เธอจะเป็นฉันไหม.....คนไกลบ้าน?

สวัสดีค่ะ เราชื่อ ไอซ์(สมมุติ) เราเป็นนักศึกษาคนนึงที่จากบ้านมาไกลก( ตอนนี้เราเรียนอยู่ชั้นปีที 3 แล้ว) ขอย้อนไปตอน ม.6 ก่อนนะคะ
ในช่วงนั้นเป็นช่วงที่หาที่เรียน ซึ่งเรามีที่เรียนในใจแล้วคือ จ.เชียงใหม่ แต่ยังไม่เปิดสอบ เราจึงตัดสินใจไปลองสอบอีกที่ดู (แค่อยากดูแนวการสอบไม่ได้อยากเรียนจริงๆ) แต่พอประกาสรายชื่อเราดันสอบติด แล้ว เชียงใหม่เปิดสอบพอดีเลย แต่ทางบ้านเลยให้ไม่ให้เราสอบแล้ว เพราะว่า คณะและสาขา ที่จะเรียนคือ คือคณะ สาขาเดียวกัน ทางบ้านเลยให้เรียนที่ติดแล้ว ในตอนนั้นเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไร พอวันแรกที่เราต้อมาใช้ชีวิตในรั้วมหาลัย จำได้ว่าวันนั้นมี แม่ พี่สาว พี่เขย และน้า มาส่ง พอวันที่ทุกคนต้องกลับ ใจเราแทบสลายเหมือนจะต้องจากกันตลอดชีวิต(อาจจะดูเวอร์ไป) แต่ทำได้แค่ โบกมือลา และ ยิ้มให้เค้าสบายใจ ว่าเราอยู่ได้ พอหันหลังเข้าห้องน้ำตาไหลมาโดยอัตโนมัติ เป็นการเริ่มต้นการใช้ชีวิตตัวคนเดียวคร้งแรก ไปไหน มาไหนก็ไม่ถูก ไม่รู้จักใครในช่วงเดือนแรก โทรหาที่บ้านทุกวัน วันละหลายๆครั้ง นอนไม่ค่อยหลับ กินอะไรก็ไม่อร่อย แล้วยิ่งเป็นช่วงรับน้อง ช่วงปรับตัว ร่างกายก็แย่ลงเรื่อยๆ เข้าออก รพ.เป็นว่าเล่น ผ่านไป 1 เทอมแล้ว ความรู้สึกอยากกลับบ้านยังอยู่เต็มหัวใจ หลายๆคนพูดว่า พอได้ใช้ชีวิตตัวคนเดียว เจอเพื่อน ก็ไม่อยากกลับบ้านหรอก แต่มันกลับไม่ใช่แบบนั้นเลย ยิ่งอยู่เรายิ่งอยากกลับ เวลาเห็นเพื่อนๆได้กลับบ้านวันเสาร์-อาทิตย์ เอาตรงๆเราโคตรอิจฉาเลย บางทีก็แอบร้องไห้ เพราะ1ปีเราจะได้กลับบ้านแค่ไม่กี่วัน (หลายๆคนสงสัยว่าปิดเทอมไม่ได้กลับเหรอ) ตั้งแต่อยู่มา 3 ปีเราไม่เคยปิดเทอมเกิน 10 วัน เนื่องจากที่เราเรียนงานเยอะ  ทางมหาลัย ไม่ได้เปิดปิด เหมือน เด็กนักเรียน และบางทีช่วงปิดเทอมของเราก็ต้องออกไปฝึกสอน จนขึ้นปี2แล้ว เรากลับมีความรู้สึกที่ว่าไม่ไหวแล้ว ขอไปเรียนเชียงใหม่ได้ไหม จะลองเทียบโอนหลังสูตร แต่ก็มีเพื่อน1คนที่ไม่อยากให้เราไปไหน ถึงขั้นที่ว่าถ้าเราไป มันจะไม่เรียนต่อแล้ว เราก็เลยเลือกที่จะอยู่ต่อ แต่ยิ่งโตขึ้นยิ่งมีภาระงานที่หนักขึ้น จนบางทีมันก็ท้อ ทำได้แค่โทรไปขอกำลังใจจากที่บ้าน เวลามีอะไรก็น้อยมากที่เราจะคุยกับเพื่อน หรือจะบอกเพื่อน เวลาเพื่อนชวนเที่ยว เราไม่ไปเลย อย่าว่าแต่ผับ บาร์เลย แค่บางทีไปกินหมูทะ เรายังไม่ไป มันจะมีความรู้สึกที่ว่า เวลาจะไปกินของแพงๆ คนที่บ้านได้กินอะไร จนเพื่อนไม่ค่อยอยากจะชวนเราไปไหนมาไหนด้วยหรอก เพราะรู้ว่าชวนก็ไม่ไป เหล้า เบียร์ก็ไม่แตะ ชีวิตส่วนมากก็แค่ ไปมอ-กลับหอ คือเราไม่ค่อยชอบที่ที่คนเยอะ มันรู้สึกอึดอัด แบบนี้เรียกว่าซึมเศร้าไหม? ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆตั้งแต่จบ ม.6 มาความสุขครั้งล่าสุดที่จำได้คือการมีที่เรียน  และในทุกๆวันนี้เราจะจบปี 3 แล้ว ยังอยากกลับบ้านอยู่ตลอดเลย กลับจะบ้านแต่ละทีก็ต้องให้หยุด 5 วันขึ้นไป เพราะแค่ค่ารถก็ 1200 แล้วเราไม่ได้เป็นลูกขี้แงนะ แต่มันรู้สึกว่า ไม่มีที่ไหนสบายใจเท่ากับอยู่บ้าน ไม่มีกับข้าวที่ไหนอร่อยกว่ากับข้าวฝีมือแม่ เราอยากรู้ว่ามีเพื่อนๆคนไหนที่เป็นเหมือนเราบ้าง คือโตป่านี้แล้วยังอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้