เพื่อนในกลุ่มมี3คน สนิทกันตั้งแต่ ม.1 ตอนนั้นมีความสุขและสนุกตลอดเลย แต่พอขึ้นม.2 เพื่อนเริ่มไม่ค่อยสนใจเราไปสนิทกัน2คน ด้วยความที่เพื่อนนะชอบแต่งตัว คุยเม้าแถมหน้าตาดี แต่เลาเนี่ยเด็กเรียน แต่แบบก็บ้าบอนะ แต่พอเรียนก็เรียนอ้ะ เวลาเพื่อนให้สอนการบ้านเลาก็ช่วยตลอด ทำงานกลุ่มเลาก็ทำทุกอย่าง เรื่องเงินก็ให้ยืมตลอด พอเพื่อนมีปัญหาเลาก็ช่วยตลอด เพื่อนป่วย ปวดขา,ปวดมือ เลาก็ช่วยนวดให้ ทิ้งขยะก็ทิ้งให้ เตรียมปริ้นงานก็ทำ ถือของ ผูกเชือกรองเท้าบลาๆ คือทำทุกอย่างเลย เพื่อนมา รร. สายก็ไลน์หาให้เลาไปรอหน้าห้องน้ำ เวลาทำผิด เลาก้ค่อยช่วยพูดกับครุให้ แต่เพื่อนอ้ะเห็นเราเฉพาะตอนมีปัญหาเรื่องเรียน เงิน หรือเหงา แต่พอไม่มีประโยชน์เราก็หมาเดินตามเพื่อน จะไปไหนก็ไม่ได้ เดี่ยวความเป็นคนเงียบแต่จะพูดมากกับคนสนิท;-; เลารักเพื่อนมากแต่ก็แบบช่วงหลังๆไม่ค่อยอะไรพยายามนิ่งสุดๆ จนเพื่อนเขาบอกว่าเราแปลกชอบทำไรคนเดียววันเกิดก็ไม่สนใจติดธุระ นัดเที่ยวก็ไม่มา เลาก็ไม่อะไรเพราะจะจบ ม.2 เราจะเปลี่ยนกลุ่มแต่สุดท้ายก็ต้องจัดห้องเดิมส่วนเพื่อนที่เลาสนิทก็อยู่ห้องอื่นหมด เลาก็เลยต้องทนมาอีกตอน ม.3 เลาเหนื่อยมากที่ต้องยิ้มทุกครังที่คุย ร่าเริงแจ่มใส ทั้งๆที่น้อยใจ พ่อก็ค่อยบอกไม่ให้เลาน้อยใจ เลาพยายามไม่น้อยใจแต่มันก็แบบเห้ออ ต้องทำทุกอย่างเหมือนทาส ไม่ใข่เพื่อน ถึงเพื่อนจะบอกว่าอยากเป้นเพื่อนเราเพราะจะให้สอนการบ้าน เลาดีใจนะๆ แต่พอมาคิดๆดูเค้าก็แค่จะหวังประโยชน์ แถมเพื่อนเรียนแค่ 2 อาทิตก็ไปแล้ว เลาก็ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว..เพราะเพื่อนอีกคนไม่สนใจเราไปอยุ่กับเพื่อนใหม่อีก2คน ทำให้ไปไหน เขาก็แยกกันไปเป็นคู่ เลาอยุ่ตรงกลางก้ไม่รุ้จะอยุ่กับใครเพราะไม่สนิทกับสองคนใหม่เลย สุดท้ายก็ต้องทนอยุ่ดีเนอะ^^ เขียนยาวมากเลย นี้พยายามย่อแล้วนะ จรองๆหนักกว่านี้อีก มีหลายเรื่องทั้งครอบครัวทั้งเพื่อน ปวดหัวจาตายย
โดนเพื่อนทิ้วไว้ข้างหลัง ทำไรผิดดด