ช่วยงานที่บ้านเพราะติดคำว่ากตัญญูกับทำงานที่อื่นแล้วหาเงินด้วยตัวเองอะไรดีกว่า

เราลูกบุญธรรม ครอบครัวแม่เป็นคนจีน ตอนนี้เราอายุ 24 แต่เราเพิ่งใกล้จะจบป.ตรี แล้วแม่เราขายของตลาดกลางคืน แต่ขายไม่ทุกวัน แม่เราประหยัดมาก ใช้เราช่วยงานมาตั้งแต่เด็ก แต่ก่อนแม่ไม่เคยให้ค่าขนมเลย ให้กินแต่ของที่บ้าน ให้เงินไปเรียนน้อยมากไม่ถึงร้อยเลยไม่มีเงินให้เก็บ ตอนนี้เราก็ยังช่วยงานอยู่ ทำก็ได้แค่ 200 ไปมหาลัยจ่ายค่างานก็หมดแล้ว บางครั้งก็กินข้าวแค่มื้อเดียว แล้วต้องซื้อข้าวเย็นเอง บางวันเงินไม่เหลือก็ต้องต้มมาม่าตอนเย็น แม่ไม่ได้สนใจ คิดว่าเราชอบกิน เราไม่กล้าขอแม่เพิ่มแม่จะด่าทุกครั้งเวลาขอเงิน จนเราแอบไปรับจ้างรายวันข้างนอก เราไม่กล้าบอกแม่ เพราะแม่ไม่ให้ไป แม่บอกให้ช่วยทำที่บ้านและใช้ถ้อยคำรุนแรง และพูดตลอดว่าเลี้ยงมาให้มาช่วยทำงาน คือ ถ้าเราไม่ช่วยแม่ก็จะบอกคนอื่นว่าเราขี้เกียจ และก็จะมาด่าเรา คือ แม่ไม่ให้เราทำงานรับเงินจากที่อื่นเลย ปิดเทอมก็ให้ช่วยทำงาน ทำงานนี่ไม่ได้นั่งสบายคิดเงินนะคะ ให้ช่วยยกของจัดของ ทำเหมือนแรงงานพม่าเลย แล้วแม่ก็มีเงินเก็บเยอะมากพอที่จะให้เราแค่ร้อยสองร้อย ค่าแรงเราน้อยกว่าพม่าอีกค่ะ คือเราอยากหาเงินด้วยตัวเอง ไม่อยากขอแม่ และเราไม่ได้หวังสมบัติจากแม่ ไม่เคยคิดเลย แล้วการขายของตอนกลางคืน ทำให้เราไปเรียนไม่ไหว สมองเบลอมาก ไม่ทำก็ว่าเราเลี้ยงไม่รู้บุญคุณ แต่เงินแม่ก็เก็บไปหมด ที่อื่นก็ไม่ให้ไป เหมือนเขาไม่อยากให้เราทำอะไรเกินหน้าเกินตา เขาไม่อยากให้เราแข็งเกร่งด้วยตัวเองค่ะ เอกสารทุกอย่างการรับมาเลี้ยงเขาก็ไม่ให้เราเห็นเลยค่ะ จะทำอะไรก็ลำบาก เหมือนเขากำหนดชีวิตเราทั้งหมดเลย ทำอะไรตามใจไม่ได้ กินข้าวก็ต้องกินตามที่เขากิน เลือกไม่ได้ นอกจากมีเงินไปซื้อกินเอง ค้างคืนไปเที่ยวกับเพื่อนเขาก็ไม่ให้ไปค่ะ ต้องหมกตัวแต่ในบ้านรอช่วยงานเราก็มีความคิดห่วงอนาคต แต่เราไม่คิดจะทิ้งเขาค่ะ แต่ไม่รู้เขาแคร์เราบ้างไหม เขายังมีพี่น้องครอบครัวใหญ่ แต่เราไม่มีเขาเราก็ไม่มีใครแล้ว เราต้องเลือกเดินทางไหน แต่ที่เป็นอยู่มันไม่ได้ดีเลยค่ะ ทุกวันนี้เขายังทวงเงินค่าเทอม ค่าเลี้ยงดู ค่าเน็ต ค่าทุกๆอย่างที่เขาจ่ายให้เรา บางทีก็คิดว่าแม่รักเราจริงไหม อยากไปทำงานค่ะ แต่เขาด่าขู่ว่าทำข้างนอกไม่ได้เงิน เขาไม่ให้เราไป แต่พอเราไม่มีเงินก็ทวงเงินค่าทุกอย่างค่ะ