ความคิดถึงมันทรมาน

สวัสดีทุกคนนะคะ เราอยากขอคำปรึกษาเรื่องการลืมใครสักคน...
เรื่องมีอยู่ว่า..ตอนเข้าม.1ที่ร.ร.รัฐชื่อดังติดขอบชายแดนเราไปชอบพี่ม.5คนนึง แต่ก็มารู้ว่าพี่เค้ามีแฟนแล้ว เราก็เลยได้แค่แอบชอบ ตามกรี๊ดแบบเงียบๆ จนพี่เค้าจบม.6เราก็พับดาวให้1000ดวงซ้อมพูดอย่างดี สุดท้ายก็ให้ดาวอย่างเดียวเพราะปากเจ้ากรรมดันเป็นใบ้-..- หลังจากนั้นเราก็ไม่เจอพี่เค้าอีก แต่ก็ไม่เคยลืม และยังคถ.ในทุกๆวัน จนวันนึงปี59พี่เค้ากลับมาเยี่ยมร.ร. เราได้เจอพี่เค้าและยังจำได้ว่า วันนั้นถึงเราจะสายตาสั้นแล้วไม่ได้ใส่แว่น ถึงพี่เค้าจะอยู่ไกลร้อยเมตร เราก็จำได้ และยังจำได้ว่าใจเรามันเต้นแรงเหมือนไปวิ่ง4×100มา มันเต้นแบบเดียวกับวันแรกที่เจอพี่เค้าตีแบตอยู่ที่โรงยิม และปี60 พี่เค้าก็กลับมาอีก แต่ครั้งนี้ใจเราเต้นแรงเหมือนเดิมแต่แค่รู้สึกเหมือนจะเป็นลม แบบดีใจมากๆ ในทุกๆเทศกาลเราจะขอว่าให้ได้เจอพี่เค้าปีละครั้งแต่มาปี61ที่ไม่ได้เจอ และเรารู้สึกว่าความคถ.มันมากขึ้นทุกวันๆ คถ.อยู่ตลอดเวลาที่สมองมันว่าง เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงจะหยุดมันได้ ความคถ.ตลอด6ปีนี้ เราอยากจะหยุดมันจริงจังแล้ว ความรักที่ไม่สมหวัง การแอบชอบนี่มันเหนื่อยจริงๆ กับคนที่ไม่มีทางเป็นไปได้ ขอวิธีทีเถอะค่ะ เราเหนื่อยที่ต้องเป็นแบบนี้ ต้องคถ.ใครคนนั้นมากๆ 😭