สวัสดีค่า เริ่มเล่าเลยละกัน เราพึ่งจะบอกชอบเพื่อนสนิทผู้หญิงได้เมื่อวานเลยค่ะ เราตัดสินใจบอกความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนไป เราไม่เสียดายอะไรแล้ว แต่ก็บอกเลยนะคะว่าก่อนบอกก็กลัวจะเสียเพื่อนเหมือนคนอื่นที่เคยเป็นๆกัน พอเราบอกมันเสร็จ ถึงกับร้องไห้ใส่นางเลยแหละ แต่นางก็ให้กำลังใจ ไม่อะไรมาก รู้สึกโชคดีมากๆ ที่ผ่านด่านนี้ได้

เข้าเรื่องจริงๆละนะ เราเคยหึงหวงเพื่อนคนนี้มาก่อนค่ะ แต่ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกชอบ รู้สึกหึงเวลามีคนมาขอไลน์เพื่อน หรือคุยกับเพื่อน หึงเหมือนแฟน แต่ก็รู้ตัวนะคะ พยายามลดอาการนั้น ก็เริ่มทำนิสัยนั้นน้อยลง ปัจจุบันเราบอกชอบเพื่อนคนนั้นเรียบร้อยแล้ว

เราอยากถามว่าเราดูหวังกับคนที่เราชอบรึป่าวคะ เราไม่ได้หวังอยากจะให้เพื่อนมาเป็นแฟนเราเลยค่ะ เพราะรู้ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ไม่ได้ถึงขั้นอยากเป็นแฟนเราไม่อยากรู้ว่าเพื่อนคิดกับเรายังไงต่อ ว่าชิบเราหรือไม่ เราแค่อยากบอกชอบเพื่อนคนนั้นให้เรารู้สึกหายกังวลขึ้นมาบ้างแค่นั้น เรารู้สึก ไม่โอเคเลยเวลาเพื่อนพิมพ์แค่ เออ มันทำให้เราคิดมากว่าเราทำอะไรผิดรึป่าว อาจดูเหมือนเราเอาแต่ใจ เราก็คยคิดแบบนั้น เราดูหวังกับเพื่อนและกลัวว่าจะทำให้เพื่อนรำคาฯ เอาง่ายๆคือแคร์เพื่อนกว่าตัวเอง

เราเคยอยากตัดใจชอบเพื่อนคนนั้นเหมือนกันค่ะ แต่เราก็ทำไม่ได้ เราชอบคนเป็นครั้งแรก มันชอบไปแล้วเรารู้สึกว่าเราดูมีค่าพอที่จะมีสิทธิชอบนางรึป่าวนะ เพราะนางอยู่กับเรา ก็ไม่ได้ดูแฮปปี้เหมือนคนนั้น คนนั้นทำอะไรหน่อย นางก็ยิ้มหัวเราะแล้ว เวลาไปไหนก็ชวนไปกัน2คน มีอะไรก็บอกกันกับเพื่อนทุกคน ยกเว้นเรา เราเลยมีนิสัยที่น้อยใจ เราไม่เข้าใจว่าจะปิดเร่ทำไม ทำไมไม่อยากให้เรารู้ เราจะชอบแกแบบไม่หวัง ไม่หึงหวง ไม่คิดไปเอง ได้ไหมนะ?

เราอยากทักไปหาแกอยากคุยกับแกมากๆ แต่ก็มีเส้นกั้นบางมากๆ บอกว่าเราเป็นเพื่อนและอยู่ในสถานะคนชอบ พอมันไม่ค่อยคุยกับเราเราก็จะรู้สึกทันทีว่าจะไม่คุยกับมันเหมือนกัน จะไม่ทักก่อน เพื่อไม่ให้ดูเข้าหาหรือหวังมากไป แต่สุดท้ายคือนั้นไม่ใช่ตัวเรา เราทำเพื่อคนอื่น ในแบบที่ไม่ใข่ตัวเราอะ เราดูเอาแต่ใจไหมคะ?