หมาที่ถูกทอดทิ้ง
เธอ..อย่าทอดทิ้งผม ผมกลับบ้านเองไม่ได้ สิ่งที่เธอดีต่อผม ผมจดจำได้ชั่วชีวิต สิ่งที่ไม่ดีต่อผม ผมวินาทีต่อมาก็ลืมไปแล้ว เช่นนี้ เธอจะรักฉันไปตลอดกาลหรือไม่ เหมือนดั่งที่ผมรักเธอ ครั้งแรกที่พบเจอกัน เธอพูดด้วยความดีใจว่า " น่ารักจัง ใช่เลย..ใช่เลย..ใช่ที่ฉันอยากได้เลย " พูดจบก็อุ้มผมไปกอดไว้ในอก จากนั้น พวกเราก็กลายเป็นผู้ใกล้ชิดกันที่สุดในครอบครัว ผม..อะไรก็ไม่รู้ อะไรก็ไม่เข้าใจ แต่ว่าเธอสอนให้ผมรู้และเข้าใจมากมายหลายเรื่องทำให้ผมรู้สึกมีความสุขมากมาย พวกเราเดินเล่นด้วยกัน เล่นบอล วิ่งไล่ตาม ช่วงเวลาเหล่านี้ ร่าเริงเบิกบานใจจริงๆ เธอเป็นคนที่ผมชื่นชอบที่สุด เวลาที่อยู่ด้วยกันกับเธอ ผมรู้สึกมีความสุขมาก ทว่า..เธอเริ่มยุ่งกับงานมากขึ้น พวกเราไม่ได้ใกล้ชิดตลอดเวลาเหมือนที่ผ่านๆมา ถึงแม้ผมจะหงอยเหงามาก แต่ผมไม่อยากรบกวนเธอ ได้แต่รอคอยอย่างเงียบๆ หวังว่าเธอจะเจียดเวลามา อยู่กับผม ผมคิดตลอดเวลาว่า ผมชื่นชอบเธอที่สุดแล้ว เธอต้องชื่นชอบผมมากที่สุดเช่นกัน ดังนั้น เมื่อไม่มีเวลามาอยู่กับผมก็ไม่เป็นไร
วันหนึ่ง..เธอเรียกผมอย่างกะทันหันว่า "มานี่" สุดท้ายเธอก็คิดถึงผมจนได้ ผมดีใจมาก รีบกระโจนไปอยู่ข้างกายเธอ เธอพาผมออกจากบ้าน ผ่านถนนสายที่แสนจะคุ้นเคย ทิวทัศน์ทุกจุดของ ที่นี่ ผมล้วนจำได้ เธอเคยบอกกับผมว่า สองข้างทางจะผลิดอกบานสะพรั่ง ไม่ไกลจากนี่ ยังมีสวนดอกไม้ที่พวกเราเล่นสนุกด้วยกัน เดินวนไปหนึ่งรอบ พวกเรากลับไม่ได้กลับบ้าน ผมรู้สึกงงงวยมาก วันนี้เป็นวันพิเศษเหรอ เธอไม่ได้อธิบาย เพียงแต่ให้ผมขึ้นรถ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถแปลกตามาก ไม่คุ้นเคยเลย พวกเรามาถึงสถานที่ที่หนึ่งซึ่งไม่เคยมาก่อนหน้านี้เลย เธอนำเชือกสำหรับจูงมอบให้แก่คุณอาคนหนึ่งที่ไม่รู้จักเลย เธอจะออกจากบ้านเพื่อไปทำธุระอีกแล้วเหรอ วันนี้เธอเงียบขรึมมาก คล้ายดั่งโศกเศร้ามากมาย อย่าเสียใจไปเลย ผมจะประพฤติดีดี แล้วรอเธอกลับมา คุณอาพาผมเข้าไปในห้องที่เย็นฉ่ำ มักมีความรู้สึกว่า บรรยากาศมันช่างโศกเศร้า คุณอาลูบหัวผมแล้วพูดว่า " เธอมีความประพฤติดีมาก " แต่คุณอาไม่ได้อยู่กับผมนาน กลางคืนก็จากไปแล้ว ผมนอนอยู่บนพื้นที่เย็นฉ่ำ รอบๆมีเสียงโศกเศร้ามากมาย ผมเริ่มรู้สึกเหงาขึ้นมา แต่ว่าผมไม่เสียใจ เพราะรู้ว่าเธอจะมารับผมในเร็ววันนี้ ทุกๆวันผมจะนั่งรออยู่ที่ใกล้ประตูที่สุด คาดหวังว่า เมื่อเธอมาถึงสิ่งแรกที่เห็นคือตัวผม คุณอาพูดคุยกับผมบ่อยๆ อีกทั้งลูบคล่ำหัวผมอย่างอ่อนโยน แล้วบอกผมว่า ผมมีความประพฤติดีมาก ดังนั้น เธอไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่เหงาแม้แต่น้อยนิด วันแล้ว..