ตอนนี้ผมกำลังจะอายุ 17 ปัจจุบันผมอาศัยอยู่กับแม่ครับ พ่อแม่ผมหย่ากันไปตั้งแต่ผมยังเด็ก (แต่ว่าพ่อยังดูแลผมอยู่) บอกตามตรงว่าตอนนี้ผมเบื่อแม่ตัวเองมาก ถ้าย้อนเวลาไปตอนนั้นได้ ผมคงเลือกไปอยู่กับพ่อดีกว่า
แม่ผมเป็นคนอารมณ์เสียง่ายครับ แต่ว่าก็มีเพื่อนเยอะมาก ไปไหนก็มีแต่คนรู้จัก แต่ตรงข้ามกับผม.. ผมจะเป็นคนมีเพื่อนน้อย แต่ก็เป็นเพื่อนแท้ที่สนิทกันจริงๆ หลังจากที่พ่อแม่หย่ากัน ยายผมก็ไปแนะนำแม่ให้รู้จักกับคนคนหนึ่ง ซึ่งอายุมากกว่าแม่ผมประมาณ 15 ปี แล้วเขาก็เป็นแฟนกับแม่ ซึ่งก็คบกันมานาน เขาก็ดีกับผมกับยาย พาผมไปเที่ยวบ่อยๆ แต่ว่าแม่ของผมก็แอบมีกิ๊ก จนเลิกกันไปครั้งนึง แล้วแม่ผมก็ไปคบกับอีกคนที่แอบกิ๊กกันมาเป็นปี บอกตามตรงว่าผมหนักใจมาก แต่ว่าก็ไม่กล้าพูด เพราะถ้าพูดไป เขาก็บอกว่าไม่ไช่เรื่องของเด็ก.. จนเขาเลิกกับกิ๊ก แล้วกลับไปคบกับคนเก่า เพราะว่าคนนั้นเขารักแม่ผมจริงๆต่างกับอีกคน แล้วเขาบอกว่าจะลงทุนให้แม่เปิดร้านอาหาร ตอนนี้ก็เปิดมาได้เกือบเดือนแล้วครับ
แต่ว่า.. ตั้งแต่เปิดร้านมา ผมรู้สึกว่าแม่ของผมเปลี่ยนไป..
ช่วงสองสามปีมานี้ แม่กับยายผมทะเลาะกันทุกวัน ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเงิน จริงๆแม่ผมก็มีฐานะระดับนึง แต่ว่ายายของผมไม่ชอบที่แม่ทำงานที่ไม่มั่นคง เพาะว่าพี่น้องเป็นข้าราชการกันหมด ก่อนหน้านี้เขาก็เป็นดีไซน์เนอร์เสื้อผ้า จนตอนนี้ลาออกมาแล้ว แม่กับยายก็ทะเลาะกันหนักกว่าเดิม แล้วแม่ก็ชอบโมโหแล้วมาลงกับผม ทุกๆวันเสาร์อาทิตย์ ผมจะให้พ่อรับไปที่บ้านพ่อที่กรุงเทพ เพราะว่าผมไม่อยากอยู่บ้านแม่ ที่บ้านพ่อผมแทบจะอิสระทุกอย่าง มีทุกอย่างที่ต้องการ เบื่อๆก็ไปเดินห้าง เพราะว่าพ่อจะตามใจผมตลอด ผมเกือบได้ไปเรียนที่กรุงเทพแล้ว แต่ว่าผมก็สอบไม่ติด (อีกนิดเดียวเอง) แม่ผมก็ดีใจที่ผมสอบไม่ติด เลยให้ผมมาเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้านแม่ ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐบาล ผมเคยเล่าไว้ในกระทู้เก่าแล้ว ว่าผมเจออะไรมาบ้าง จนตอนนี้จะขึ้นม.6 แล้ว ผมก็ยังเจอแบบนั้นอยู่ แต่ก็น้อยลงมาก แต่ว่าผมรู้สึกว่าตัวเองก็เปลี่ยนไป เหมือนว่าเจอแต่สังคมที่ไม่ค่อยดี แต่ก่อนผมเป็นคนร่าเริง แต่ตอนนี้ผมกลับกลายเป็นคนชอบเก็บตัว ชอบอยู่คนเดียว จะพยายามทำอะไีรด้วยตัวเองไปทุกอย่าง แล้วก็ทำได้หมดจนรู้สึกว่าไม่มีเพื่อนในโรงเรียนผมก็อยู่ได้ ผมไม่พึ่งคนอื่นเลย ไม่ว่าจะอะไรก็พึ่งตัวเอง จนเพื่อนผมเริ่มบอกว่า ผมกลายเป็นคนที่อารมณ์ร้อนง่ายมาก อะไรนิดๆหน่อยๆก็อารมณ์เสีย บ่นไปซะทุกเรื่อง จริงๆผมก็รู้ตัวมาสักพักแล้ว ดูเหมือนว่าจะติดนิสัยแม่ไปจนได้..
