ ขี่ตอนที่อยากขี่เอง ผมเลยตัดสินใจบอกจะให้สอนก็ได้จะได้จบๆไป เเต่ ณ เวลานี้ผมลองมาคิดย้อนทุกอย่างดํอีกครั้งผมคิดว่า 'คนที่บอกว่าจะไม่ตีกรอบให้เรา กลับเป็นคนที่เริ่ม หยิบจับเรากดใส่เขาไปในกรอบเสียเอง ค่อยๆหยิบตะปู มาตอกๆ ยึดเราไว้ทีละเเท่งๆ ทั้งๆที่พวกเขาไม่รู้ตัวหรือ อาจจะรู้ตัว' เราเป็นคนไม่ชอบให้ใคามาตีกรอบเส้นทางเดินชีวิตให้อยู่เเล้ว รวมถึงพ่อกับเเม่ด้วยอยากให้ท่านได้รู้ว่าเราคือตัวเรา ชีวิตเป็นของเรา ขอเเค่"พื้นที่เล็กๆ"ได้ไหม? พื้นที่ ที่เราจะเป็นตัวของเราเองจริงๆ ความรักจากครอบครัวเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนะ เเต่ผมว่าก็ต้องมี พื้นที่เป็น my space ของตัวเราบ้าง เเต่อีกใจก็คิดว่า พ่อแม่คงหวัดดีกับเราแหละเพราะว่าท่านทั้งสอง ก็มีด้านที่ดีมากกว่า ผมพยายามที่จะหาเหตุผลมารองรับกับทุกๆเรื่อง นะ ผมอวากจะถามว่าผมคิดถูก รึป่าวกับเรื่องที่กล่าวมา อยากฟังคำแนะนำคับ Thx. (น่าจะมีคำผิดตกหล่นอยู่เยอะนะครับพอดีพิมเร็ว555)
ผมคิดถูกไหมครับ?
เข้าเรื่องเลยเเล้วกันครับผมเป็นลูกชายคนเดียวครับ อายุตอนนี้จะ 15 อีกแค่ไม่กี่สัปดาห์ ณ ตอนนี้ผมกำลังปิดเทอมได้อยู่ไม่กี่สัปดาห์ครับ(จบ ม.3)ตอนนี้มีที่เรียนเรียบร้อยเเล้วครับ เป็นคนที่ไม่เก่งมากเเต่เกรดผมคิดว่าอยู่ในระดับที่ดีมาก เพราะตั้งเเต่ม.2 จนจบ ลำดับเกรดของผมไม่เคยตกจากลำดับที่ 2 เลยจริงๆเเล้วเรื่องนี้ผิดไม่ได้ซีเรียส เพราะผมไม่เคยคิดว่าจะเอาที่ 1 หรือติดทอปเท็นอะไร เเค่อยากทำให้ดีกว่าม.1 ที่เคยติด 0 มาก่อน ตอนนั้นเสียใจที่ทำให้ครอบครัวผิดหวังเลยปรับตัวเเละผลนั้นได้ตามที่บอกไปข้างต้น
เเต่ตอนนี้ผมเริ่มเกิดปัญหานิดหน่อยครับ พอดีว่าพ่อเเม่ผมนั้น มีธุรกิจส่วนตัวอยู่ที่บ้านทั้งสองคน เเล้วคือตอนนี้ปิดเทอมไงครับผมก็ต้องไปช่วยงานของพ่อ ซึ่งเป็นงานที่ใหญ่กว่าแม่ ผมก็ช่วยในส่วนที่ผมทำได้ทำเป็น เเต่ผมก็ไม่ได้รักได้ชอบในงานแบบนี้ กล่าวคือไม่ใช่ทางครับ ให้ทำทำได้ เเต่ไม่ชอบ ก็เป็นแบบนี้มาทุกปิดเทอมครับเพราะว่าง พ่อกับเเม่ก็บอกกับผมว่า ไม่ได้บังคับว่าโตมาต้องทำงานสืบต่อจากพ่อ ผมก็โล่งใจไปบ้างเเต่พอมาปิดเทอมนี้ เริ่มมีปัญหาครับ(ผมคิดว่า ผมเองแหละที่เป็นปัญหา) ผมเป็นคนติดมือถือมาเเต่ไหนเเต่ไรเเล้วคับ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ผมคิดว่าผมนั้นค่อนข้างเเยกเวลาเป็นครับเลยรักษาเกรดไว้ได้ เเต่ปัญหาคือพ่อผม อยากให้ผมทำเป็นทุกอย่างเลยครับ ผมคิดว่ามันก็ดีนะครับจะได้ทำเป็น เเต่ก็อย่างที่บอกครับผมไม่ชอบงานนี้ เวลาพ่อผมจะให้ทำงานจะไม่บอกอะไรเลยครับ เขาถือว่าผมทำมานานผมต้องรู้ ประมาณว่าโยนงานให้เเล้วหนีไปเลย(ไม่ได้โยนเเบบเขว้งมาให้นะครับ) แล้วผมก็จำได้บ้างไม่ได้บ้าง ไม่มั่นใจเลยทำช้า เเล้วก็หาว่าผมทำงานชักช้าลูกค้าเขารอ ผมก็แบบ...เอ่อนะเราไม่รู้จริงหนิ แล้วพอมีคนมาถามรายละเอียดเเล้วผมตอบไม่ได้ ก็บอกว่าผมไม่หัดดู หัดฟัง...ก็ผมไม่ได้ชอบงานนี้หนิ!! แต่ผมก็ไม่กล้าโทษท่านคนเดียวหรอกนะ ผมก็รู้ว่าบางครั้งพ่อก็เหนื่อยที่จะต้องตอบคำถามซ้ำๆเดิมๆ เเต่ก็....ทำไงได้หละ 😓😓