คืนเล่า..ผ่านไป จวบจนกระทั่งวันหนึ่ง คุณอาลูบหัวผมแล้วพูดว่า "เธอน่ารักจริงๆ" จากนั้น เขาให้การโอบกอดที่แนบแน่นแก่ผม เขาพาผมไปที่ห้องอีกห้องหนึ่ง ที่นั่นมีเพื่อนของผมมากมาย คุณอาให้ผมเข้าไป ผมเข้าไปแล้วเขารีบปิดประตูทันที ห้องโลหะห้องนี้หนาวเหน็บยิ่ง บรรยากาศก็แปลกประหลาดมาก ทั้งหมดล้วนตื่นเต้น หวาดกลัว ผมก็รู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมา ผมคิดที่จะเปิดประตู แต่ไม่ว่าผมจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถเปิดออกได้ ผ่านไปเพียงชั่วครู่ ทั้งหมดล้วนรู้สึกหายใจติดขัด พวกเราใช้ความยากลำบากมองออกไปข้าง นอก จากหน้าต่างบานเล็กๆ คุณอายืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมร้องด้วยเสียงอันดังว่า "เปิดประตู"บรรดาเพื่อนๆก็ร่วมกันตะโกนเช่นกัน แต่คล้ายดั่งว่า เขาไม่ได้ยิน พวกเราตะโกนไม่หยุด เสียงดังขึ้นดังขึ้น ทว่า เขาก้มหน้าไว้ไม่ได้มองพวกเรา ผมรู้สึกว่า ทั้งร่างค่อยๆอ่อนแรง เพื่อนๆก็ทยอยล้มลง ในความสะลึมสะลือคล้ายดั่งได้ยินคุณอาพูดว่า "ขอโทษ..ผมช่วยพวกเธอไม่ได้ ขอโทษจริงๆ...."
* เมื่อคิดและตัดสินใจที่จะเลี้ยงสัตว์เลี้ยงแล้ว ต้องแบกรับภาระพวกมัน
* น้องหมา..สามารถนำมาซึ่งความสนุกสนานเบิกบานมากมายให้แก่ครอบครัว ในขณะเดียวกัน ก็จะนำมาซึ่งปัญหามากมายเช่นกัน หากไม่มีการขบคิดไตร่ตรองที่รอบคอบ ก็เริ่มเลี้ยงน้องหมา สุดท้าย เป็นไปได้อย่างยิ่ง จากหลายๆสาเหตุที่ทำให้ต้องทอดทิ้งมัน น้องหมาที่สูญเสียบ้าน สูญเสียคนที่รักมัน ย่อม อเน็จ
อนาถเศร้าใจอย่างยิ่ง น้องหมาที่มอบความรักหมดใจให้กับผู้คนในครอบครัว ต้องคาดคิดไม่ถึงว่า เป็นเพราะชีวิตใหม่ของเจ้านายน้อยมาถึง มันจึงถูกคนในครอบครัวทอดทิ้งอย่างไม่มีเยื่อใย ครอบครัวของ"คน"ที่ ขาดมันแล้ว ยังคงมีความสุขเช่นเดิม แต่มันสูญเสียครอบครัวของคน มันกลับไม่รู้จะไปแห่งหนใด ความรักของน้องหมาล้วนบริสุทธิ์ พวกมันไม่เข้าใจว่า เพราะเหตุใด ตนเองจึงถูกทอดทิ้ง เพราะเหตุใด จำต้องจากบ้านที่อบอุ่น ทั้งๆที่แท้จริงแล้ว ความรักของมันไม่ได้แปรเปลี่ยน ทั้งๆที่แรกเริ่มเคยคุยกันว่า จะไม่แยกจากกันตลอดกาล ถึงแม้การครองชีพ การดำรงชีวิต เต็มไปด้วยความผกผันและแปรเปลี่ยน แต่ทว่า ก่อนที่จะเลี้ยงน้องหมา ต้อง
เตรียมพร้อมเป็นอย่างดี เธอพามันกลับไปบ้าน ก็ต้องแบกรับภาระนี้ สิ่งที่ต้องประสบพบเจอของน้องหมาที่ถูกทอดทิ้ง เธอย่อมไม่ต้องการให้สัตว์เลี้ยงของตนเองต้องประสบพบเจอ จงจดจำไว้ว่า การทอดทิ้งสัตว์เลี้ยงนั้น เป็นเรื่องที่เลวร้าย โหดเหี้ยม จริงๆ..
