ขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ
คือตอนนี้เราก็ไม่รู้หรอกนะว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่มันคืออะไร แต่เราไม่กล้าที่จะพูด จะบอก หรือแม้กระทั้งระบายให้คนที่เรารู้จักฟัง เรากลัวเขาจะคิดมาก กังวลเรื่องของเราจะเครียดตามเรา หรือเขาจะว่าเราคิดมากไปเองหรือเปล่า
เราเลยขอพื้นที่ตรงนี้ระบายความในใจเราหน่อยนะคะ อย่าเพิ่งรำคาญกันนะ
เราอาศัยอยู่กับครอบครัว โดยเป็นลูกคนเดียว โดยในบ้านก็จะมี พ่อ แม่ แล้วก็ตัวเรา
เราอยู่ด้วยกันแบบห่างๆกันบ้าง เราจะสนิทกับแม่เพราะพ่อทำงานหนักมากเป็นหลักของครอบครัว
จนมาวันนึงพ่อเราเกิดอาการเส้นเลือดตีบ แขนขาไม่มีแรง จนทำงานไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองพอไหว แต่ก็ต้องมีคนดูอยู่ดี คนๆนั้นคือแม่
แม่ก็จะช่วยพ่อทุกอย่าง จนพ่อไม่ได้ทำอะไรด้วยตัวเอง
พ่อก็จะเริ่มหงุดหงิด บ่นใส่ แม่ก็จะเถียง จนพ่อพูดว่า ให้เขาตายๆไปเถอะ ตอนนี้เหมือนพ่อไม่มีกำลังใจเลย
เสาหลักของบ้านตอนนี้จึงเป็นเรา เราทำงานหาเงินไหว เราเหนื่อยขึ้น อดทนขึ้น ทั้งๆที่ทำงานเราเปลี่ยนหัวหน้า เรากดดันขึ้น งานเก่าเท่าเดิม งานใหม่เพิ่มขึ้น แต่เราจะลาออกตอนนี้ไม่ได้ เราต้องจ่ายหนี้สินต่างๆ ในส่วนของพ่อแทน
เราหดหู่ใจ เบื่อ ท้อ หลายๆอย่าง เรากดดัน เราเหนื่อย เราได้แต่ร้องไห้เวลาอยู่คนเดียว ซื้อแอลกอล์ฮอร์มาดื่มเพื่อให้นอนหลับ เราตื่นตอนกลางดึกทุกคืน เราจดจ่ออยู่กับอะไรนานๆ ไม่ได้ เรารู้สึกกังวน อะไรก็ไม่รู้มันวุ่นวายในหัวเราเต็มไปหมดเลย เราไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้นะ เราอยากเข้มแข็งกว่านี้
ขอบคุณพื้นที่ตรงนี้ที่ให้เราระบายนะ เราไม่กล้าลง facebook หรือ สื่อต่างๆ ที่คนรู้จักเรา เราไม่อยากให้คนรอบข้างเห็นเราแบบนี้เลย
เมื่อไม่กล้าพูดให้คนรอบตัว ขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ
คือตอนนี้เราก็ไม่รู้หรอกนะว่าสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่มันคืออะไร แต่เราไม่กล้าที่จะพูด จะบอก หรือแม้กระทั้งระบายให้คนที่เรารู้จักฟัง เรากลัวเขาจะคิดมาก กังวลเรื่องของเราจะเครียดตามเรา หรือเขาจะว่าเราคิดมากไปเองหรือเปล่า
เราเลยขอพื้นที่ตรงนี้ระบายความในใจเราหน่อยนะคะ อย่าเพิ่งรำคาญกันนะ
เราอาศัยอยู่กับครอบครัว โดยเป็นลูกคนเดียว โดยในบ้านก็จะมี พ่อ แม่ แล้วก็ตัวเรา
เราอยู่ด้วยกันแบบห่างๆกันบ้าง เราจะสนิทกับแม่เพราะพ่อทำงานหนักมากเป็นหลักของครอบครัว
จนมาวันนึงพ่อเราเกิดอาการเส้นเลือดตีบ แขนขาไม่มีแรง จนทำงานไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองพอไหว แต่ก็ต้องมีคนดูอยู่ดี คนๆนั้นคือแม่
แม่ก็จะช่วยพ่อทุกอย่าง จนพ่อไม่ได้ทำอะไรด้วยตัวเอง
พ่อก็จะเริ่มหงุดหงิด บ่นใส่ แม่ก็จะเถียง จนพ่อพูดว่า ให้เขาตายๆไปเถอะ ตอนนี้เหมือนพ่อไม่มีกำลังใจเลย
เสาหลักของบ้านตอนนี้จึงเป็นเรา เราทำงานหาเงินไหว เราเหนื่อยขึ้น อดทนขึ้น ทั้งๆที่ทำงานเราเปลี่ยนหัวหน้า เรากดดันขึ้น งานเก่าเท่าเดิม งานใหม่เพิ่มขึ้น แต่เราจะลาออกตอนนี้ไม่ได้ เราต้องจ่ายหนี้สินต่างๆ ในส่วนของพ่อแทน
เราหดหู่ใจ เบื่อ ท้อ หลายๆอย่าง เรากดดัน เราเหนื่อย เราได้แต่ร้องไห้เวลาอยู่คนเดียว ซื้อแอลกอล์ฮอร์มาดื่มเพื่อให้นอนหลับ เราตื่นตอนกลางดึกทุกคืน เราจดจ่ออยู่กับอะไรนานๆ ไม่ได้ เรารู้สึกกังวน อะไรก็ไม่รู้มันวุ่นวายในหัวเราเต็มไปหมดเลย เราไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้นะ เราอยากเข้มแข็งกว่านี้
ขอบคุณพื้นที่ตรงนี้ที่ให้เราระบายนะ เราไม่กล้าลง facebook หรือ สื่อต่างๆ ที่คนรู้จักเรา เราไม่อยากให้คนรอบข้างเห็นเราแบบนี้เลย