เเล้วพอเมื่อวันที่ 12 ที่ผ่านมาเกรดผมออกเเล้วผมได้ 3.90 คือที่ 2 ผมพูดเล่นๆว่า "พ่อไหนอะของรางวัลอะ" เเล้วท่านก็ตอบกลับมาว่า "เหอะ!! ที่ 2 ไร้ประโยชน์" เห้ย! ผม down เลยนะคือพูดปนหัวเราะสิดไปว่า โฮฮฮ~ เเล้วรีบขึ้นห้องไปร้องไห้ผมค่อนข้างเป็นคน sensitive อยู่แล้วกับเรื่องเเบบนี้ ส่วนเเม่ก็อีกคน บอกว่าทำไมไมาเอาที่ 1 ไปเลยเเต่ก็พูดไม่แรงเท่าพ่อเเถมให้เงินมานิดหน่อยพอปลอบใจ ผมก็ไม่ได้อะไรมากเเต่ก็แอบคิดว่า ที่พวกท่านเคยบอกว่า "ได้เกรดเท่าไหร่หรือ ลำดับอะไรไม่สนใจหรอก เเค่ไม่ติด 0 พอ" ทำไมพูดย้อนเเย้งเเบบนี้หละ!!!ถึงจะไม่ได้พูดจากใจจริง เเต่ผมก็น้อยใจนะ!! เเล้วคือวันที่ 6 ที่พึ่งผ่านมาผมจะได้ไปเที่ยวกับญาติเเล้ว เเต่กลับถูกพ่อกับเเม่บอกว่า "อยู่ช่วยงานที่บ้านกับพ่อสิ ไม่ใีครช่วย"
ผมเสียใจมากกกก ร้องไห้เกือบทั้งวันเลย ผมคิดว่า นี่ปิดเทอมนะ ปิดเทอมของเรา ทำไมเราถึงรู้สึกเหมือนไม่ได้ปิดเลย เราเเค่อยากปิดเทอมเเล้วนอนเฉยๆ ไปเที่ยว ไปทำอะไรเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปบ้าง เเน่อีกใจก็คิดสงสารพ่อ ว่าอยู่คนเดียวคงวุ่นวายน่าดูผมเลยพยยายามลืมๆมันไป....(เเต่ก็ยังได้ไปอยู่นะเเต่ไม่ใช่ที่เดิมที่ญาติจะพาไป)
เเล้วตอนนี้พ่อกับเเม่ เร่งบังคับให้ผมขับรถมอไซค์ เพื่ออะไรไม่รู้? ผมไม่ใช่ไม่อยากขี่เเต่จะ ขี่ตอนที่อยากขี่เอง ผมเลยตัดสินใจบอกจะให้สอนก็ได้จะได้จบๆไป เเต่ ณ เวลานี้ผมลองมาคิดย้อนทุกอย่างดํอีกครั้งผมคิดว่า 'คนที่บอกว่าจะไม่ตีกรอบให้เรา กลับเป็นคนที่เริ่ม หยิบจับเรากดใส่เขาไปในกรอบเสียเอง ค่อยๆหยิบตะปู มาตอกๆ ยึดเราไว้ทีละเเท่งๆ ทั้งๆที่พวกเขาไม่รู้ตัวหรือ อาจจะรู้ตัว' เราเป็นคนไม่ชอบให้ใคามาตีกรอบเส้นทางเดินชีวิตให้อยู่เเล้ว รวมถึงพ่อกับเเม่ด้วยอยากให้ท่านได้รู้ว่าเราคือตัวเรา ชีวิตเป็นของเรา ขอเเค่"พื้นที่เล็กๆ"ได้ไหม? พื้นที่ ที่เราจะเป็นตัวของเราเองจริงๆ ความรักจากครอบครัวเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนะ เเต่ผมว่าก็ต้องมี พื้นที่เป็น my space ของตัวเราบ้าง เเต่อีกใจก็คิดว่า พ่อแม่คงหวัดดีกับเราแหละเพราะว่าท่านทั้งสอง ก็มีด้านที่ดีมากกว่า ผมพยายามที่จะหาเหตุผลมารองรับกับทุกๆเรื่อง นะ ผมอวากจะถามว่าผมคิดถูก รึป่าวกับเรื่องที่กล่าวมา อยากฟังคำแนะนำคับ Thx. (น่าจะมีคำผิดตกหล่นอยู่เยอะนะครับพอดีพิมเร็ว555)