Cr : Niwat Rungvicha
เอาตัวรอดด้วยการปล่อยสุนัข
เธอ..อย่าทอดทิ้งผม ผมกลับบ้านเองไม่ได้ สิ่งที่เธอดีต่อผม ผมจดจำได้ชั่วชีวิต สิ่งที่ไม่ดีต่อผม ผมวินาทีต่อมาก็ลืมไปแล้ว เช่นนี้ เธอจะรักฉันไปตลอดกาลหรือไม่ เหมือนดั่งที่ผมรักเธอ ครั้งแรกที่พบเจอกัน เธอพูดด้วยความดีใจว่า " น่ารักจัง ใช่เลย..ใช่เลย..ใช่ที่ฉันอยากได้เลย " พูดจบก็อุ้มผมไปกอดไว้ในอก จากนั้น พวกเราก็กลายเป็นผู้ใกล้ชิดกันที่สุดในครอบครัว ผม..อะไรก็ไม่รู้ อะไรก็ไม่เข้าใจ แต่ว่าเธอสอนให้ผมรู้และเข้าใจมากมายหลายเรื่องทำให้ผมรู้สึกมีความสุขมากมาย พวกเราเดินเล่นด้วยกัน เล่นบอล วิ่งไล่ตาม ช่วงเวลาเหล่านี้ ร่าเริงเบิกบานใจจริงๆ เธอเป็นคนที่ผมชื่นชอบที่สุด เวลาที่อยู่ด้วยกันกับเธอ ผมรู้สึกมีความสุขมาก ทว่า..เธอเริ่มยุ่งกับงานมากขึ้น พวกเราไม่ได้ใกล้ชิดตลอดเวลาเหมือนที่ผ่านๆมา ถึงแม้ผมจะหงอยเหงามาก แต่ผมไม่อยากรบกวนเธอ ได้แต่รอคอยอย่างเงียบๆ หวังว่าเธอจะเจียดเวลามา อยู่กับผม ผมคิดตลอดเวลาว่า ผมชื่นชอบเธอที่สุดแล้ว เธอต้องชื่นชอบผมมากที่สุดเช่นกัน ดังนั้น เมื่อไม่มีเวลามาอยู่กับผมก็ไม่เป็นไร
วันหนึ่ง..เธอเรียกผมอย่างกะทันหันว่า "มานี่" สุดท้ายเธอก็คิดถึงผมจนได้ ผมดีใจมาก รีบกระโจนไปอยู่ข้างกายเธอ เธอพาผมออกจากบ้าน ผ่านถนนสายที่แสนจะคุ้นเคย ทิวทัศน์ทุกจุดของ ที่นี่ ผมล้วนจำได้ เธอเคยบอกกับผมว่า สองข้างทางจะผลิดอกบานสะพรั่ง ไม่ไกลจากนี่ ยังมีสวนดอกไม้ที่พวกเราเล่นสนุกด้วยกัน เดินวนไปหนึ่งรอบ พวกเรากลับไม่ได้กลับบ้าน ผมรู้สึกงงงวยมาก วันนี้เป็นวันพิเศษเหรอ เธอไม่ได้อธิบาย เพียงแต่ให้ผมขึ้นรถ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถแปลกตามาก ไม่คุ้นเคยเลย พวกเรามาถึงสถานที่ที่หนึ่งซึ่งไม่เคยมาก่อนหน้านี้เลย เธอนำเชือกสำหรับจูงมอบให้แก่คุณอาคนหนึ่งที่ไม่รู้จักเลย เธอจะออกจากบ้านเพื่อไปทำธุระอีกแล้วเหรอ วันนี้เธอเงียบขรึมมาก คล้ายดั่งโศกเศร้ามากมาย อย่าเสียใจไปเลย ผมจะประพฤติดีดี แล้วรอเธอกลับมา คุณอาพาผมเข้าไปในห้องที่เย็นฉ่ำ มักมีความรู้สึกว่า บรรยากาศมันช่างโศกเศร้า คุณอาลูบหัวผมแล้วพูดว่า " เธอมีความประพฤติดีมาก " แต่คุณอาไม่ได้อยู่กับผมนาน กลางคืนก็จากไปแล้ว ผมนอนอยู่บนพื้นที่เย็นฉ่ำ รอบๆมีเสียงโศกเศร้ามากมาย ผมเริ่มรู้สึกเหงาขึ้นมา แต่ว่าผมไม่เสียใจ เพราะรู้ว่าเธอจะมารับผมในเร็ววันนี้ ทุกๆวันผมจะนั่งรออยู่ที่ใกล้ประตูที่สุด คาดหวังว่า เมื่อเธอมาถึงสิ่งแรกที่เห็นคือตัวผม คุณอาพูดคุยกับผมบ่อยๆ อีกทั้งลูบคล่ำหัวผมอย่างอ่อนโยน แล้วบอกผมว่า ผมมีความประพฤติดีมาก ดังนั้น เธอไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่เหงาแม้แต่น้อยนิด วันแล้ว..