ตอนนี้ผมก็พยายามที่จะใจเย็น ก็ทำได้แหละ แต่ว่าก็ชอบมีคนมาปั่น จนมันทนไ่ม่ไหวจริงๆอ่ะ แต่ว่าผมก็ไม่ได้ใช้ความรุนแรงเลย เพราะว่าร่างกายผมอ่อนแอมาก ต่อยไปก็แพ้ เลยทำเป็นไม่สนใจแทน
แต่ว่าผมก็รู้สึกว่า.. เริ่มลืมว่าตัวเองแต่ก่อนเป็นยังไง เริ่มรู้สึกว่า ตัวผมเปลี่ยนไปเป็นอีกคน ผมเริ่มรู้ตัวว่าเก็บกด แต่ก่อนผมก็ร่าเริงดี แต่ว่าตอนนี้ผมก็กลายเป็นคนเย็นชาไปเต็มๆ เวลาไปเจอญาติ พวกเขาก็ชอบพูดเรื่องความสูงของผม (ผมสูง 180) ผมโดนมาตั้งแต่เด็ก ชมว่าสูงอย่างนู้นอย่างนี้ ไปไหนก็มีแต่คนถามว่าสูงเท่าไหร่ จนผมรู้สึกว่าอยากตัดขาตัวเองทิ้ง เพราะว่ามันโคตรลำคาญเลยย แล้วผมก็กลายเป็นคนที่เก็บอะไรไว้ในใจตัวเองตลอด เวลาโดนแม่ด่า ก็จะทำสายตาแค้นๆ แต่ว่าก็ทำตามแต่โดยดี จนผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมเริ่มหนักแระ ตั้งแต่แม่เปิดร้าน แม่ก็อารมณ์ร้อนกว่าเดิม เวลาเหนื่อยก็ด่าผมสารพัด ทำอะไรพลาดนิดๆหน่อยๆก็ด่าผมอย่างกับผมทำผิดร้ายแรง พูดอะไรก็ไม่ฟังผมสักอย่าง หาว่าเถียงตลอด ทั้งๆที่ผมก็มีเหตุผล เวลาผมปวดหัว ก็หาว่าผมเวอร์ ไม่สบายผมก็โดนเขาด่าว่าไม่ดูแลตัวเอง จนผมรู้สึกหวาดระแวงตลอดเวลา ไม่กล้าเข้าใกล้เขา เพราะกลัวเขาจะโมโหแล้วเอามีดมาแทงผม ตอนนอนก็กลัวว่าเขาจะมาฆ่าผม แม้แต่ตอนไปโรงเรียน เวลาเจอพวกเกเรก็ระแวงแบบนั้นเหมือนกัน มือสั่นไปหมดเวลาเจอพวกเขา บางทีก็รู้สึกว่าอยากป้องกันตัว อยู่ที่โรงเรียนก็พกคัตเตอร์เอาไว้ตลอดเพราะความกลัว บางทีก็มีพวกเกเรมาข่มขู่ให้ผมยอมให้มันลอกการบ้าน ผมกลัวเลยให้มันไป ไม่กล้าที่จะต่อกร
ตอนนี้ปิดเทอมแล้ว ผมต้องอยู่บ้านตลอด เพื่อช่วยงานแม่ แต่ก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้แม่อยู่ดี จะให้พ่อมาช่วยคุยให้ก็ยาก เวลาพ่อตามใจผม แม่ก็จะด่าตลอด จริงๆแม่ผมเวลาดีกับผมก็ดีไปเลยนะ ดูแลผมก็ดีมาก แต่เวลาเปลี่ยนโหมดก็เป็นอย่างว่าแหละ..
