คือหนูเริ่มเรียนเทควันโดตั้งแต่ตอนป.1ค่ะเรียนมาเรื่อยๆจนได้สายน้ำตาลแล้วคือที่บ้านก็ให้หนูออกค่ะ ตอนนั้นหนูยังเด็กยังไม่รู้เรื่องอะไรมากก็เลยเฉยๆค่ะ พอโตมาหนูจนขึ้นมัธยมก็คิดว่าเราอยากจะกลับไปเรียน หนูคิดถึงกีฬานี้มาตั้งแต่ม.1 นี่จนหนูม.3จะขึ้นม.4แล้ว คือคิดถึงกีฬานี้มากค่ะ หนูลืมท่ารำในเเต่ละสายไปแล้วพอไปคุยกับทางบ้านเค้าบอกถ้าหนูไปเรียนก็คือต้องเริ่มใหม่เลยคือสายขาว หนูก็ซึมๆนะคะ และอีกอย่างด้วยค่ะถ้าหนูไปเรียนหนูก็จะเพิ่มพาระให้คนในบ้านอีกด้วยคือเรื่องค่าใช้จ่าย แต่พอนึกถึงเรื่องนี้แบบจริงๆจรังๆทีไรคือหนูร้องไห้ตลอดเลย ล่าสุดหลานหนูไปเรียนค่ะน้องเค้าเรียนวันแรกเลยกลับมาจากบ้านมาโชว์ชุดเทควันโด แล้วหนูก็หันไปมองน้ำตาคือไหลเลยค่ะ ถ้าได้เรียยจริงๆหนูอยากจะขยันฝึกฝนจน้ป็นนักกีฬามืออาชีพให้ได้ แต่หนูว่าคงไม่ได้แล้ว อายุก็เท่านี้แล้วด้วย
อายุ15จะ16แล้วค่ะอยากเป็นนักเทควันโดแต่สถาการณ์ไม่เอื้ออำนวย