ตามหัวข้อเลยค่ะเราอยู่ในครอบครัวที่พ่อแม่ไม่เคยแสดงออกความรักกับลูกพูดกูแค่เด็กโดนตีจนไม้หักแต่เราก็ยังทำตามสิ่งที่พ่อแม่เลือกให้ตลอดแม้แต่ขีวิตคู่
เข้าเรื่องเลยแล้วกันค่ะ
เรามีแฟนที่คบกันได้ไม่นานแต่ถูกใจพ่อแม่มาก(ทางธุรกิจ)เลยอยากได้เราก็ตกลงแต่งก็แต่งพอพอแต่งทางครอบครัวก็หางานใหม่ให้เขาทำเพื่อเอื้อประโยชน์ตัวเอง เขาทำงานได้1ปีเขาก็มีสาวคุยอยู่ที่ทำงาน เราก็บอกทางครอบครัวว่าไม่ไหวนะแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือโดนครอบครัวตัวเองว่า"มันบ้า จะเลิกทำไมอดทนเอา" พอท้องเขาก็ยังไม่หยุดจนมีการท้าเลิกขนาดท้องแก่แต่เขาก็ไม่ยอมไปเขาบอกจะเลอกคุยเลิกติดต่อเราก็เชื่อเขา ผ่านมาอีกหลายปีครอบครัวเรื่อมีปัญหา แฟนไม่สามารถเอื้อประโยชน์ให้ครอบครัวได้อีกโดนเชิญเขียนใบลาออกและไม่สามารถหางานทำให้จังหวัดนั้นได้ด้วย ทางครอบครัวได้แต่บอกให้หางานใหม่โดนต่อว่าโดนกระแนะกระแหนทุกวันจนเราเป็นคนกลางร้องไห้อยู่ในห้องไม่กินอะไร2วันเต็มๆแล้วถ้าหางานใหม่ทางครอบครัวจะไม่ยอมให้ลูกของเรามาอยู่ด้วยบอกลำบาก ตอนนี้เราได้งานใหม่บอกเราให้เอาลูกไปฝากไว้ก่อน พออยากให้ไปรับก็ต้องไปภายในวันนั้นวันนี้มีคำพูดตามมาอีกว่า"ถ้าไม่มีปัญญามารับก็ไม่ต้องมา" เคยฝากเลี้ยงตอนมาหางานครั้งแรกครอบครัวเราไม่ค่อยคุยกับลูกเราเลยทำให้ไม่พูด3ขวบก็ไม่พูดตามใจไม่ยอมทำอะไรเอง ตอนนี้ทางครอบครัวเราหนีหนี้ แฟนก็ยังเป็นคนพูดไม่เคยทำตามคำพูดชอบโกหกแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆเป็นประจำเคยโดนตีเพราะเขาโมโหเรื่องงานจนเข้าโรงบาลกลางดึกคนเดียว ใจอยากเลิกอยากไปอยู่คนเดียวไม่อยากแบกรับปัญหาอะไรเหล่านี้แล้ว ตอนนี้ไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนบ้านไม่มีคำว่าบ้าน อยากหนีไปอยู่กับลูกแค่สองคนก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง พิมพ์ไปร้องไห้ไปหาทางออกไม่เจอ
ปล.อาจจะเขียนเขาใจยากหรือไม่รู้เรื่องต้องขอโทษด้วยนะคะ ในสมองตอนนี้คิดอะไรไม่ออกทำอะไรก็เบลอไปหมด
เมื่อครอบครัวไม่เป็นครอบครัวอีกต่อไป
เข้าเรื่องเลยแล้วกันค่ะ
เรามีแฟนที่คบกันได้ไม่นานแต่ถูกใจพ่อแม่มาก(ทางธุรกิจ)เลยอยากได้เราก็ตกลงแต่งก็แต่งพอพอแต่งทางครอบครัวก็หางานใหม่ให้เขาทำเพื่อเอื้อประโยชน์ตัวเอง เขาทำงานได้1ปีเขาก็มีสาวคุยอยู่ที่ทำงาน เราก็บอกทางครอบครัวว่าไม่ไหวนะแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือโดนครอบครัวตัวเองว่า"มันบ้า จะเลิกทำไมอดทนเอา" พอท้องเขาก็ยังไม่หยุดจนมีการท้าเลิกขนาดท้องแก่แต่เขาก็ไม่ยอมไปเขาบอกจะเลอกคุยเลิกติดต่อเราก็เชื่อเขา ผ่านมาอีกหลายปีครอบครัวเรื่อมีปัญหา แฟนไม่สามารถเอื้อประโยชน์ให้ครอบครัวได้อีกโดนเชิญเขียนใบลาออกและไม่สามารถหางานทำให้จังหวัดนั้นได้ด้วย ทางครอบครัวได้แต่บอกให้หางานใหม่โดนต่อว่าโดนกระแนะกระแหนทุกวันจนเราเป็นคนกลางร้องไห้อยู่ในห้องไม่กินอะไร2วันเต็มๆแล้วถ้าหางานใหม่ทางครอบครัวจะไม่ยอมให้ลูกของเรามาอยู่ด้วยบอกลำบาก ตอนนี้เราได้งานใหม่บอกเราให้เอาลูกไปฝากไว้ก่อน พออยากให้ไปรับก็ต้องไปภายในวันนั้นวันนี้มีคำพูดตามมาอีกว่า"ถ้าไม่มีปัญญามารับก็ไม่ต้องมา" เคยฝากเลี้ยงตอนมาหางานครั้งแรกครอบครัวเราไม่ค่อยคุยกับลูกเราเลยทำให้ไม่พูด3ขวบก็ไม่พูดตามใจไม่ยอมทำอะไรเอง ตอนนี้ทางครอบครัวเราหนีหนี้ แฟนก็ยังเป็นคนพูดไม่เคยทำตามคำพูดชอบโกหกแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆเป็นประจำเคยโดนตีเพราะเขาโมโหเรื่องงานจนเข้าโรงบาลกลางดึกคนเดียว ใจอยากเลิกอยากไปอยู่คนเดียวไม่อยากแบกรับปัญหาอะไรเหล่านี้แล้ว ตอนนี้ไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนบ้านไม่มีคำว่าบ้าน อยากหนีไปอยู่กับลูกแค่สองคนก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง พิมพ์ไปร้องไห้ไปหาทางออกไม่เจอ
ปล.อาจจะเขียนเขาใจยากหรือไม่รู้เรื่องต้องขอโทษด้วยนะคะ ในสมองตอนนี้คิดอะไรไม่ออกทำอะไรก็เบลอไปหมด