เรืองมีอยู่ว่า ผมคบกลับแฟนสาวที่อยู่คนล่ะจังหวัดกัน และเขาแอบไปมีผู้ชายอีกคนเธอแอบไปอยู่ด้วยกันนอนด้วยกันมานาน
ผมรู้ทุกอย่างแต่ผมก็ไม่พูด ผมได้คุยกับผู้ชายที่ฝ่ายหญิงไปอยู่ด้วย เขาคือคนใกล้ตัวของฝ่ายหญิง และผมก็ได้แต่ถามเธออยู่เสมอว่านั้นใคร เธอก็บอกมาว่าแค่เพื่อนที่ไม่มีอะไรกันแล้ว แต่ก็ยังแอบคุยกัน จนเวลาผ่านไป 2 ปี ที่ผมเรียนจบ เธอก็มาหาผมและบอกผมว่าเลิกกับเขาแล้ว (ผมกับเธอคุยกันเว้นช่วงนะครับมาๆหายๆ) ผมก็ดันไปเชื่อใจเธอคนน้น และก็ไปเที่ยวด้วยกัน แต่เธอมีอาการแปลกๆ ต้องแอบตอบมือถือตลอดเวลา ผมถามว่าใครโทรมาก็บอกว่าเพื่อน
จนผมแอบดูเธอตอบแชร ผมเห็นรูปคู่ของเธอกับชายคนนั้น แต่เธอก็ยังไม่รู้ตัว ผมก็ไม่ได้พูดอะไรเลย เก็บไว้ในใจ จนเธอกลับต่างจังหวัดได้สามวัน แฟนของเธอก็จับได้ (แฟนเธอแอบแอดเฟสผมมาคุยส่วนตัว) ผมบอกแฟนเขาว่าจะฟังจากปากเขาเธอ ถึงเวลาเธอมาบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน ความรู้สึกผมตอนนั้นหัวใจแตกเลยครับ  เธอยังบอกอีกว่ารักผมคนเดียว ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง จนผมต้องบอกความจริงกับเธอไป เธอก็ยังคงไม่รู้สึกอะไร ก็ยังตอบมาตื้อผมเรื่อยๆ จนผมนั้นตัดสินใจ บอกเลิกเธอทันที ผมโง่มามากพอแล้ว ผมถือว่าเป็นประสบการความรักที่ห่วยแตกที่สุดที่ผมเคยมี
ผมไม่เคยนอกใจ ผมเชื่อใจเธอตลอด ทำทุกอย่างที่ทำได้ แต่เมื่อผมมานั่งคิดดูเวลา 2 ปี ที่คบกันมา ผมอาจจะปฏิเสธ คนที่ใช่ผมหลายคนก็ได้ เพราะระหว่างคบกันมาผมไม่สนใจผู้หญิงอื่นเลย  ผมเสียใจที่ผมรักคนผิด
เพื่อนๆมีประสบการณ์ ที่เลวร้ายยื่งกว่าก็แชร์ให้ผมอ่านด้วยนะ
ป.ล. เรื่องที่ผมเล่าคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ ที่ผมบอกเลิกเธอ เมื่อเวลา 16.38 น 2ปี ที่ผ่านมา ขอจบลงวันนี้
ขอบคุณผู้ที่อยู่ในสถานะการแบบนี้ทุกท่านที่เข้ามาอ่านด้วยนะครับ