สวัสดีครับผมอายุ22ปียังโสดครับเรื่องมีอยู่ว่ามีพนักงานใหม่ที่เซเว่นสาขาหน้าปากซอยเมื่อผมเจอเขาครั้งเเรกก็เกิดความสนใจนิดหน่อยเเต่ยังไม่ได้คุยอะไรกันเเล้วครั้งต่อมาผมก็ได้คุยกับเขานิดหน่อย(เขาเเค่มาเเนะนำสินค้าลดราคา)เเล้วก็ยิ้มอ่อนๆให้ที่สบตากันตอนนั้นล่ะที่ผมรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาพอซื้อของเสร็จเเล้วเเต่ผมกลับชอบที่เขายิ้มมาให้เลยหันกลับไปมอง(อยู่ข้างนอกมองเข้าไปในเซเว่น)เมื่อเราสบตากันเขาก็ยิ้มให้อีก(เขินสิครับ)เเล้วกะเปนเเบบนี้เรื่อยมาสองสามวันจนกระทั่งวันนึงผมอยากรู้จักเขาทั้งเพื่อนเเละรุ่นพี่บอกให้ขอเบอร์เลย(อายเด่ะ)ก็จัดไปตามคำบอกผลตอบกลับมาว่าเขายิ้มเเบบเขินๆเเล้วส่ายหน้า(ไม่ให้อะ55)พอผมสงสัยก็เลยถามเขาไปว่ามีเเฟนรึยังเขาก็ตกใจเเล้วยิ้มเขินใหญ่เลยเเล้วพูดออกมาเสียงดังว่า”คิดอะไรป่าวเนี่ย”เราก็เเค่”เอ้า”เฉยๆเเล้วกะซื้อของเสร็จก็ยิ้มให้กันเหมือนเดิมพอผ่านมาอีกวันครั้งนี้เราจะถามชื่อเขาเเต่ติดตรงที่ว่าอายไม่กล้าพูดสักเท่าไหร่หาจังหวะมานานจนกล้าถามเเต่ดันไปถามชื่อเขาตรงเคาท์เตอร์คิดเงินว่า”เธอชื่ออะไรอะ”เขากะตกใจเเล้วถอยหลังไปเเละบอกว่า”อะไร๊”เเบบเขิลๆเเล้วเขาก็บอกชื่อเขา^^เเต่หลังจากนั้นไม่นานเหตุการณ์ความหวานก็เปลี่ยนไปวันที่ยิ้มให้กันครั้งล่าสุดผมเหนว่าเขาก็เเฮปปี้นะเเต่เพื่อนร่วมงาน(หรือผู้จัดการ)ทำเสียงสูงตะคอกใส่ว่าอย่าทำเเบบนี้นะห้ามอย่างนั้นนะเนี้ยมีกล้องอยู่เห็นมั้ยไม่เเน่ใจว่าเขาทำอะไรผิดนะเเต่เหนว่าจะถอดรองเท้ามั้งหลังจากเจ้าตัวโดนตะคอกในวันนั้นเขาก็ไม่ส่งยิ้มให้ผมอีกเลยเรารู้สึกผิดว่าเปนต้นเหตุมั้ยกะเลยไปขอโทษเขาที่ทำให้ถูกว่าเเต่เขาก็บอกมาว่า”ไม่ใช่หรอก”ไม่เป็นไร”นับจากนั้นก็ทำได้เเค่สบตากันเวลาจะเข้าไปคุยกับเขาเขาก็จะบอกว่า”ทำงานอยู่”เเต่มีอยู่วันนึงนะเราสารภาพกับเขาว่า”เราชอบเธอ”ตอนนั้นเขาก็จัดเชลอยู่เเหละเขาก็พยักหน้าเเล้วบอก”อือๆ”เราก็งงเลยว่าเอาเเล้วเขาคิดยังไงเราก็เลยกลับไปแบบงงๆเเต่โล่งใจที่บอกให้เขารู้พอเราถามเพื่อนเเละรุ่นพี่ก็บอกว่าตื้อบ่อยๆเเต่ใจเราคิดถึงเขาเสมอเลยเเล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาจะเบื่อหรือรำคาญมั้ยที่เวลาเราไปซื้อของเเล้วเหมือนอยากคุยด้วยเเต่เขาทำงานอยู่

ขอโทษด้วยนะครับที่ยาวเกินไปเเค่อยากรู้ว่าผมควรทำไงต่อไปนะครับ