คืนเล่า..ผ่านไป จวบจนกระทั่งวันหนึ่ง คุณอาลูบหัวผมแล้วพูดว่า "เธอน่ารักจริงๆ" จากนั้น เขาให้การโอบกอดที่แนบแน่นแก่ผม เขาพาผมไปที่ห้องอีกห้องหนึ่ง ที่นั่นมีเพื่อนของผมมากมาย คุณอาให้ผมเข้าไป ผมเข้าไปแล้วเขารีบปิดประตูทันที ห้องโลหะห้องนี้หนาวเหน็บยิ่ง บรรยากาศก็แปลกประหลาดมาก ทั้งหมดล้วนตื่นเต้น หวาดกลัว ผมก็รู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมา ผมคิดที่จะเปิดประตู แต่ไม่ว่าผมจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถเปิดออกได้ ผ่านไปเพียงชั่วครู่ ทั้งหมดล้วนรู้สึกหายใจติดขัด พวกเราใช้ความยากลำบากมองออกไปข้าง นอก จากหน้าต่างบานเล็กๆ คุณอายืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ผมร้องด้วยเสียงอันดังว่า "เปิดประตู"บรรดาเพื่อนๆก็ร่วมกันตะโกนเช่นกัน แต่คล้ายดั่งว่า เขาไม่ได้ยิน พวกเราตะโกนไม่หยุด เสียงดังขึ้นดังขึ้น ทว่า เขาก้มหน้าไว้ไม่ได้มองพวกเรา ผมรู้สึกว่า ทั้งร่างค่อยๆอ่อนแรง เพื่อนๆก็ทยอยล้มลง ในความสะลึมสะลือคล้ายดั่งได้ยินคุณอาพูดว่า "ขอโทษ..ผมช่วยพวกเธอไม่ได้ ขอโทษจริงๆ...."
* เมื่อคิดและตัดสินใจที่จะเลี้ยงสัตว์เลี้ยงแล้ว ต้องแบกรับภาระพวกมัน
* น้องหมา..สามารถนำมาซึ่งความสนุกสนานเบิกบานมากมายให้แก่ครอบครัว ในขณะเดียวกัน ก็จะนำมาซึ่งปัญหามากมายเช่นกัน หากไม่มีการขบคิดไตร่ตรองที่รอบคอบ ก็เริ่มเลี้ยงน้องหมา สุดท้าย เป็นไปได้อย่างยิ่ง จากหลายๆสาเหตุที่ทำให้ต้องทอดทิ้งมัน น้องหมาที่สูญเสียบ้าน สูญเสียคนที่รักมัน ย่อม อเน็จ
อนาถเศร้าใจอย่างยิ่ง น้องหมาที่มอบความรักหมดใจให้กับผู้คนในครอบครัว ต้องคาดคิดไม่ถึงว่า เป็นเพราะชีวิตใหม่ของเจ้านายน้อยมาถึง มันจึงถูกคนในครอบครัวทอดทิ้งอย่างไม่มีเยื่อใย ครอบครัวของ"คน"ที่ ขาดมันแล้ว ยังคงมีความสุขเช่นเดิม แต่มันสูญเสียครอบครัวของคน มันกลับไม่รู้จะไปแห่งหนใด ความรักของน้องหมาล้วนบริสุทธิ์ พวกมันไม่เข้าใจว่า เพราะเหตุใด ตนเองจึงถูกทอดทิ้ง เพราะเหตุใด จำต้องจากบ้านที่อบอุ่น ทั้งๆที่แท้จริงแล้ว ความรักของมันไม่ได้แปรเปลี่ยน ทั้งๆที่แรกเริ่มเคยคุยกันว่า จะไม่แยกจากกันตลอดกาล ถึงแม้การครองชีพ การดำรงชีวิต เต็มไปด้วยความผกผันและแปรเปลี่ยน แต่ทว่า ก่อนที่จะเลี้ยงน้องหมา ต้อง
เตรียมพร้อมเป็นอย่างดี เธอพามันกลับไปบ้าน ก็ต้องแบกรับภาระนี้ สิ่งที่ต้องประสบพบเจอของน้องหมาที่ถูกทอดทิ้ง เธอย่อมไม่ต้องการให้สัตว์เลี้ยงของตนเองต้องประสบพบเจอ จงจดจำไว้ว่า การทอดทิ้งสัตว์เลี้ยงนั้น เป็นเรื่องที่เลวร้าย โหดเหี้ยม จริงๆ..