ผมอยากหนีมากก ตอนนี้ผมตั้งใจเรียนสุดๆ เพื่อจะได้ไปทำงานต่างประเทศแล้วส่งเงินให้เขาพอ อยากสอบทุนไปเรียนต่างประเทศเพราะไม่อยากเจอแม่แล้ว พ่อของผมก็สนับสนุนเต็มที่ พ่อค่อนข้างมีฐานะ เขาบอกว่าจะส่งผมเรียนจนจบให้ได้ แต่ว่าแม่ของผมก็แอบคัดค้าน อยากให้ผมเรียนที่นี่ เพราะจะให้ช่วยเขา (เขาไม่ได้ห้ามผมเรื่องสายที่จะเรียน)
ยายผมก็บอกว่าให้ผมจบม.6 แล้วทำงานเลย ให้ไปสมัครงานที่เทศบาลแถวบ้าน แน่นอนว่าผมไม่ยอม แต่เรื่องนั้นจบไปนานแล้ว ที่แม่ผมเป็นแบบนี้ ผมคิดว่ายายนี่แหละตัวการ ด่าแม่ได้ทุกวัน เวลาตัวเองทำผิด ก็จะโยนความผิดมาให้แม่ หรือไม่ก็ผม แล้วแม่ก็มาลงกับผมอีกที ยายทำอะไรกับแม่ แม่ก็มันจะมาทำแบบนั้นกับผม
ยายของผมมีแต่ลูกสาว แม่ผมเป็นลูกคนเล็กสุด พี่ๆคนอื่นก็แต่งงานไปอยู่ที่ต่างจังหวัดหมด (มีกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ) แล้วพ่สาวของแม่ก็เป็นข้าราชการหมดเลย ยกเว้นแม่ แม่ของผมเลยโดนยายกดดันตลอด เวลาพี่สาวของเขามา ยายก็มักจะฟ้องเขาว่าแม่ทำอะไร พวกพี่สาวแม่ก็รุมด่า โดยที่ไม่เคยถามถึงพฤติกรรมของยายเลย (ยายชอบนินทาแม่กับเพื่อนๆของเขา นินทาชาวบ้านไปวันๆ แม่พูดอะไรไม่ฟัง แต่เพื่อนพูดคือเชื่อทุกอย่าง)
ผมรู้ตัวนะ เวลาตัวเองทำอะไรไป อะไรผิดไม่ผิดรู้หมด แต่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนรักสันโดษอย่างเต็มตัว โดนเพื่อนแกล้งบ้างเพราะว่าชอบทำตัวเก็บกด เพื่อนสนิทของผมก็มีแต่พวกที่ชอบเล่นเกม ดูอนิเมะด้วยกันนี่แหละ แต่ผมก็ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้หัวเราะมาสักพักแล้วเพราะกังวลเรื่องแม่ แล้วก็กลัวเขาด้วย
วันนี้แม่ผมใช้ให้ผมซักผ้า ผมก็ทำตาม แต่ว่าผมตากผ้าไม่สวย (จริงๆแค่ทำให้มันแห้งก็พอแล้ว) แม่ผมก็ด่ากราด บอกว่าอายแขก แล้วบอกผมว่าไว้ใจไม่ได้เลย ผมอยากสวนกลับไปมาก ว่าถ้าไว้ใจไม่ได้ ก็ไม่ต้องใช้ดิ ทำเองไปเลย ถึงไม่มีแม่ ผมเองก็ทำอะไรเองได้ ที่ผ่านมา เวลาโทรศัพท์แม่มีปัญหา ก็มาถามผม คอมมีปัญหาก็มาให้ผมทำให้ ทำป้ายร้าน ทำเพจ ทำใบเมนู แม้กระทั่งโหลดเพลง เขาก็ทำไม่เป็น ให้ผมทำให้ตลอด ไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมทำให้ไม่ได้เลย แต่ว่าเขากลับไม่เคยชมผมเลย