มีใครพอจะรับฟังผมได้ โดยไม่ตัดสินไหมครับ

ตอนนี้ผมอยู่ปีหนึ่งครับ ก่อนหน้านี้ตอนมอปลายชีวิตผมก็เหมือนเด็กวัยรุ่นปกติ ไม่เกเรนะครับ ออกจะเด็กเรียนหน่อย ๆ ด้วยซ้ำ ช่วงชีวิตช่วงนี้ดูมีความสุขดีมากๆครับ มีเพื่อน ครอบครัว แต่พอถึงช่วงมอหก ต้องสอบเข้ามหาลัยครับ ผมก็ตั้งใจอ่านหนังสือ ช่วงใกล้ๆสอบที่บ้านก็เริ่มมีปัญหา ปัญหาที่ว่านี่หมายถึงปัญหาด้านการเงินนะครับ มันทำให้ยิ่งกลัวว่าจะได้เรียนต่อมั้ย แต่ก็พยายามตั้งใจในการสอบ ทุกๆสนามครับ จนพอสอบสนามสุดท้ายเสร็จ ก็ตัดสินใจไปทำงานที่กรุงเทพ เป็นเด็กเสิร์ฟครับ ด้วยความที่เข้ากัยึนง่ายแล้วก็ร่าเริง ก็เลยทำผ่านมาได้ด้วยดีครับ แต่ก็เริ่มเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ตอนใกล้จะประกาศผล มันก็กลัวทั้งไม่ติด แต่ถ้าติดจะมีเงินสานมันต่อมั้ย ทุกอย่างดูเหมือนเราแบบรับหนักมากเลยครับ ความคิดตอนนั้นคิดว่า ครอบครัวควรจะซับพอร์ตเรื่องนี้ให้เราไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นโทษทุกอย่างเลยครับ จนเริ่มปรับและเข้าใจขึ้นหน่อย ว่าพวกเค้าเองก็กำลังพยายามอยู่เหมือนกัน ผมจ่ายเงินค่าเทอมค่าหอครั้งแรก ด้วยเงินที่ผมทำงานมาได้เอง ดีใจมากๆครับที่อย่างน้อยพ่อกับแม่ก็ไม่ต้องคิดมากในเรื่องนี้ แต่ชีวิตมันไม่ได้จบอยู่กับค่าเทอมและค่าหอเท่านั้นสิครับ ค่ากินในแต่ละวัน ค่ากิจกรรม ทุกอย่างมันแย่ลงเรื่อยๆครับ เงินที่เก็บมาก็ใช้ทุกวัน ทางบ้านก็ส่งให้บ้าง แต่ไม่เยอะจริง ๆ ครับ แม่จะถามตลอดว่าไหวมั้ย กินอิ่มมั้ย นอนหลับมั้ย ผม็ตอบเสมอว่าไหวครับ อยู่ได้สบายมาก แต่ความเป็นจริงแล้วไม่เลย ผมเริ่มกินข้าววันละสองมื้อ คือเช้ากับเที่ยง ยังพอทนได้ครับ ผมทำแบบนั้นมาได้หนึ่งเทอม ฝก็ดูจะไม่หนักใช่ไหมครับ พอเริ่มเทอมที่สอง แย่ที่สุดแล้วครับ จากสองมื้อผมก็ลดมาเป็นแต่มื้อเที่ยง วินาทีที่มีเงินเหลืออยู่ในกระเป๋าเงินแค่ยี่สิบบาทมีนบีบหัวใจเด็กปีหนึ่งมากๆ จากเฟรชชี่ที่สดใสในวันแรก วันนี้โทรมลงมากๆ ผมไม่ได้กินอะไรเลยมากสุดก็หนึ่งอาทิตย์ อาศัยน้ำเปล่าที่กดหรีจากที่มอ หรือบางวันเจอเหรียญในกระเป๋าบ้าง ก็จะได้มาม่าซักห่อนึงครับ ผมยิ้มให้เพื่อนเสมอนะครับ ผมยังทำหน้าที่นักศึกษาอย่างเต็มที่ และยังคงโกหกครอบครัวว่าสบายดี ผมรู้ว่าสิ่งที่ทำมันไม่สมเหตุสมผลเลย แต่ผมไม่อยากให้พวกเค้าเป็นห่วงผมหรือต้องมาเครียดเพราะผมอีกแล้ว มีน้องอีกหนึ่งคนที่ต้องการการดูแลจากเค้า แต่ผมก็ยังคงอยู่ได้จริงๆนะครับ ผมใช้ชีวิตในหนึ่งวันอยู่ที่มอ เพราะหิวก้กินน้ำได้ กลหอก้ตอนที่ง่วงแล้ว จะได้ไม่ต้องคิดอะไรมาก การเรียนผมก็กลัวทำได้ไม่ดีครับ ผมรู้ว่าสารอาหารสำคัญมากๆ แต่ผมทำได้เต็มที่สุดแล้วครับในตอนนี้ และหวังว่าวันพรุ่งนี้จะดีขึ้น ขอให้ผมยังคงร่าเริง ขอให้ผมยังมีแรงอีกซักหน่อย อยากให้ทุกคนสู้เหมือนกันนะครับ เพราะผมเอง็สู้เหมือนกัน