เริ่มไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง เหมือนกับว่าอะไรในใจมันเริ่มจะเปลี่ยนไป

ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าเราอยู่ในวัยทำงาน อายุก็จะ 26 แล้ว คนรอบข้าง เพื่อนๆรอบตัวก็เริ่มจะมีครอบครัวกันไปทีละคนๆ แต่ย้อนกลับมาดูที่ตัวเราเองแล้วมันมองไม่เห็นอ่า อนาคต ครอบครัว ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง เรามีแฟนนะ คบกันมานานแล้ว ก็เกือบ 10 ปี เลยแหล่ะ ก็ยอมรับนะว่าเคยคิดว่าเราคงรักกันไปจนถึงแต่งงานกันไปอะไรประมาณนั้น คิดว่าตอนนั้นคงเป็นความคิดเด็กๆอ่า คือ ไม่มีไรมาก ก็แค่มีแฟน คุณมีแค่ฉัน ฉันมีแค่คุณ คุณรักฉัน ฉันรักคุณ ต่างคนต่างไม่นอกใจกันแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วแหล่ะสำหรับความรัก เขาเป็นคนดีก็ว่าได้ คือ ก็แบบไม่เคยนอกใจกัน ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงมาให้รำคาญใจ เราเองก็เหมือนกัน แต่ตอนนี้เราคิดว่าความรู้สึกเรามันเริ่มเปลี่ยนไปตอนที่เราห่างกัน เราทำงานกันคนละที่ คนละจังหวัด เราเคยสัญญาว่าจะไปทำงานที่น็นด้วยกัน แต่ตอนนนี้เรากลับไม่อยากไปแล้ว เราคิดว่าเราอยู่ของเราแบบนี้ก็ดีแล้ว มันสบายใจไปอีกแบบนึง ถึงมันจะมีความเหงาบ้างเป็นบางวัน เขาเริ่มถามเราแล้วว่าเมื่อไหร่จะมาอยู่ด้วยกัน เราก็เริ่มหาขออ้างว่า รอนู้น รอนี่ เอาจริงๆแล้วความรู้สึกเรามันเริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยโทรหาทุกวัน ทักแชทหาเกือบทุกชั่วโมง อยากรู้ว่าทำไรอยู่ จะบอกคิดถึงอยู่ตลอดหากมีเวลาว่าง เวลาเขาออกไปข้างนอกก็จะโทรหาโทรตาม โทรจิกว่าเมื่อไหร่จะกลับ บ่นๆๆๆ ตามประสาผู้หญิงคนนึงที่ห่วงแฟน แต่ตอนนี้เริ่มไม่ค่อยได้โทรหากันบ่อยๆ แชทหากันบ้างบางเวลา แต่ก็ยังทำหน้าที่แฟนคือ ก็มีโทรปลุกบ้าง ทักบ้าง ถามว่ากินอะไรรึยัง โทรหากันทุกวันแหล่ะ แต่ก็ไม่มีอะไรจะคุยกัน หรือเวลาไปไหนก็ยังจะบอกอยู่เหมือนเดิมที่เคยทำ เวลาเขาไปไหนก็ไม่โทรตาม ไม่ได้โกรธเวลาเขาไม่ได่บอกว่าไปไหน ไม่ได้โทรจิกว่าจะกลับกี่โมง ไม่ได้บอกว่าคิดถึง ไม่ได้บอกรัก ไม่ได้บอกว่าอยากเจอหรือว่าอยากอยู่ด้วยกัน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่ความรู้สึกที่บอกมาทั้งหมดนี้เราก็บอกเขาไปทุกอย่างว่าเรารู้สึกยังไง ตอนนี้มันเปลี่ยนไป เราก็บอกกับเขาว่าเราพยายามปรับความรู้สึกตัวเองให้มันกลับมาเหมือนเดิม เพราะด้วยระยะเวลาที่คบกันมานาน เพื่อนก็บอกว่าลองเติมความหวานให้กันบ้าง แต่มันก็เหมือนคนหมดมุกอ่า ไม่มีอะไรจะเล่นแล้ว บางคนก็ให้เปิดใจดูคนใหม่มั่งเผื่อจะเจอะไรที่ใช่ บางคนก็บอกว่าอยู่ไกลกันไม่กลัวเขานอกใจหลอ ถ้าเขามีคนใหม่แล้วเวลาที่เรารอจะเสียเปล่า อาจจะมีคนดีๆเข้ามาในชีวิตแต่เรากลับรอเขา แต่เราว่ามันก็แฟร์ๆนะ เราให้ความไว้ใจเชื่อใจเค้าไปทั้งหมด ถ้าเขาไม่เห็นความสำคัญก็แล้วปายยยยค้าาาา ก็จะคิดว่าเสียคนที่ไม่จริงใจไปก็แค่นั้น ดีกว่ามาออกลายหลังแต่งงาน ถ้าเป็นแบบหลังคงแย่กว่าอ่า เพราะถือว่ามีพันธะ เราเคยถามเขาว่าเราเลิกกันมั้ย??? รอเวลาที่เราพร้อมจะดูแลกันและกันค่อยกลับมาคุยกันใหม่ แต่ถ้าหากฝ่ายไหนมีใหม่ก่อนก็แล้วไป ถือว่าเราไม่ได้รักกันจริง วัดใจกันไปเลย แต่เขาก็ไม่ยอม เขาไม่อยากเสี่ยง เอาจริงๆแล้วเราก็ไม่ได้มีคนคุยหรือคนใหม่เลย แต่ความรู้สึกนี่มันคืออะไร เราไม่ได้รักเขาแล้วหลอ??? เราไม่ได้มั่นใจในตัวเขา??? เราอยากอยู่ตัวคนเดียว??? หรือว่าเขายังไม่ใช่สำหรับเรา??? เรารอเขาจนไม่อยากรอแล้วหลอ??? เราไม่อยากแต่งงานกับเขา??? หรือแค่คำว่ารักมันไม่พอ??? คำถามพวกนี้มันวนอยู่ในหัวทุกๆวัน ใครเคยเป็นบ้าง??? แล้วมันมีวิธีที่จะแก้ไขยังไงบ้างคะ ???