เวลาทำพลาดก็ด่าเอาด่าเอา ทั้งๆที่แต่ละคนก็ก็มีความถนัดต่างกัน ทุกวันนี้งานบ้านผมทำได้หมดแระ ทำกับข้าวอร่อยกว่าเขาด้วยซ้ำ แต่ว่าเขาก็ทำเหมือนตัวเองเก่งไปซะทุกอย่าง.. เวลาอยู่กับเพื่อน แม่ก็ทำตัวดีไปหมด ต่างกับตอนที่อยู่กับผม ดูแลเพื่อนดีกว่าผมอีกมั้ง เขาก็รักผมแหบะ แต่ว่าสิ่งที่ทำมันเกินไปอ่ะ ไม่แคร์ความรู้สึกผมเลย เอะอะจะหาเงิน แล้วบอกว่าทำเพื่อผม แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า เขาก็ทำเพื่อตัวเองด้วย
เวลาผมมีอะไรก็ไปปรึกษาพ่อ พ่อบอกว่าจะพาผมไปหาหมอ เพราะห่วงว่าผมจะเป็นโรคซึมเศร้าไปเสียก่อน แต่ถ้าแม่ผมรู้ ผมคงโดนด่าแน่ ยิ่งญาติฝั่งแม่รู้เนี่ย ผมว่าผมคงไร้ที่ยืนเลยล่ะ มีแต่คนหัวโบราณทั้งนั้น ญาติฝ่ายพ่อมีแต่คนรักผมและเข้าใจผมจริงๆ ผมเลยสบายใจเวลาเจอพวกเขา ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับ เบื่อชีวิตตัวเองหนักมาก เบื่อแม่เบื่อยายด้วย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะฆ่าตัวตายนะ เพราะกลัวตาย.. แต่อยากหนีไปไกลๆ ขอคำปรึกษาหน่อยครับ ผมอยากรู้มุมมองของผู้ใหญ่ เผื่อจะสบายใจขึ้นบ้าง ขอบคุณที่อ่านเรื่องของผมจนถึงตรงนี้นะครับ อย่างน้อยแค่ได้ระบายออกไป ผมเองก็สบายใจขึ้นมานิดนึงแล้วครับ
อยากรู้มุมมองของผู้ใหญ่ครับ.. เขาคิดว่าเด็กอย่างผมมันเป็นยังไงเหรอ..?
แม่ผมเป็นคนอารมณ์เสียง่ายครับ แต่ว่าก็มีเพื่อนเยอะมาก ไปไหนก็มีแต่คนรู้จัก แต่ตรงข้ามกับผม.. ผมจะเป็นคนมีเพื่อนน้อย แต่ก็เป็นเพื่อนแท้ที่สนิทกันจริงๆ หลังจากที่พ่อแม่หย่ากัน ยายผมก็ไปแนะนำแม่ให้รู้จักกับคนคนหนึ่ง ซึ่งอายุมากกว่าแม่ผมประมาณ 15 ปี แล้วเขาก็เป็นแฟนกับแม่ ซึ่งก็คบกันมานาน เขาก็ดีกับผมกับยาย พาผมไปเที่ยวบ่อยๆ แต่ว่าแม่ของผมก็แอบมีกิ๊ก จนเลิกกันไปครั้งนึง แล้วแม่ผมก็ไปคบกับอีกคนที่แอบกิ๊กกันมาเป็นปี บอกตามตรงว่าผมหนักใจมาก แต่ว่าก็ไม่กล้าพูด เพราะถ้าพูดไป เขาก็บอกว่าไม่ไช่เรื่องของเด็ก.. จนเขาเลิกกับกิ๊ก แล้วกลับไปคบกับคนเก่า เพราะว่าคนนั้นเขารักแม่ผมจริงๆต่างกับอีกคน แล้วเขาบอกว่าจะลงทุนให้แม่เปิดร้านอาหาร ตอนนี้ก็เปิดมาได้เกือบเดือนแล้วครับ
แต่ว่า.. ตั้งแต่เปิดร้านมา ผมรู้สึกว่าแม่ของผมเปลี่ยนไป..
