ไม่ดีเองใช่ไหมเลยต้องเป็นแบบนี้

วันนี้ของปีที่แล้ว เป็นวันคบรอบหนึ่งเดือนของเราและเป็นวันเกิดเขาด้วย
รักเรากันมากคุยกันทุกวันนอนพร้อมกันกินพร้อมกัน ยอมรับว่าตอนนั้นมีความสุขมาก
แต่พอวันนึงเราเรียนจบต้องย้ายมาเรียนที่ใหม่และต้องไกลกัน เราเริ่มไม่มีเวลาให้
เริ่มทะเลาะกัน เริ่มเบื่อ เริ่มไม่อยากคุย และแล้วเราก็เริ่มมีคนเขามาคุย แต่เราก็ไม่ได้คิดอะไร
ก็คุยตามมารยาท แต่เขาเข้าไปเห็นเราก็ทะเลาะกันอีกแต่เราก็บอกว่าไม่มีอะไร
แต่ก็นะคนมันอยู่ไกลกันมันก็ไม่ไว้ใจกันเป็นธรรมดา แล้วอยู่มาวันนึงเราคิดอะไรก็ไม่รู้
ดันไปบอกเลิกเขา เพราะอยู่ไกลกันไม่อยากให้เขารอเพราะนี่เรียนหนัก ไม่มีเวลาให้
แต่เขาก็ไม่ยอมเลิกหรอกเพราะเราเคยบอกว่า ถ้าเราบอกเลิกห้ามเลิกนะ ห้ามปล่อยมือนะ
เพราะเราเป็นคนใจร้อน พูดอะไรไม่ค่อยคิด ไม่นึกผลไม่จะตามมา แต่แล้วเขาก็ฉุดเราไม่อยู่
พอเราเลิกกันไปต่างคนก็ต่างรับคนใหม่เข้ามา แต่เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เราเคยคบกัน
แต่ก็ได้ไม่นาน เลยเลิกอีก แต่เขาก็ยังคบกับแฟนเขาอยู่เราเลยไปขอคืนดี แต่เขาก็ไม่กลับมา
ตอนนั้นก็ไม่คิดจะรับใครเข้ามาเพราะอะไรไม่รู้ แต่พอเขาเลิกกับแฟนเขา แล้วมาขอเราคืนดี
แต่เราก็ปฏิเสธเขาไป เหมือนเราจะเอาคืนที่ขอคืนดีแล้วไม่กลับมา แต่เราก็คุยกันปกติเหมือนตอนที่เรา
ยังคบกันอยู่ บอกคิดถึงกันบอกรักกัน แต่นานๆเข้าเริ่มได้ยินข่าวมาว่าเขามีใหม่ เรารู้สึกว่าเหมือนอักหัก
ตั้งแต่วันนั้นที่รู้ว่าเขามีใหม่ซึ่งคนใหม่เขาก็เพื่อนเราเองแต่เพื่อนก็ไม่รู้หรอกเพราะเราแอบคบกัน
เราก็ทั้งกินเหล้า ทั้งสูบบุหรี่ คือเอาทุกอย่าง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้
เมาทีไรก็โทรหาเขาตลอดแล้วก็โดนด่ากลับมาตลอด แต่มันมีประโยคนึงที่ฟังแล้วโคตรเจ็บเลย
คือ กินไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา มันก็กลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้หรอก 55555 ผมแพ้แล้วว
ทุกวันนี้ก็ยังโทษตัวเองที่บอกเลิกเขาไปในวันนั้น แต่สำนึกได้มันก็สายไปแล้วว
เวรกรรมทุกอย่างที่ทำกับเขาในวันนั้นวันนี้มันกลับย้อนกับมาทำเรา แต่ตอนนี้เขาก็มีความสุขกับแฟนเขาดี
เห็นทีไรแล้วโคตรเจ็บ 5555 ไม่ดีเองแหละ เนื้อหามันเยอะกว่านี้แต่เอามาเล่าคราวๆ