ช่วงสองสามปีมานี้ แม่กับยายผมทะเลาะกันทุกวัน ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเงิน จริงๆแม่ผมก็มีฐานะระดับนึง แต่ว่ายายของผมไม่ชอบที่แม่ทำงานที่ไม่มั่นคง เพาะว่าพี่น้องเป็นข้าราชการกันหมด ก่อนหน้านี้เขาก็เป็นดีไซน์เนอร์เสื้อผ้า จนตอนนี้ลาออกมาแล้ว แม่กับยายก็ทะเลาะกันหนักกว่าเดิม แล้วแม่ก็ชอบโมโหแล้วมาลงกับผม ทุกๆวันเสาร์อาทิตย์ ผมจะให้พ่อรับไปที่บ้านพ่อที่กรุงเทพ เพราะว่าผมไม่อยากอยู่บ้านแม่ ที่บ้านพ่อผมแทบจะอิสระทุกอย่าง มีทุกอย่างที่ต้องการ เบื่อๆก็ไปเดินห้าง เพราะว่าพ่อจะตามใจผมตลอด ผมเกือบได้ไปเรียนที่กรุงเทพแล้ว แต่ว่าผมก็สอบไม่ติด (อีกนิดเดียวเอง) แม่ผมก็ดีใจที่ผมสอบไม่ติด เลยให้ผมมาเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้านแม่ ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐบาล ผมเคยเล่าไว้ในกระทู้เก่าแล้ว ว่าผมเจออะไรมาบ้าง จนตอนนี้จะขึ้นม.6 แล้ว ผมก็ยังเจอแบบนั้นอยู่ แต่ก็น้อยลงมาก แต่ว่าผมรู้สึกว่าตัวเองก็เปลี่ยนไป เหมือนว่าเจอแต่สังคมที่ไม่ค่อยดี แต่ก่อนผมเป็นคนร่าเริง แต่ตอนนี้ผมกลับกลายเป็นคนชอบเก็บตัว ชอบอยู่คนเดียว จะพยายามทำอะไีรด้วยตัวเองไปทุกอย่าง แล้วก็ทำได้หมดจนรู้สึกว่าไม่มีเพื่อนในโรงเรียนผมก็อยู่ได้ ผมไม่พึ่งคนอื่นเลย ไม่ว่าจะอะไรก็พึ่งตัวเอง จนเพื่อนผมเริ่มบอกว่า ผมกลายเป็นคนที่อารมณ์ร้อนง่ายมาก อะไรนิดๆหน่อยๆก็อารมณ์เสีย บ่นไปซะทุกเรื่อง จริงๆผมก็รู้ตัวมาสักพักแล้ว ดูเหมือนว่าจะติดนิสัยแม่ไปจนได้..
ตอนนี้ผมก็พยายามที่จะใจเย็น ก็ทำได้แหละ แต่ว่าก็ชอบมีคนมาปั่น จนมันทนไ่ม่ไหวจริงๆอ่ะ แต่ว่าผมก็ไม่ได้ใช้ความรุนแรงเลย เพราะว่าร่างกายผมอ่อนแอมาก ต่อยไปก็แพ้ เลยทำเป็นไม่สนใจแทน
แต่ว่าผมก็รู้สึกว่า.. เริ่มลืมว่าตัวเองแต่ก่อนเป็นยังไง เริ่มรู้สึกว่า ตัวผมเปลี่ยนไปเป็นอีกคน ผมเริ่มรู้ตัวว่าเก็บกด แต่ก่อนผมก็ร่าเริงดี แต่ว่าตอนนี้ผมก็กลายเป็นคนเย็นชาไปเต็มๆ เวลาไปเจอญาติ พวกเขาก็ชอบพูดเรื่องความสูงของผม (ผมสูง 180) ผมโดนมาตั้งแต่เด็ก ชมว่าสูงอย่างนู้นอย่างนี้ ไปไหนก็มีแต่คนถามว่าสูงเท่าไหร่ จนผมรู้สึกว่าอยากตัดขาตัวเองทิ้ง เพราะว่ามันโคตรลำคาญเลยย แล้วผมก็กลายเป็นคนที่เก็บอะไรไว้ในใจตัวเองตลอด เวลาโดนแม่ด่า ก็จะทำสายตาแค้นๆ แต่ว่าก็ทำตามแต่โดยดี จนผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมเริ่มหนักแระ ตั้งแต่แม่เปิดร้าน แม่ก็อารมณ์ร้อนกว่าเดิม เวลาเหนื่อยก็ด่าผมสารพัด ทำอะไรพลาดนิดๆหน่อยๆก็ด่าผมอย่างกับผมทำผิดร้ายแรง พูดอะไรก็ไม่ฟังผมสักอย่าง หาว่าเถียงตลอด ทั้งๆที่ผมก็มีเหตุผล เวลาผมปวดหัว ก็หาว่าผมเวอร์ ไม่สบายผมก็โดนเขาด่าว่าไม่ดูแลตัวเอง จนผมรู้สึกหวาดระแวงตลอดเวลา ไม่กล้าเข้าใกล้เขา เพราะกลัวเขาจะโมโหแล้วเอามีดมาแทงผม ตอนนอนก็กลัวว่าเขาจะมาฆ่าผม แม้แต่ตอนไปโรงเรียน เวลาเจอพวกเกเรก็ระแวงแบบนั้นเหมือนกัน มือสั่นไปหมดเวลาเจอพวกเขา บางทีก็รู้สึกว่าอยากป้องกันตัว อยู่ที่โรงเรียนก็พกคัตเตอร์เอาไว้ตลอดเพราะความกลัว บางทีก็มีพวกเกเรมาข่มขู่ให้ผมยอมให้มันลอกการบ้าน ผมกลัวเลยให้มันไป ไม่กล้าที่จะต่อกร
ตอนนี้ปิดเทอมแล้ว ผมต้องอยู่บ้านตลอด เพื่อช่วยงานแม่ แต่ก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้แม่อยู่ดี จะให้พ่อมาช่วยคุยให้ก็ยาก เวลาพ่อตามใจผม แม่ก็จะด่าตลอด จริงๆแม่ผมเวลาดีกับผมก็ดีไปเลยนะ ดูแลผมก็ดีมาก แต่เวลาเปลี่ยนโหมดก็เป็นอย่างว่าแหละ..
ผมอยากหนีมากก ตอนนี้ผมตั้งใจเรียนสุดๆ เพื่อจะได้ไปทำงานต่างประเทศแล้วส่งเงินให้เขาพอ อยากสอบทุนไปเรียนต่างประเทศเพราะไม่อยากเจอแม่แล้ว พ่อของผมก็สนับสนุนเต็มที่ พ่อค่อนข้างมีฐานะ เขาบอกว่าจะส่งผมเรียนจนจบให้ได้ แต่ว่าแม่ของผมก็แอบคัดค้าน อยากให้ผมเรียนที่นี่ เพราะจะให้ช่วยเขา (เขาไม่ได้ห้ามผมเรื่องสายที่จะเรียน)
ยายผมก็บอกว่าให้ผมจบม.6 แล้วทำงานเลย ให้ไปสมัครงานที่เทศบาลแถวบ้าน แน่นอนว่าผมไม่ยอม แต่เรื่องนั้นจบไปนานแล้ว ที่แม่ผมเป็นแบบนี้ ผมคิดว่ายายนี่แหละตัวการ ด่าแม่ได้ทุกวัน เวลาตัวเองทำผิด ก็จะโยนความผิดมาให้แม่ หรือไม่ก็ผม แล้วแม่ก็มาลงกับผมอีกที ยายทำอะไรกับแม่ แม่ก็มันจะมาทำแบบนั้นกับผม
ยายของผมมีแต่ลูกสาว แม่ผมเป็นลูกคนเล็กสุด พี่ๆคนอื่นก็แต่งงานไปอยู่ที่ต่างจังหวัดหมด (มีกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ) แล้วพ่สาวของแม่ก็เป็นข้าราชการหมดเลย ยกเว้นแม่ แม่ของผมเลยโดนยายกดดันตลอด เวลาพี่สาวของเขามา ยายก็มักจะฟ้องเขาว่าแม่ทำอะไร พวกพี่สาวแม่ก็รุมด่า โดยที่ไม่เคยถามถึงพฤติกรรมของยายเลย (ยายชอบนินทาแม่กับเพื่อนๆของเขา นินทาชาวบ้านไปวันๆ แม่พูดอะไรไม่ฟัง แต่เพื่อนพูดคือเชื่อทุกอย่าง)
ผมรู้ตัวนะ เวลาตัวเองทำอะไรไป อะไรผิดไม่ผิดรู้หมด แต่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนรักสันโดษอย่างเต็มตัว โดนเพื่อนแกล้งบ้างเพราะว่าชอบทำตัวเก็บกด เพื่อนสนิทของผมก็มีแต่พวกที่ชอบเล่นเกม ดูอนิเมะด้วยกันนี่แหละ แต่ผมก็ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้หัวเราะมาสักพักแล้วเพราะกังวลเรื่องแม่ แล้วก็กลัวเขาด้วย
วันนี้แม่ผมใช้ให้ผมซักผ้า ผมก็ทำตาม แต่ว่าผมตากผ้าไม่สวย (จริงๆแค่ทำให้มันแห้งก็พอแล้ว) แม่ผมก็ด่ากราด บอกว่าอายแขก แล้วบอกผมว่าไว้ใจไม่ได้เลย ผมอยากสวนกลับไปมาก ว่าถ้าไว้ใจไม่ได้ ก็ไม่ต้องใช้ดิ ทำเองไปเลย ถึงไม่มีแม่ ผมเองก็ทำอะไรเองได้ ที่ผ่านมา เวลาโทรศัพท์แม่มีปัญหา ก็มาถามผม คอมมีปัญหาก็มาให้ผมทำให้ ทำป้ายร้าน ทำเพจ ทำใบเมนู แม้กระทั่งโหลดเพลง เขาก็ทำไม่เป็น ให้ผมทำให้ตลอด ไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมทำให้ไม่ได้เลย แต่ว่าเขากลับไม่เคยชมผมเลย เวลาทำพลาดก็ด่าเอาด่าเอา ทั้งๆที่แต่ละคนก็ก็มีความถนัดต่างกัน ทุกวันนี้งานบ้านผมทำได้หมดแระ ทำกับข้าวอร่อยกว่าเขาด้วยซ้ำ แต่ว่าเขาก็ทำเหมือนตัวเองเก่งไปซะทุกอย่าง.. เวลาอยู่กับเพื่อน แม่ก็ทำตัวดีไปหมด ต่างกับตอนที่อยู่กับผม ดูแลเพื่อนดีกว่าผมอีกมั้ง เขาก็รักผมแหบะ แต่ว่าสิ่งที่ทำมันเกินไปอ่ะ ไม่แคร์ความรู้สึกผมเลย เอะอะจะหาเงิน แล้วบอกว่าทำเพื่อผม แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า เขาก็ทำเพื่อตัวเองด้วย
เวลาผมมีอะไรก็ไปปรึกษาพ่อ พ่อบอกว่าจะพาผมไปหาหมอ เพราะห่วงว่าผมจะเป็นโรคซึมเศร้าไปเสียก่อน แต่ถ้าแม่ผมรู้ ผมคงโดนด่าแน่ ยิ่งญาติฝั่งแม่รู้เนี่ย ผมว่าผมคงไร้ที่ยืนเลยล่ะ มีแต่คนหัวโบราณทั้งนั้น ญาติฝ่ายพ่อมีแต่คนรักผมและเข้าใจผมจริงๆ ผมเลยสบายใจเวลาเจอพวกเขา ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับ เบื่อชีวิตตัวเองหนักมาก เบื่อแม่เบื่อยายด้วย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะฆ่าตัวตายนะ เพราะกลัวตาย.. แต่อยากหนีไปไกลๆ ขอคำปรึกษาหน่อยครับ ผมอยากรู้มุมมองของผู้ใหญ่ เผื่อจะสบายใจขึ้นบ้าง ขอบคุณที่อ่านเรื่องของผมจนถึงตรงนี้นะครับ อย่างน้อยแค่ได้ระบายออกไป ผมเองก็สบายใจขึ้นมานิดนึงแล้วครับ